საზოგადო და საკუთარი

რამდენიმე წლის წინ პარიზში, სენის სანაპიროზე ნაჭრის ჩანთა ვიყიდე, წარწერით –  „სენის ბუკინისტები“ და თეთრთმიან, ასაკოვან ბუკინისტს, უფრო გასაგებად რომ

მეტის წაკითხვა

პირსახოცის თეთრი ხალათი

დედაჩემი მასწავლებელია. ბავშვობაში ამას მის პროფესიად კი არა, ბუნებრივ, თანდაყოლილ მოცემულობად აღვიქვამდი, რადგან არამასწავლებელი დედაჩემი სრულიად წარმოუდგენელი ამბავია. აჰა –

მეტის წაკითხვა

წმინდა გიორგისგან ნისიად წამოღებული არაყი

ახლა სულ სხვა რამეს უნდა ვწერდე, მაგრამ საწერიც ხანდახან, როგორც ფიქრი, არ გეკითხება, ისე მიდი-მოდის თავის ჭკუაზე. ერთი ფოტო მაქვს,

მეტის წაკითხვა

შავი წიგნი

1998 წლის მაისი იყო. ისეთი დღე, ცაზე ღრუბლებს რომ უნდა აყოლებდე თვალს. მე კი, გალაკტიონის ძეგლის წინ ჩამომჯდარი, სახეზე ხელებაფარებული,

მეტის წაკითხვა

სილამაზე, რომელიც სკოლაში ვერ ვისწავლეთ

ყველას მოგვეპოვება რაღაც – პირადი ტრადიციისმაგვარი. ჩემი პროფესიული ტრადიცია ასეთია: სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფეზე“ საუბრისას, ჩემს სტუდენტებს ყოველთვის ვთხოვ ნახონ ორი

მეტის წაკითხვა

ციფრული ტელეპათია, ანუ გაქრება თუ არა ენა?

„ენა წარმოიშვა არა როგორც მზა აზრების გამოხატვის იარაღი, არამედ – როგორც თვით აზროვნების საშუალება“. თამაზ გამყრელიძე ილონ მასკმა 2020 წლის

მეტის წაკითხვა

დაკარგული ბიჭები  

წიგნის კითხვა ტრავმულ გამოცდილებად მექცა. ამ წიგნის – თომას ვულფის მოთხრობების კრებულის. წლების წინანდელი ამბავია. პირველივე მოთხრობამ, „დაკარგულმა ბიჭმა“ ყველა

მეტის წაკითხვა

ქალები ევროპული ცივილიზაციის სათავეებთან – რევოლუცია სახელად აგნოდიკე და სხვანი

ისე მოხდა, რომ აგერ უკვე ათი წელია სხვადასხვა უნივერსიტეტში მედიცინის მიმართულების სტუდენტებს ლათინურ ენას ვასწავლი. ეს იმას ნიშნავს, რომ მთელი

მეტის წაკითხვა

ფესვებთან დაბრუნება

პასტორალური თემატიკა იმთავითვე დომინანტი იყო ქართულ პროზაში. მეცხრამეტე საუკუნის მეორე ნახევრიდან, როცა ქართული პროზა მძლავრად იწყებდა ფეხის ადგმას, გამოიკვეთა ურბანული

მეტის წაკითხვა

ჩვენი გზა საბამდე და ანას გზა ჩვენამდე

-მოდიან! – დაიყვირა საბამ ჩვენს დანახვაზე. ჩვენ – თბილისიდან სოფელ თაგვეთში ჩამოსული პატარა დელეგაცია ვართ – ჟურნალ „მასწავლებლის“ მთავარი რედაქტორი

მეტის წაკითხვა