სად არის მეგობრის სახლი?

კლასში მხოლოდ ბიჭები სხედან – წამიერად დანაღვლიანებული სახეებით, სხვაგან გაქცეული ფიქრებით. ეს გაკვეთილი, დღის ეს ნაწილი როგორღაც უნდა გაიყვანონ, სანამ

მეტის წაკითხვა

   მეზღაპრე

ბაბუაჩემი მთელი თავისი ცხოვრება მიწას ამუშავებდა, მაგრამ არავინ იცის ჩემზე უკეთ, რომ მისი სახით მკითხველმა  ფენტეზის ჟანრის უნიკალური ავტორი დაკარგა.

მეტის წაკითხვა

„ჩვენი სამხრეთი“ – მშობლებისა და შვილების პარალელური საკითხავი

ჩემი და ჩემი შვილების ზაფხული ისეთი არ გამოდგა, როგორსაც ვგეგმავდით. ჯერ უფროსმა შვილმა ხელი მოიტეხა, შემდეგ კოვიდი გვესტუმრა და თვითიზოლაციაში

მეტის წაკითხვა

სიყვარულის სახელით

ერთხელ შემზარავი სიზმარი ვნახე: ჩემი სოფლის მდინარის პირას, მდინარიდან ზურგით მწკრივში იდგნენ ბიჭები და ზურგებითვე, ფენა-ფენა ეშვებოდნენ მდინარეში, მშვიდად და

მეტის წაკითხვა

ამბროზ ბირსი: გველების მოჯადოება

წიგნი, რომელიც თან  სულს მოგათქმევინებს და გულიანადაც გაცინებს. ხვდები, სწორედ ეს გინდოდა დილით მარცხენა ფეხზე ამდგარს, უმიზნოდ და უხალისოდ მობორიალეს. „აბორიგენები

მეტის წაკითხვა

ზაფხულის სიზმრები

ზაფხული ყოველთვის ნეტარი შთაბეჭდილების დრო იყო. ასეთი მას შემდეგ გახდა, რაც იგრძნო, რომ სკოლის მერხებთან მსხდომი ბავშვები ჩაუსაფრდნენ. ეს ამბავი

მეტის წაკითხვა

თავისუფლების ნიუანსები

მაია ცირამუას რომანი „მშვიდობით, ძია გერშვინ!“ სად მიდის წარსული? იკარგება თუ უბრალოდ იმალება, მერე დაუსრულებლად გველოდება, როდის მივაგნებთ რაიმე ნივთის,

მეტის წაკითხვა

გათავისუფლება ამონარიდები მოსწავლე-მასწავლებლის დღიურებიდან

  ძარღვები (მარინეს დღიური) 9 აგვისტო. სადილობისას თვალი მაჯისკენ გამექცა. მომწვანო ვენები  ხეების ტოტებს ჰგავს. ზეცამდე აწვდილს. მაგრამ, ესენი სისხლის

მეტის წაკითხვა

და ახელ სიტყვებს, ხუჭავ და ახელ დაბადების და სიკვდილის ზღვართან.

ამ წერილით ვემშვიდობები ბატონ გივი ალხაზიშვილს. . . მინდა დავიწყო იმ სიტყვებით, რითაც  დაახლოებით 10 წლის წინ  ეს   წერილი  დავასრულე:

მეტის წაკითხვა

„ჩემი ფანჯრებიდან“ – ხსოვნის სამზერი          

„სიცოცხლე ნიჭად გვენიჭება“ რაბინდრანატ თაგორი   „მეგობარო ეს არ არის წიგნი, ხელი ახლე და კაცს შეეხები“ – უოლტ უიტმენის ამ

მეტის წაკითხვა