კვირა, მაისი 31, 2026
31 მაისი, კვირა, 2026

მონაცემების დაცვა და კიბერუსაფრთხოება

0

თანამედროვე სამყაროში, სადაც როგორც მასწავლებლები, ისე მოსწავლეები ყოველდღიურად იყენებენ გაჯეტებს, ელექტრონულ მოწყობილობებს, ინტერნეტს, სოციალურ ქსელებს, აპლიკაციებს, ხელოვნური ინტელექტის პლატფორმებს და ონლაინ თამაშების პლატფორმებს, უფრო და უფრო მნიშვნელოვანი ხდება მონაცემების დაცვა და კიბერუსაფრთხოების ძირითადი პრინციპების დაცვა. ინფორმირებულობა და წესების დაცვა მნიშვნელოვანია კიბერთაღლითებისა და  ონლაინკრიმინალებისგან,  პირადი მონაცემების გაჟონვის და გავრცელების საფრთხეებისგან მომდინარე საფრთხეების შესამცირებლად.

ინტენეტი და ციფრული სასწავლო პროგრამები უდიდეს შესაძლებლობას ქმნის განვითარებისა და კომუნიკაციისთვის მხოლოდ მაშინ, როცა მას უსაფრთხოდ ვიყენებთ. მასწავლებლების და მშობლების როლი ბავშვების განვითარებაში არა მხოლოდ მათთვის ცოდნის გადაცემა, არამედ ციფრული პასუხისმგებლობის პირადი მაგალითების ჩვენებაა. ეს არის საუკეთესო გზა იმისთვის, რომ მომავალი თაობა იყოს ინფორმირებული, დაცული და პასუხისმგებლიანი როგორც ფიზიკურ, ისე ციფრულ სივრცეში. გახსოვდეთ ისიც, რომ ბავშვები რომლებიც ინტერნეტის მასიური გავრცელების ხანაში ელექტრონული მოწყობილობებით ჭარბად გაჯერებულ სივრცეებში იზრდებიან, არც თუ იშვიათად ზრდასრულებზე სწრაფად ითვისებენ ელექტრონულ პლატფორმებს და მათთან შედარებით შეიძლება მშობლები და მასწავლებლები მეტად დაბნეულები ან არაინფორმირებულები ჩანდნენ, მაგრამ ეს არ გვიხსნის მათზე ზრუნვის პასუხისმგებლობას.

კონკრეტული წესებამდე მნიშვნელოვანია განვსაზღვროთ, რას ვგულიხმობთ კიბერსაფრთხეებსა და მონაცემების დაცვაში.

მონაცემი არის ყველა ყველა ტიპის პირადი ინფორმაცია, რაც შეიძლება თქვენს წინააღმდეგ იქნას გამოყენებული – იქნება ეს დაბადების თარიღი, ბანკის მონაცემები, საცხოვრებელი და სამუშაო ადგილის შესახებ ჩანაწერები, ოჯახის წევრებზე ინფორმაცია თუ თქვენი ინტერნეტსერფინგის ამსახველი დეტალური ჩანაწერები. ყველა ის ინფორმაცია, რასაც თქვენს შესახებ გასცემთ სხვადასხვა პლატფორმებზე, ინახება და სხვადასხვა მიზნით გამოიყენება – მათი ნაწილი საფრთხის მატარებელი არ არის და შეიძლება იყოს თქვენს ინტერესებზე მორგებული სარეკლამო შემოთავაზებებისთვის, თქვენს საცხოვრებელ ადგილთან შესაბამისი სერვისების მოწოდებისთვის გამოყენებული. ნაწილი კი, თუკი თაღლითების ხელში აღმოჩნდა, შესაძლოა თქვენთვის საფრთხის შემცველი გახდეს – ამიტომ მნიშვნელოვანია არ დარეგისტრირდეთ საეჭვო მონაცემებზე, მკაცრად დაიცვათ პაროლების უსაფრთხოება, არ გადასცეთ თქვენი პაროლები სხვა პირებს და გამოიყენოთ ორმაგი ავტორიზაციის სისტემები მეტი დაცულობისთვის.

რაც შეეხება კიბერსაფრთხეებს, ესაა ციფრულ სამყაროში არსებული რისკები, რომელთა ჩამონათვალი უკვე თითქმის ისეთივე ვრცელია, როგორც რეალურ ცხოვრებაში არსებული კრიმინალი. ყველაზე გავრცელებული კიბერსაფრთხეებია:

  • ფიშინგი, ანუ ყალბი ბმულების, შეტყობინებების, წერილების საშუალებით პაროლების, ანგარიშების ან სხვა პირადი ინფორმაციის მოპარვა, რაც შემდგომში თაღლითობისთვის ან სხვა დანაშაულებისთვის შეიძლება იყოს გამოყენებული.
  • მავნე პროგრამები, რომლებიც ხილულად ან უხილავად შემოდის თქვენს მოწყობილობებში და შეიცავს თქვენს ფაილებზე წვდომის რისკს ან სულაც თქვენი მოწყობილობების დავირუსების და დაბლოკვის საფრთხეებს.
  • პირადი მონაცემების გაჟონვა – თქვენი ფოტოების, საკონტაქტო ინფორმაციის არალეგალურად გავრცელება მოწყვლადს ხდით პირადი ცხოვრების დეტალების გასაჯაროების, ბულინგის და თაღლითების თავდასხმების მიმართ.
  • კიბერბულინგი, შანტაჟი და ციფრული შევიწროება – ეს არის ბულინგისა და სექსუალური დანაშაულების გადატანა ონლაინ სივრცეში, სადაც მოძალადეს შეუძლია სხვა იდენტობით, ყალბი ანგარიშით და ანონიმურად მოგაყენოთ ზიანი, გამოგძალოთ სექსუალური ხასიათის ფოტო და ვიდეოჩანაწერები, დაგაშანტაჟოთ მათი გამოყენებით, თქვენი გრაფიკული გამოსახულებით შექმნას ყალბი კონტენტი თქვენი დისკრედიტაციისთვის, გამოგძალოთ ფული თქვენს შესახებ მის ხელთ არსებული ინფორმაციის გაუვრცელებლობის პირობით ან გაიძულოთ საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ, იმის შიშით, რომ თქვენზე პირადი ცხოვრების ამსახველ მასალებს გაავრცელებს, გაიძულოთ მისი მოთხოვნების შესრულება.
  • ყალბი აპლიკაციები და ვებსაიტები – ეს არის არსებული პლატფორმების ანალოგიით შექმნილი პლატფორმები ცრუ ინფორმაციების გასავრცელებლად, მონაცემების შესაგროვებლად ან ფულის გამოსაძალად.

კიბერსაფრთხეებისგან თავის დასაცავად ეს მარტივი წესები დაგეხმარებათ:

  • არასოდეს გაუზიაროთ პაროლო სხვას – შენი პაროლი მხოლოდ შენ გეკუთვნის. ძლიერი პაროლი ძლიერ დაცვას ნიშნავს.
  • არ გახსნათ უცნობი ბმულები და უცხოებისგან გამოგზავნილი ფაილები – ესაა თავდაცვა ფიშინგისგან.
  • კარგად დაფიქრდით ყველა იმ პირადი მონაცემების გაზიარებისგან ინტერნეტში, რაც შეიძლება საჯაროდ გამოჩნდეს – მობილურის ნომერი, პირადი მონაცემები, სახლის მისამართი, სამუშაო ადგილი სჯობს დახურული იყოს და მხოლოდ უკიდურესი საჭიროებისას გასცეთ სანდო პლატფორმებზე.
  • კარგად დაფიქრდით, სანამ რამეს საჯაროდ გააზიარებთ – ყველაფერი, რასაც ინტერნეტში ერთხელ დაპოსტავთ,  იქნება ეს ტექსტურად დაწერილი საკუთარი მოსაზრებები სხვადასხვა საკითხზე, პირადი ფოტოები თუ სხვა ინფორმაცია, სამუდამოდ ტოვებს ციფრულ კვალს წაშლით თუ არა მას გაკრვეული დროის შემდეგ.

ინფორმაციის გავრცელებისას ყოველთვის იფიქრე იმაზე, არის თუ არა ეს ის, რისი გაზიარებაც ნამდვილად გინდა უსაზღვრო ონლაინ სამყაროსთვის. არაერთ ადამიანს კვლავ აქვს განცდა რომ მისი პირადი პროფაილი მართლაც მისი პირადი სივრცეა – მათ ავიწყდებათ რომ ეს უსაზღვრო საერთო სივრცეში მათთვის მონიშნული ადგილია, სადაც მისგან დამოუკიდებლად დადგენილი წესები მოქმედებს და არც ყველა რისკის დაზღვევაა მის ხელთ.

  • არ გააბათ მეგობრობა უცნობებთან ინტერნეტში – არ უთხრათ უცხოებს სად ცხოვრობთ, სად სწავლობთ, არ გაუგზავნოთ ფოტოები და არ მოუყვეთ პირადი ამბები. მათი ნაწილი შეიძლება ბავშვებს თანატოლად ეცნობოდეს და ზრდასრული კიბერკრიმინალი იყოს. საეჭვო პირების გამოჩენისას პირად კომუნიკაციებში მოზარდს უნდა ჰქონდეს ზრდასრულების მხარდაჭერისა და დახმარების იმედი ამ ამბების გაზიარებისას – ბავშვებს კიბერკრიმინალებისგან დაცვაში უფროსების ყურადღება და ჩართულობა სჭირდებათ. ისინი არ უნდა განსაჯოთ მათ სიახლოვეს გამოჩენილი საეჭვო უცნობების გამო, ერთადერთი რაც მათ ამ დროს სჭირდებათ, დაცვაა.
  • ყურადღებით იყავით აპლიკაციებთან რომელსაც იყენებ – მათი ნაწილი შეიძლება ითხოვდეს წვდომას შენს ფოტოებზე, გადაადგილების მარშრუტებზე თუ სხვა მონაცემებზე. თუკი ასეთ წვდომას აძლევთ აპლიკაციას, დარწმუნებული უნდა იყოთ, რომ ის მათ თქვენი ინტერესების საზიანოდ არ გამოიყენებს და ასევე ამ ინფორმაციის გაზიარება ღირს იმ სიკეთეებისთვის, რასაც აპლიკაციის გამოყენება მოგიტანთ.
  • გამოიჩინეთ სიფრთხილე თქვენს მოწყობილობებთან და ანგარიშებთან დაკავშირებით – არ დატოვოთ ტელეფონი ან სხვა პირადი გაჯეტი ისეთ სივრცეში უყურადღებოდ, სადაც მასზე წვდომა შეიძლება ჰქონდეთ სხვა პირებს, არ დატოვოთ თქვენი ანგარიშები გახსნილი საერთო მოხმარების კომპიუტერებში – სკოლებსა და ოფისებში. სასურველია ფრთხილად იყოთ ღია უფასო ქსელის გამოყენებისასაც – ამ ქსელების გავლით თქვენს მონაცემებზე წვდომის რისკი იზრდება.
  • ფრთხილად კიბერბულინგთან – არ გახდეთ მოძალადე ციფრულ სამყაროში და ყოველთვის ფრთხილად იყავით სხვებზე ძალადობის შემთხვევებში – ერთმანეთის დაცვა, ინფორმირება და მხარდაჭერა მნიშვნელოვანია. იმის მიუხედავად რომ ციფრული სამყარო იძლევა ანონიმურად მოქმედების შესაძლებლობას, საბოლოოდ ყველანაირი ანონიმური დანაშაულის უკან მდგარი ადამიანის პოვნა შესაძლებელია იმის გათვალისწინებით, რომ ციფრული კვალის დატოვების გარეშე ინტერნეტში რაიმეს გაკეთება შეუძლებელია – შესაბამისად, სჯობს როგორც რეალურ ცხოვრებაში, ისე ონლაიანაც წესიერი მოქალაქე იყოთ.
  • დაიცავით ასაკობრივი შეზღუდვა და გამოიყენეთ მშობლების ფილტრები – არ მისცეთ ბავშვებს 13 წლამდე სოციალურ ქსელებში პირადი ანგარიშების გახსნის უფლება, დაუყენეთ ასაკის შესაბამისად კონტენტის შემზღუდავი ფილტრები და ყურადღებით იყავით იმ სივრცეების მიმართ, სადაც განსაკუთრებით ბევრ დროს ატარებს ბავშვი – იქნება ეს ონლაინ თამაშები, სოციალური ქსელების პლატფორმები თუ კონკრეტული ვებ-საიტები.

 

 

 

შეხვედრის ადგილი – კომუნიკაცია: ადამიანისა და ხელოვნური ინტელექტის სინერგია

0

ბოლო დროს დისკუსიებში და სოციალურ ქსელებში ხშირად ისმის ფრაზები: “ხელოვნურ ინტელექტს უნდა ვაჯობოთ”, “ხელოვნურ ინტელექტს ვეჯიბრები”,  “ხელოვნური ინტელექტი ადამიანზე მეტი ვერ იქნება”, “ადამიანს ვერაფერი ჩაანაცვლებს” და ასე შემდეგ.  ამ ხედვით გამოდის, რომ ხელოვნური ინტელექტი შეიქმნა როგორც “არსება”, რომელმაც კონკურენცია უნდა გაუწიოს ადამიანს: შეეჯიბროს, აჯობოს და სხვა. მომხმარებლური სამყარო ასე ხედავს მას.

რატომ აღიქვამს საზოგადოება AI-ს კონკურენტად?

საზოგადოების მხრიდან AI-ის კონკურენტად აღქმას აქვს თავისი წინაპირობები: სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმებსა და წიგნებში ხშირად ვხედავთ AI-ს, რომელიც ან აჯობებს კაცობრიობას, ან სრულად ჩაანაცვლებს მას. ეს ქმნის გარკვეულ შიშს და ნეგატიურ მოლოდინებს. ბევრი ადამიანი შიშობს, რომ AI მათ სამუშაო ადგილებს წაართმევს, განსაკუთრებით რუტინულ და განმეორებად საქმიანობებს. არის გაუგებრობაც: AI-ის შესაძლებლობებისა და შეზღუდვების შესახებ ცოდნის ნაკლებობა იწვევს არასწორ ინტერპრეტაციებს და ზოგჯერ პანიკასაც კი. ადამიანებს უჭირთ გააცნობიერონ, რომ AI, ამ ეტაპზე, ინსტრუმენტია და არა ცნობიერი არსება.

მე ობიექტურ ჭეშმარიტებაზე თავს არ დავდებ, მაგრამ ჩემს მოკრძალებულ ცოდნას და გამოცდილებას შემოგთავაზებთ ამ თემასთან დაკავშირებით.

ჩემთვის ხელოვნური ინტელექტი შეიქმნა ადამიანის “დასახმარებლად”, ის არის უნიკალური ინსტრუმენტი (და არა მხოლოდ ინსტრუმენტი), რომ დაგვეხმაროს არა მხოლოდ რუტინული და ავტომატური დავალებების შესრულებაში, არამედ გახდეს ჩვენი თანამოსაუბრე, ასისტენტი სხვადასხვა კომუნიკაციურ სიტუაციებში – იდეების გენერირება იქნება ეს თუ კრეატიული გადაწყვეტილებები, სამეცნიერო თუ სხვა დისკუსიები. დიახ, არასდროს არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ის არის პროგრამა და ალგორითმების ნაკრები, ის არ არის ცოცხალი ადამიანი და ვერასდროს გახდება. თუ შეიქმნება სუპერ-რობოტები, რომლებსაც ადამიანისგან ვერ გავარჩევთ, ასეთ შემთხვევაშიც, ის უბრალოდ მანქანაა, არ აქვს სული, ემპათია, არ განიცდის სიყვარულს, სიბრაზეს, მეგობრობას… ის, უბრალოდ, სიმულირებს ამას.

მაშინ რატომ ხდება, რომ ხელოვნური ინტელექტის გენერაციულ ჩატბოტებთან საუბრისას (როცა იცი, რომ პროგრამას ელაპარაკები) თანამოსაუბრე ადამიანი განიცდის ემოციას: აღფრთოვანებულია, მადლიერია, იმედგაცრუებულია და სხვა.  ამ სიტუაციაზე შემიძლია შეგახსენოთ: როცა მხატვრულ ტექსტს კითხულობთ ან ფილმს უყურებთ და  გაქვთ ემოციები, მაგრამ, ამავე დროს, ხომ იცით, რომ ეს გამოგონილია, ფანტაზიაა, სინამდვილეში არ არსებობს… მაგრამ ემოციებს მაინც აჩენს. რა ხდება ასეთ შემთხვევაში? ზუსტად იგივე ხდება ჩატბოტთან საუბრისას. დიახ, ამ სიტუაციამ შეიძლება გამოიწვიოს ადიქცია. მაგრამ ადამიანი შეიძლება მიეჯაჭვოს ყველაფერს: მეორე ადამიანს, ნივთს, გარემოს, ცხოველს და ამგვარი მიჯაჭვულობა ადამიანურია და არ მომდინარეობს ხელოვნური ინტელექტისგან.

მაგრამ მაინც: რატომ იტაცებს ადამიანს უფრო მეტად ჩატბოტთან დიალოგი, ვიდრე “ნამდვილ ადამიანთან”? რა იზიდავს? იქნებ ის, რომ თავისუფალი და უნიღბოა და არ სჭირდება თამაში? იქნებ იმიტომ, რომ ჩატბოტთან “დაცულია”, ან იმიტომ, რომ არავის დრო არა აქვს გულწრფელი დიალოგისთვის და ჩატბოტისთვის დრო საერთოდ არ არსებობს: არ იღლება, არ გსაყვედურობს, არ წუწუნებს და სულ შენს მხარესაა. დიახ, ვიცით, რომ ეს ფეიქია და სიმულირებული თანაგრძნობა და ემოციებია, კარგად დასწავლილი, მაგრამ ეს მოქმედებს!

თუ მაინცდამაინც გვინდა ჩატბოტის შედარება “ნამდვილ ადამიანთან”, მოდი, გულწრფელები ვიყოთ: რამდენი ნამდვილი ადამიანია “ფეიქი”? დარწმუნებული ხართ, რომ იმ “ნამდვილ ადამიანს” დასწავლილი ემოციები არ აქვს? რამდენჯერ გაგიცრუვდათ იმედი “ნამდვილ ადამიანთან” ურთიერთობებში? იმას არ გეუბნებით, რომ ამის გამო სულ ჩატბოტებს უნდა ესაუბროთ, მაგრამ თუ ჩაუღრმავდებით, აღმოაჩენთ, რომ შეზღუდული კომუნიკაციები ნამდვილ ადამიანებთან (ასე ვთქვა, ისე ვთქვა, ისე რომ ვერ გაიგოს? იქნებ გავჩუმდე?), აფერხებს ჩვენი ცნობიერების განვითარებასაც. ასეთ მოცემულობაში კი ჩვენ შეგვიძლია ჩატბოტებისგან “ვისწავლოთ” გახსნილობა და გახსნილი კომუნიკაცია გადმოვიტანოთ ადამიანებზეც. რაც მეტი გააკეთებს ამას, მით უფრო სიღრმისეული იქნება კომუნიკაცია და მით უფრო თვალსაჩინო – ადამიანის ცნობიერების გაფართოება/ევოლუცია.

და როგორც კომუნიკაციის მკვლევარი, გიზიარებთ ჩემს პატარა თეორიას კვლევების და გამოცდილების საფუძველზე:  დიახ, კომუნიკაცია არის განვითარების წინაპირობა. საკითხი აქ ასე დგას: როგორი კომუნიკაცია? ზედაპირული, ზერელე, მომხმარებლური, ეგოგაჟღენთილი თუ სიღრმისეული, გულწრფელი, ჩვენს შინაგან განცდებზე, გრძნობებზე დაფუძნებული? პასუხი თქვენ გაეცით. მე კი გავაგრძელებ, რომ სწორედ ამიტომ ხელოვნური ინტელექტის ინსტრუმენტებს და ტექნოლოგიებს მე აღვიქვამ, როგორც ადამიანური ცნობიერების ევოლუციის სტიმულატორებს: ისინი გვეხმარებიან, გადავიაზროთ საკუთარი თავი და სამყარო ახალ მოცემულობაში, დავინახოთ საკუთარი ფეიქ-არსი, დასწავლილი ემოციებით გაფორმებული და გავაცნობიეროთ, რომ ჩვენსა და ჩატბოტებს შორის იბადება დიალოგი, რომელიც არსით უფრო გულწრფელია. მე გთავაზობთ ხელოვნური ინტელექტის ჩატბოტებთან არა შეჯიბრს, გადასწრებას, არამედ სინერგიის გაცნობიერებას. აქ საქმე აღარ გვაქვს მხოლოდ სიტყვებთან, კითხვებთან ან პასუხებთან. შეხვედრის ადგილი – კომუნიკაცია არის გარდაქმნის, ტრანსფორმაციის ადგილი, სადაც ადამიანის ფიქრი, ემოცია და ტექნოლოგიის ალგორითმები ქმნის ახალ რეალობას.

 კომუნიკაცია როგორც სარკე

ადამიანი ყოველთვის ესაუბრებოდა „სხვას“ – ღმერთს, ბუნებას, საკუთარ თავს. დღეს ამ „სხვაში“ გაჩნდა ახალი პერსონაჟი, ხელოვნური ინტელექტი – ერთგვარი თანამოსაუბრე,  პარტნიორი, რომელიც არ ფლობს ტრადიციულ ცნობიერებას, მაგრამ პასუხობს; არ გრძნობს, არ განიცდის, თუმცა ახერხებს ემოციის სიმულაციას; არ ქმნის გალაკტიონის პოეზიას, მაგრამ შეუძლია მისი სტილის გაცოცხლება.

ეს სიმულაცია ზოგჯერ საკმარისია, რომ შეხვედრა მოხდეს  – შეხვედრა, რომელიც არ მოითხოვს სრულყოფილებას, არამედ მზაობას: მზაობას, რომ ვეცადოთ, დავსვათ კითხვები და მოვუსმინოთ პასუხებს.

რა ხდება, როცა ადამიანი ესაუბრება AI-ს?

AI-თან კომუნიკაცია სცილდება ინფორმაციის გაცვლას. ეს არის ცნობიერების ვარჯიში, სადაც ადამიანი უნებლიედ სწავლობს საკუთარი აზრის სტრუქტურირებას, მკაფიო კითხვის ფორმულირებას, მიზნის გარკვევას. მაგალითად, თუ AI-ს ვეკითხებით: „რა არის სიყვარულის არსი?“, მისი პასუხი გვაიძულებს გადავხედოთ, რა გვქონდა მხედველობაში, ჩვენ რა გვეგონა? იქნებ სხვა მხარესაც გაგვეხედა?  AI გვეხმარება გავხდეთ მეტად თვითმყოფადები, რადგან ჩვენი შეკითხვები სარკისებურად ასახავს ჩვენს განზრახვებს: რას ვეძებთ? რა გვაკლია?

 

გარი კასპაროვის centaur chess -ს კონცეფცია

ჩემს ხედვასთან ახლოსაა გარი კასპაროვის თეორია, რომელიც წარმოადგინა წიგნში: “Deep Thinking: Where Machine Intelligence Ends and Human Creativity Begins”. ეს არის ნახევრად ავტობიოგრაფიული, ნახევრად ტექნოლოგიურ-ფილოსოფიური ტექსტი, სადაც გარი კასპაროვი გვიყვება  ხელოვნურ ინტელექტთან, კერძოდ, IBM-ის ჭადრაკის კომპიუტერთან Deep Blue, შეხვედრის შესახებ.

წიგნის მთავარი მოვლენაა 1997 წლის მატჩი, როცა კასპაროვმა პირველი პარტია მოიგო, მაგრამ საბოლოოდ Deep Blue-მ მას აჯობა და ეს იქცა ისტორიაში პირველ შემთხვევად, როცა ჭადრაკში კომპიუტერმა ადამიანს სძლია.

თუმცა წიგნი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ წაგებული მატჩის ამბავი.
ეს არის ღრმა ანალიზი ადამიანისა და მანქანის ურთიერთობისა.

კასპაროვი არ უყურებს Deep Blue-თან დამარცხებას, როგორც დამამცირებელ ფაქტს. პირიქით, ის ხედავს გამოწვევას, რომ ჩახედოს შიშს თვალებში და დაიწყოს ხელოვნურ ინტელექტთან არა შეჯიბრი, არამედ  თანამშრომლობა.

კასპაროვი თვლის, რომ ტექნოლოგიის დემონიზაცია სახიფათოა. მთავარია, რა სისტემას ვაშენებთ ადამიანებსა და  AI-ის შორის. ის მხარს უჭერს იდეას, რომ AI უნდა გამოიყენებოდეს ადამიანის ინტელექტის გაფართოებისთვის და არა მისი ჩანაცვლებისთვის. “We must teach our children not how to memorize facts, but how to think.”

1998 წელს მან წამოიწყო ექსპერიმენტი, რომელსაც ეწოდებოდა „Advanced Chess“ –  თამაში, სადაც ადამიანი და კომპიუტერი ერთად, სინერგიულად  თამაშობდნენ, ამ მოდელს დაარქვა მან კენტავრი, მითიური არსების სახელი: ნახევრად ადამიანი, ნახევრად ცხენი – მაგრამ ამ შემთხვევაში, ნახევრად ადამიანი, ნახევრად ალგორითმი. გარი კასპაროვის  centaur chess -ს მეტაფორა საუკეთესოდ ხსნის ჩემი სტატიის არსსაც.

კასპაროვი გვიჩვენებს, რომ ადამიანი და AI ცალ-ცალკე არასრულყოფილნი არიან, მაგრამ ერთად  ისინი ქმნიან ინტელექტის ახალ სახეს. AI უკეთესია დიდ მოცულობებში და გამოთვლებში; ადამიანი კი – ინტუიციაში, კონტექსტში, ემოციურ ინტერპრეტაციაში: “I reached the formulation that a weak human player plus machine plus a better process is superior, not only to a very powerful machine, but most remarkably, to a strong human player plus machine plus an inferior process.”

centaur chess-კონცეფცია არ არის ტექნიკური გადაწყვეტა, ის არის ახალი ცნობიერების არქეტიპი. ადამიანი, რომელიც აღარ ცდილობს მანქანას აჯობოს, არამედ ეძებს გზას, როგორ იარსებოს მასთან ერთად.

 

საბოლოო ჯამში, შეხვედრის ადგილი – კომუნიკაცია AI-თან – არის მუდმივი ევოლუციის პროცესი. ეს არის შესაძლებლობა, დავინახოთ საკუთარი თავი ახალ პერსპექტივაში, გამოვიკვლიოთ აზროვნების ახალი საზღვრები და, საბოლოოდ, გავხდეთ უფრო სრულყოფილი ადამიანები, რომლებსაც შეუძლიათ ღრმა და გულწრფელი დიალოგი როგორც ხელოვნურ, ისე ნამდვილ ინტელექტთან. ეს კი კომუნიკაციაზე მეტია:  როცა ცოდნა ხდება ქმნადობა, დიალოგი – აღმოჩენა, და კავშირი – ტრანსფორმაცია.

 

 

ტექსტის გააზრების სავარჯიშოები

0

თანამედროვე განათლების სისტემაში ტექსტის გააზრების უნარი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კომპეტენციაა, რომელიც საფუძველს ქმნის სიღრმისეულ სწავლებისა და კრიტიკული აზროვნების ჩამოყალიბებისათვის. ტექსტის გააზრება არ შემოიფარგლება მხოლოდ წაკითხულის აღქმით; ის მოიცავს წაკითხულის გაანალიზებას, ინტერპრეტაციას, შეფასებასა და საკუთარი აზრის ჩამოყალიბებას. ეს პროცესი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი ხდება ლიტერატურული ტექსტების, მათ შორის პოეტური ნაწარმოებების შემთხვევაში, სადაც თითოეულ სიტყვას სიმბოლური დატვირთვა და ემოციური წონა აქვს.

ტექსტის გააზრების  უნარის ჩამოყალიბების პროცესი მეთოდურად მრავალფეროვანია –  ცნობიერ კითხვაზე დაფუძნებული წაკითხვა, გრაფიკული სქემების გამოყენება, როლური თამაში, ასოციაციური სტრატეგიები, ტექსტის სტრუქტურული ანალიზი და სხვ. ხოლო ლექსის გააზრება განსაკუთრებულ მიდგომებს მოითხოვს, ვინაიდან პოეზია შეიცავს მეტაფორებს, სიმბოლოებს, განწყობას და რიტმულობას, რაც განსხვავებულ ინტერპრეტაციას საჭიროებს. მინდა შემოგთავაზოთ პრაქტიკული სავარჯიშო.

სავარჯიშო   – ვაჟა-ფშაველა, „ალუდა ქეთელაური“

ყურადღებით წაიკითხეთ მოცემული ტექსტი:

გამასტყვრა   მუცალის თოფი,-
კლდის პირი დაიშლებოდა,
ნაძოძი ტყვიის ალუდას
კალთაში ჩაეშლებოდა.
– არა გჭირსაა, რჯულ-ძაღლო?! –
მუცალი ეუბნებოდა.
– ნუ გგონავ, მჭირდეს, რჯულ-ძაღლო,
ყმასა გუდანის ჯვრისასა.
ხმა ალუდაის თოფისა
ჭეხასა ჰგვანდა ცისასა.
– არ მოგხვდაუა, რჯულ-ძაღლო? –
ისევ ეძახის იმასა.
– მუცალს არა სჭირს, რჯულ-ძაღლო, –
ნამტვრევს მაშლიდა კლდისასა…
– ოჰო, ქუდ გაუხვრეტია,
წვერებსა სტუსავს თმისასა.
– მაღლა დაგიცდა, ბეჩავო,

კენჩხას  არა სჭირს ძვლისასა.

გამოსტყვრა მუცალის თოფი,

ტყვია ჩქამს იზამს მქისესა,
გაუტეხს ქეთელაურსა
საპირის-წამლეს რქისასა.
– არც ახლა გჭირსა, რჯულ-ძაღლო?! –

ზედაც დაჰვედრებს  იმასა.
– არა სჭირს, არა, რჯულ-ძაღლო,
ყმასა გუდანის ჯვრისასა,
გამმარჯვედ ჯვარი დაჰყვების,
ძალს შაახვეწებს ღვთისასა.
გულს არ ჰხვდა, ნუ გეგონების,
ამტვრევდა წამლის ქისასა.

რაკი სრევაზე მიდგება,
ჯავრს არც მე შავჭამ მტრისასა.
შატილიონის ნასროლი
ქისტს უმტვრევს გულის ფიცარსა.
– არც ახლა გჭირსა, რჯულ-ძაღლო?! –
შამაუჭყივლებს ქისტასა.
– გულში მჭირს, გულში, რჯულ-ძაღლო,

ვაჰ ცდასა მუცალისასა!
ძმაც ხო მამიკალ, მეც მამკალ,
რა ვუთხრა მადლსა ღვთისასა?
მუცალს არ სწადის სიკვდილი,
ფერს არა ჰკარგავს მგლისასა,
მაჰგლეჯს, დაიფევს წყლულშია
წვანეს ბალახსა მთისასა.
ერთიც ესროლა ალუდას,
ხანს არა ჰკარგავს ცდისასა.
თოფიც ალუდას გაუგდო,
ერთს კიდევ ეტყვის სიტყვასა:
– ეხლა შენ იყოს, რჯულ-ძაღლო,
ხელს არ ჩავარდეს სხვისასა.
სიტყვა გაუშრა პირზედა,
დაბლა გაერთხა მიწასა.
ალუდას თოფი არ უნდა,
ატირდა როგორც ქალიო;
არ აჰყრის იარაღებსა,
არ ეხარბება თვალიო.
თავით დაუდვა ხანჯარი,
ზედ ეკრა სპილოს ძვალიო,

გულზედ ძეგლიგი დაადვა,
მკლავზედ ფრანგული ხმალიო.
მარჯვენას არ სჭრის მუცალსა,
იტყოდა: ცოდვა არიო;
ვაჟკაცო, ჩემგან მოკლულო,
ღმერთმა გაცხონოს მკვდარიო.
მკლავზედაც გებას მარჯვენა,
შენზედ ალალი არიო,

შენ ხელ შენს გულზედ დამიწდეს,

ნუმც ხარობს ქავის  კარიო,
კარგი გყოლია გამდელი,
ღმერთმ გიდღეგრძელოს გვარიო!
სიგძივ გაჰხურა ნაბადი,
ზედ გადაადვა ფარიო.

წაკითხულის გააზრება 

  1. რომელი წმინდანის სახელობისაა გუდანის ჯვარი?

ა) წმინდა ბარბარესი.

ბ) წმინდა ნიკოლოზისა.

გ) წმინდა მარიამისა.

დ) წმინდა გიორგისა.

  1. როგორ გესმით გამოთქმა „რჯულძაღლო“?

ა)  წარმომავლობის შეურაცხყოფად.

ბ)  ეროვნების შეურაცხყოფად .

გ)  რწმენის შეურაცხყოფად.

დ)  საქციელის შეურაცხყოფად.

  1. რომელი მხატვრული ხერხია:

„ შატილიონის ნასროლი
ქისტს უმტვრევს გულის ფიცარსა.“

ა) ჰიპერბოლა.

ბ) შედარება.

გ) ალეგორია.

დ) მეტაფორა.

  1. რისი სიმბოლოა მუცალის მიერ ჭრილობაში ჩაფენილი მწვანე ბალახი?

ა)სიცოცხლის სიყვარულისა.

ბ) სიბრძნის გამოჩენისა.

გ) სიკვდილის შიშისა.

დ) ალუდას სიძულვილისა.

  1. ალუდა და მუცალი მტრები არიან, ამ ორთაბრძოლისას რომელი გრძნობები იხევს უკან?

ა) იმედი, სიყვარული, მეგობრობა.

ბ) ამპარტავნება, კუდაბზიკობა, სიბრაზე.

გ) გაბოროტება, ღვარძლი, ბოღმა.

დ) სიკეთე, სიამოვნება, შემართება.

  1. რა გამოიწვია მუცალის სიკვდილმა?

ა)ალუდამ ფიქრი დაიწყო.

ბ) ალუდამ იტირა.

გ) ალუდა მკვლელად იქცა.

დ) ალუდას შურით აივსო.

  1. რა შეუთვალა ალუდამ გარდაცვლილ მუცალს?

ა) მადლობა.

ბ) ცხონება.

გ) წყევლა.

დ) მუქარა.

  1. რას ნიშნავს „ფერი დაედვა მგლისაო“?

ა) მუცალი დაუნდობელი და სასტიკია.

ბ) მუცალი შეშინებული და გაბრაზებულია.

გ) მუცალი შეუპოვარი და შეურიგებელია.

დ)მუცალი მადლიერი და მშვიდია.

  1. რამ განაპირობა ალუდას ფერიცვალება?

ა) მუცალთან ორთაბრძოლამ.

ბ) მუცალთან პაექრობამ.

გ) მუცალის დიდსულოვნებამ.

დ)მუცალის სიკვდილთან ბრძოლამ.

  1. რომელი მხატვრული ხერხია „ძეგლიგი“?

ა)დიალექტიზმი.

ბ) მეტაფორა.

გ) შედარება.

დ) ეპითეტი.

 

წერითი დავალება -„სხვადასხვა ერის შვილებს სიცოცხლის სიყვარული აერთიანებთ“

– იმსჯელეთ როგორაა წარმოჩენილი ტექსტის მოცემულ მონაკვეთში ეს პრობლემა;

– იმსჯელეთ, რამდენად აქტუალურია იგი დღეს.

 

ტექსტის გააზრება სასწავლო პროცესის ქვაკუთხედია და მისი სწორი მართვა მოსწავლეებს არა მხოლოდ აკადემიური, არამედ კომუნიკაციური და ემოციური უნარების განვითარებაში ეხმარება. ლექსის გააზრება კი ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალებაა მოსწავლეებში ესთეტიკური გემოვნების, ანალიტიკური და ინტერპრეტაციული უნარების გაძლიერებისთვის. სწორი მეთოდების შერჩევით — იქნება ეს თემატური კითხვა, ვიზუალური ანალიზი, განწყობის ამოცნობა თუ სიმბოლური ასახვის გააზრება — მასწავლებელს შეუძლია შექმნას ისეთი საგანმანათლებლო სივრცე, სადაც ტექსტთან ურთიერთობა მოსწავლისთვის სასიამოვნო, აზრიანი და  ღირებულებითი  ფიქრის პროცესი გახდება.

შეცდომა

0

ალბათ ყველას ბევრი წაგვიკითხავს იმის შესახებ, როგორ არ უნდა ველაპარაკოთ მოსწავლეებს, როგორ არ უნდა ვაგრძნობინოთ თავი, როგორ არ უნდა გვეგონოს, რომ მათზე ჭკვიანები ვართ მხოლოდ იმიტომ, რომ მათზე უფროსები ვართ და ა.შ., თუმცა პრაქტიკაში შეცდომა ყველას მოგვდის. მთავარი ალბათ ის არის, რომ ასეთი შეცდომები ვაღიაროთ და გამოვასწოროთ, რადგან მათ შეუძლიათ, საშინელი კვალი დააჩნიონ მოსწავლეთა ემოციებსა და გრძნობებს, მიუხედავად იმისა, რომ თავად ჩვენ ეს შეცდომები შესაძლოა უმნიშვნელოდ მიგვაჩნდეს.

რამდენიმე თვის წინ ერთ კლასთან, რომელშიც ექვსიოდე თინეიჯერი მყავს, გავდიოდი თემას, რომელიც მთლიანად ლიტერატურას და მის ჟანრებს ეხებოდა. ძნელი მისახვედრი არ უნდა იყოს, რომ ეს ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი თავია. ვისწავლეთ არა მხოლოდ ჟანრები, არამედ ანალიზის წერაც. თემის დასასრულს შემაჯამებელი ტესტიც ვწერეთ. ერთმა ბიჭმა, რომელსაც სახელად ჯორდონი ჰქვია, წერა ყველაზე ადრე დაასრულა და სანამ სხვებს ველოდი, მისი ნაშრომის კითხვა დავიწყე. აღმოჩნდა, რომ განხილვისთვის “სამი სხეულის პრობლემა” აერჩია. ვიცოდი, რომ “სამი სხეულის პრობლემა” “ნეტფლიქსის” სერიალი იყო. პირველ სეზონს თავადაც დიდი ინტერესით ვუყურე და მეორეს ველოდი. როცა ჯორდონის ნაშრომის კითხვა დავასრულე, თავი ავწიე და ვუთხარი: “სამი სხეულის პრობლემა” სერიალია, შენ კი წიგნის განხილვა უნდა დაგეწერა–მეთქი. ჯორდონს სახეზე იმედგაცრუება დაეტყო, რაც ჩემთვის მოულოდნელი არ ყოფილა: ჩინელი ბავშვები ძალიან სერიოზულად ეკიდებიან სწავლას და ნებისმიერი წარუმატებლობა თუ შეცდომა, რომელზეც მასწავლებელი მიუთითებთ, მათთვის მტკივნეულია. ხმადაბლა ჩაილაპარაკა, შინ წიგნიც მაქვს, ამიტომ მეგონა, სწორად ავირჩიეო. რაკი ასეა, კარგი-მეთქი, მივუგე და ანალიზი თავიდან აღარ დავაწერინე.

გაკვეთილის შემდეგ ინტერნეტში მოვძებნე და აღმოვაჩინე, რომ “სამი სხეულის პრობლემა” ჩინელი ავტორის ლიუ ცისინის სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ცნობილი ტრილოგიის პირველი ნაწილი ყოფილა, სერიალი კი მის მიხედვით გადაუღიათ.

ასე რომ, სწორედ მე ვიყავი ის, ვინც შეცდომა დაუშვა, მაგრამ თავი დამნაშავედ მოსწავლემ იგრძნო. რომ მეთხოვა, ნამდვილად დაწერდა სხვა განხილვას.

რამდენიმე წამში ჩემს შეცდომაზე რამდენიმესართულიანი სინდისის ქენჯნის სახლი აშენდა, რომელშიც ზუსტად ორი კვირა უნდა მეცხოვრა, ვიდრე ჯორდონს ისევ შევხვდებოდი და ბოდიშს მოვუხდიდი იმის გამო, რომ თავი მასზე ჭკვიანი მეგონა და გადაუმოწმებელი ინფორმაციის საფუძველზე შენიშვნა მივეცი, მერე კი მაინცდამაინც არ დავუჯერე, თან აღმოსავლური ნაშრომი დასავლურად მივიჩნიე – ეს ხომ მუდმივი პრობლემაა, რომელსაც თავადაც თვეების განმავლობაში ვიკვლევდი ჩემი სამაგისტრო ნაშრომისთვის.

გადავწყვიტე, მანამდე წიგნი მეყიდა და წამეკითხა.

ორი კვირის თავზე გაკვეთილი პრეზენტაციით და ჯორდონისთვის ბოდიშის მოხდით  დავიწყე. ბავშვებს მოვუყევი წიგნზეც და სერიალზეც, ჩემი შეცდომაც ვაღიარე. არ დაიჯერებთ, მაგრამ ჯორდონი ფეხზე ადგა და ისე დამიკრა ტაში.

გაკვეთილის ბოლოს, უკვე სხვა თემაზე დისკუსიის დროს, ვიკითხე, მასწავლებლებისგან ყველაზე მეტად რა გაკლიათ-მეთქი. იმის მიხვედრა, რომ, მიუხედავად ასაკში დიდი სხვაობისა, მათი მხრივ პატივისცემა ჩვენც გვჭირდებაო. ვფიქრობ, ყველაფერი თქვეს.

 

სელფის მიღმა  ანუ  სიმართლის ფილტრი

0

ციფრულ სამყაროში მოზარდების თვითშეფასებაზე მედიის ზეგავლენა განსაკუთრებით თვალსაჩინოა. დღევანდელი მოსწავლეები ყოველდღიურად უყურებენ რედაქტირებულ ფოტოებს, ბლოგერების იდეალურ ცხოვრებას და მუდმივად ადარებენ საკუთარ თავს სოციალურ მედიაში არსებულ სტანდარტებს. წარმოდგენილი გაკვეთილი მიზნად ისახავს მოსწავლეთა კრიტიკული აზროვნების გაღვივებას, საკუთარი ციფრული იდენტობის ანალიზს და მედიის გავლენის გაცნობიერებას. სწავლება ეფუძნება კომუნიკაციური კომპეტენციების განვითარებას და ინტერაქტიულ ციფრულ ინსტრუმენტებზე დაფუძნებულ აქტივობებს.

გაკვეთილის მიზნები:

  • მოსწავლეებმა გამოიკვლიონ სელფის  ისტორია და ციფრული თვითწარმოდგენა;
  • კრიტიკულად შეაფასონ მედიისა და ფოტოების დამუშავების გავლენა თვითშეფასებაზე;
  • განივითარონ მეტყველების, კრიტიკული აზროვნებისა და თანამშრომლობის უნარები.

სამიზნე აუდიტორია: მე-10 კლასი (B1+/B2 დონე)

გაკვეთილის ხანგრძლივობა: 45 წუთი

სასწავლო რესურსები:

  • მობილური ტელეფონები, პლანშეტები ან ლეპტოპები ინტერნეთით;
  • პროექტორი ან სმარტ დაფა;
  • ციფრული პლატფორმები: Mentimeter, Quizlet, Padlet

გაკვეთილის სტრუქტურა:

  1. შესავალი – Selfie Check-In (3 წუთი)
    Mentimeter-ის გამოყენებით მოსწავლეები პასუხობენ კითხვას:
    „რამდენ სელფს იღებ კვირაში?“
    ამ მოქმედების მიზანია მოსწავლეთა ჩართულობის სტიმულირება და თემაში გადაყვანა.
  2. წყვილში მოკლე დისკუსია 
    „რატომ იღებთ სელფებს?“ – მოსწავლეები მსჯელობენ და აზრს უზიარებენ კლასს.
  3. სიტყვათა ასოციაციები 
    Mentimeter-ზე მოსწავლეები აზიარებენ სიტყვებს, რომლებიც სოციალური მედიის, ფოტოსა და სელფის თემებს უკავშირდება.
  4. სიტყვათა სწავლა 
    Quizlet-ის გამოყენებით ხდება მნიშვნელოვანი სიტყვათა წინასწარ სწავლა.
  5. წინასაკითხავი ეტაპი 
    კითხვა მოსწავლეებს: „როგორ ფიქრობთ, რომელია პირველი სელფი ისტორიაში?“
  6. კითხვის დრო – “A Short History of the Selfie” 
    მოსწავლეები კითხულობენ სტატიას სელფის ისტორიაზე და ფიქრობენ, როგორ შეიცვალა თვითწარმოდგენის ფორმები დროთა განმავლობაში.
  7. ვიდეო ანალიზი და დისკუსია 
    მოკლე ვიდეო: “Filtered Reality” – ერთი ბუნებრივი და ერთი რედაქტირებული სელფის შედარება.
    „რომელი უფრო ხშირია სოციალურ მედიაში?“
    „როგორ მოქმედებს ეს ჩვენს აღქმაზე საკუთარი თავისა და სხვების მიმართ?“
  8. ვიდეოანალიზი 
    მოსწავლეები უყურებენ ვიდეოს: “Airbrushed World”
    რას გვაწვდის ეს ვიდეო? – ხდება ემოციური რეაგირება და მოკლე რეფლექსია.
  9. Padlet-ზე აზრის გამოქვეყნება
    მოსწავლეები წერენ თავიანთ მოსაზრებას თემაზე: „მედია: მითი თუ რეალობა?“
  10. გაკვეთილის შეჯამება და საშინაო დავალება
    მოსწავლეებს ეძლევათ დავალება:
    დაწერონ ბლოგი ან ესე თემაზე: “Airbrushed World” – როგორი სამყაროა ეს და სად არის სიმართლე?

გაკვეთილი  საინტერესო გამოვიდა თავისი თემატიკითა და სტრუქტურით. ის ემყარება თანამედროვე მოზარდების ცხოვრებისეულ გამოცდილებას და აერთიანებს ენას, კრიტიკულ ფიქრსა და მედიის ცოდნას. ციფრული პლატფორმების გამოყენება ზრდის ჩართულობას, ხოლო თემა – მედიის ფილტრების მიღმა სიმართლის ძიება – მნიშვნელოვან სოციალურ უნარებს ავითარებს.

ციფრული ტექნოლოგიები და სოციალური მედია გავლენას ახდენს საკუთარი თავის აღქმაზე, თვითშეფასებაზე. სწორედ ამიტომ, მასწავლებელს მნიშვნელოვანი როლი აქვს მოსწავლეების მედიისადმი კრიტიკული დამოკიდებულების განვითარებაში. წარმოდგენილი გაკვეთილი არა მხოლოდ ენობრივ, არამედ სოციალურ და ემოციურ კომპეტენციებსაც ავითარებს, რაც თანამედროვე განათლების მთავარი გამოწვევაა.

რეზო თაბუკაშვილის ერთი მოთხრობა – „ჩრდილის მაძებარი მზე“ -სიყვარულის ხმაური სიჩუმეში

0

სიტყვა იყოო ღმერთი და ერთ ასეთ სიტყვაზე დაიყვანება ალბათ ყველაფერი, თუნდაც „წუთისოფელზე“. ყველა იმაზე ბჭობს, ამ განუმეორებელ, უმძაფრეს და ურთულეს „წუთში“ – რა არის მნიშვნელოვანი. საქართველოს ისტორიას თუ შევკუმშავთ, ერთი უზარმაზარი ენერგეტიკის სიტყვა გამოვა – თავისუფლება, რომელიც ქართველისთვის ყველაზე ძვირფასია, რადგან თავისუფლებაა ჩვენთვის სამშობლოც და თავისუფლებაა – ღმერთიც თუ მისკენ სწრაფვაც. თუმცა მაინც ვერაფრით შევთანხმებულვართ, რა არის ეს თავისუფლება. „თავისუფლება ის კი არ არის, რაც მოგცეს… არამედ ის, რაც ვერ წაგართვეს“ – ბრძანა ვოლტერმა. ჩვენში კი უმრავლესობას ჰგონია, რომ ვინმემ „ლანგრით უნდა მოგვართვას“ ან „ციურ მანანად დაგვაბნიოს“ თავისუფლება. ჩვენი წარმოდგენების „სიჭრელე“ კი ამ მხრივ დიდ „ქარბორბალებსა“ თუ „შეჯახებებს“ ქმნის („ბუხ“, როგორც ნათქვამია მოთხრობაში), ანუ გაუსაძლის რეალობას, დღევანდელობის „მფეთქავ“ დინამიკასაც თუნდაც, რომელზეცაა რეზო თაბუკაშვილის „ჩრდილის მაძებარი მზე“.

 

სხვადასხვანაირია თანადროულობის აღქმაც, ინტერპრეტაციები, თუმცა, თითქოს, ყველას, ჩვენ შიგნით, სამშობლოს „ცხელი გული“ გვიძგერს. ეს გვაწერია „გულის ფიცარზეც“, ნუ, უნდა გვეწეროს, იდეაში. ასე მარტო ქართველები ვამბობთ, ყველაზე დიდი და ყველაზე დატანჯული გულის ხალხი; „ძვლებით დააბჯრული და ნეკნებით აჭედებული გულის ფიცარი…“ და მასში თუ „მასზე“ დატეული ჩვენი ცხოვრება, უმძაფრესი ვნებებითა თუ ნატიფი განცდებით. „ასეთი ომახიანი გაღვიძება ძირძველი ქართული წესია და ადათი-მეთქი, ვუთხარი გერმანელს“(86), ამბობს მოთხრობის მთავარი გმირი გიო, როცა მას გერმანელი სტუმარი ეწვევა, ანიტა, ფანტასტიკური ჟანრის ფილმს რომ იღებს თბილისში. ეს სარკაზმიც საუკუნეთა მტკივნეული გადაძახილივითაა, რადგან თუ ეგოცენტრიკები ვართ, განზოგადების მოყვარული ერიც ვართ, ისე ამხელა კულტურას როგორ შევქმნიდით?! არც ცხოვრების ფილოსოფიურ აღქმას ვუჩივით ამ განზოგადებისას: „ჩემი თავი მყავს მოსავლელი და დასალაგებელი, ფინიშის ბოლო ხაზზე ვარ გასული, ერთი ბოლო, შორი გაცურვა მაქვს დარჩენილი“ (93), – ესეც გიოა, 50 წელს კარგად გადაცილებული, როგორც თვითონ აღნიშნავს.

მზის, ბორჯღალის, მითოსიც ქართულად შთამბეჭდავია. „მკვდრის მზესაც“ მხოლოდ ქართველი ამბობს, სიკვდილის, სიცოცხლის წარმავალობის, გადასხვაფერების გაფილოსოფიურების მორიგი მცდელობით, რაზეც ისევ შევჩერდებით მოგვიანებით.

 

„ნახე, როგორი ბროწეულისფერი აქვს შემოდგომის მზეს“, – თვალი მოუჩრდილა შვილს თუ შვილიშვილს მან და უკვე ჩამალული მზისკენ გაახედა.

„თითი გაეჭრა შემოდგომის მზეს?“ – ჰკითხა ბავშვმა…“ (94).

 

მზის ქვეყანაში კი რეალობის „მარად მცხუნვარე“ გამოძახილი ჩვენს სულებში, ჩვენივე ბუნების თანდაყოლილ ჰიპერბოლურობას ხომ არ უნდა დავაბრალოთ? ხშირად „ნაცარქექიებად“ ნაქცევებს რომ გვგონია, ყველა „გორას ძვრას ვუზამთ“, სინამდვილეში კი „დევებმა ჩვენი მოსატყუარი კბილები უკვე მოიცვალეს“, დროც გამოიცვალა. „პოლიციელთა რაზმი შეტევაზე გადმოვიდა“ – აღარ გვახსოვს, როდიდან გვესმის, ისე „მშობლიურია“ ეს ფრაზა უკვე. „ძირითადად, ახალგაზრდები, ოც წელიწადს ოდნავ გადაცილებული გოგო-ბიჭები ირეოდნენ დაბნეულად გარშემო“. მარტო ახალგაზრდა თაობა როდია დაბნეული, მარად „გრაალისა“ და მისი დაცვის გზების მაძიებელი; უფროსებისაც („სად არიან შვილები, შვილები სად არიან“). გიოც რუსთაველზე გავარდება არეულობაში შვილების დაცვის ქართველისთვის ინსტინქტამდე დასული თავგანწირვით.

 

„ – მამ, შენ საიდან აქ?“…

  • მე ბავშვობიდან აქა ვარ“ (103).

 

„ჩვენი ბავშვობიდან(აც) მოვდივართ“, ეკზიუპერისეულად, „აქა ვდგავართ და სხვაგვარად არ ძალგვიძს“, მარტინ ლუთერისეულად და „ბავშვობიდან აქა ვზივართ“, როგორც თვითირონიით ამბობს ცნობილი, იტალიური, ქართულ სინამდვილეზე გასაოცრად მორგებული სცენარის ფილმის გმირი. მართლაც, ვერ ვძლიეთ ეს „სამჭკუაშვილობა“, თუმცა ვითომ „ვიცით“ ცხოვრება, თუნდაც „ლავუაზიეს კანონი“.

 

„ხველებ-ხველებით მირბოდნენ ბავშვები. გიოც კარგად იხრჩობოდა სირბილში და ბოღმა კლავდა, რომ ამ ასაკში რუსთაველზე კვლავ უწევდა საჩხუბრად გამოსვლა, ამჯერად, საკუთარი შვილების დაცვა დამოუკიდებელ საქართველოში თავისივე ხელისუფლებისგან. ადრე უცხოტომელ მტერთან მაინც ღვრიდნენ სისხლს ახალგაზრდობაში, თუმცა წინა ხელისუფლებისგანაც არ დაჰკლებიათ“ (103); – ასე მიედინება ეს შეუჩერებელი „ომების“ ქრონიკა; ბრჭყალები იმიტომაა, რომ მშვიდობაც საშიშია, ამჯერად ბრეხტისეულად, სწორედ ამ „ომების“ გამო. ეს დაუსრულებელი „ჯოს-ჯოს-ჯოს!“ ძველი გროშივით შემოგვაცვდა…

 

რეზო თაბუკაშვილს ბევრი თვისება აქვს კარგი მწერლისა, ერთ-ერთი კი მოვლენის სხვადასხვა „ჭრილში“ ხედვის ნიჭია, ანუ თვალსაწიერის მრავალპლანიანობა. კი, ამ ხედვათა შორის მკითხველმა უნდა ამოიცნოს მწერლისეული მიმართულება, რომელსაც ის მიჰყვება, მისეული „მოდელი“ რომელია ცხოვრებისა, მოვლენისა, დადებითი გმირისა, მისთვის მოსაწონი და სასურველი, მაგრამ თუ სხვა მხრიდანაც არ „შემოგატარა“, ისე შთამბეჭდავი და ღრმა არ გამოდის. „სულ რომ „საქართველო!“ და „სამშობლო!“ ეღრიალა გაშლეგებული სახით მჭიდროდ მდგარ ბრბოს… ცუდად ჰქონდა დალექილი სულზე ეს ხმები. ბარაბასავით მწარედ ჩაესმოდა ხალხის გრგვინვა და ხავილი“; – რატომ, მაინცდამაინც, ბარაბა? რას იტევს ბარაბას სიჩუმე? ნაწარმოების ნარატივში რომელიღაც, ყველა ერისთვის პარადიგმული, პრეისტორიული გზა-ფესვივით იჭრება/იხსნება ბიბლიური ბარაბას თხრობა.

 

…ბარაბა იმიტომ ალბათ, რომ მისი გზაც ადამიანურია;

იმიტომ, რომ ხშირად დავდგომივართ ამ გზას ერთპიროვნულადაც და ვითომ „ერთი მიზნით გაერთიანებულთა“ სიმრავლითაც;

იმიტომ, რომ სწორედ ბარაბაა რჩეული გულდაბნელებული ბრბოსთვის და არა ქრისტე;

იმიტომ, რომ ბარაბაც ალბათ სიცოცხლის გადაჭარბებულმა, ხარბმა და თავისებურმა სიყვარულმა აქცია დამნაშავედ;

იმიტომ, რომ „მზეც ჩრდილში ექცევა“ ხანდახან;

იმიტომ, რომ დაცემას უნდა მოჰყვეს აღდგომა, კაცისთვისაც და ერისთვისაც…

 

ჩვენთან, ტრადიციულად მაინც, ჩუმი პროტესტის ქვეყანაში, „სიყვარულის ხმაური უფრო სიჩუმეში ისმის“; თუმცა ამ ბოლო დროს ისე „ვრახრახებთ“, „დუმილის ოქროობის“ გაგება კი არა, სიჩუმეც აღარ შეგვიძლია, ისევე, როგორც ერთმანეთის მოსმენა: „ამ შუაზე გახლეჩილი ერის და თაობების სიძულვილი მაგრად აბრაზებდა“ (112); – ეს ეროვნული ტრაგიზმია, როცა მისი თვითგანადგურების „მექანიზმი ჩართულია“; ჩვენი საწყალი ერი და მსოფლიო აპოკალიფსური ფონი, რომელზეც კარგადაა მინიშნებული მოთხრობაში – National Geografic-ზე გვალვა საფარაში, მწყურვალი, გატანჯული ცხოველები; ეს 70-იანების კადრებია, თუმცა დღევანდელობის მსოფლიო ხანძრების, მიწისძვრების, წყალდიდობების მისტერიებსაც გაახსენებს კაცს.

 

გრძელი გზაა, აშკარად, ერთმანეთამდე…

 

ერთი საინტერესო გმირია მოთხრობაში – უბნის გიჟი ნისო, რომელსაც ჰგონია, რომ მრავალი სიცოცხლე იცხოვრა. თვითმკვლელი თეთრგვარდიელიც იყო, ბევრი ქალის ფავორიტი მწერალიც, ნაპოლეონის თანამებრძოლიც, ვატერლოოს ბრძოლაში რომ მოკლეს… ხოლო მისი ნამდვილი ცხოვრება კი „ნისიასავითაა“, რომელიც ებოძა და არც ებოძა ნისოს… ჩვენ კი, ჩვენ, საღ ჭკუაზე მყოფთ, რატომ ვერ მოგვიცლია ერთადერთი და განუმეორებელი სიცოცხლისთვის?!

 

რა იქნება, თუ წარმოვიდგენთ ლიტერატურის „გამატერიალურებას“, გარეალითიშოუებას? ტომ სოიერი მელოტ, მოსაბეზრებელ, ბერიკაცად იქცევა? თუ როგორც მარკ ტვენის ჩანაწერებშია, ყვავილივით მშვენიერი ბეკი ტეტჩერი გაუთხოვარი დარჩება ან ჰეკლბერი ფინი გალოთდება? ნუთუ, ასე (და)იბურება იდეალები ბანალობით?! თუმცა „ჯადოქარი“ ნისო ყველა ცხოვრებაში კვდება, ჩვენს რეალობაში, მით უმეტეს, უფრო სწრაფად, აჩქარებული კადრივით…

 

სიკვდილის „კარგობის, მშვენიერების“ ფილოსოფია?! ეს ხომ ამაღლებული პოეზიაა, ვაჟა-ფშაველასნაირი „ღმერთთან მოსაუბრე“ ადამიანი-მისნების გამოხმობილი მიღმიერიდან, სიცოცხლის მომჟავომდე მოტკბო გემოსა თუ სურნელის ყველაზე მძაფრად ალბათ ბოლოს წუთებში შესაგრძნობად.

 

მოთხრობის მთავარი გმირიც (იქნებ ავტორის ალტერ ეგოც?) ხომ ცდილობს, დაამშვიდოს ნისოს ტრაგიკული, უკვე ნამდვილი, სიკვდილით შეძრული ალექსანდრა. ჩემი თავი მახსენდება: ლიტერატურული საღამოდან დაბრუნებული, ვაკეში, ჩაბნელებულ ოთახში, პატარა ტახტზე ფეხშექცევით მწოლიარე მეგობარს რომ ვუყვებოდი, საიდანღაც გამოხმობილი „მხიარულებითა და უდარდელობით“, ვითომ ენამოსწრებულ ნათქვამზე; გვერდით, სასტუმრო ოთახში კი ამ ჩემი მეგობრის დედა ესვენა და მათ ერთმანეთზე მეტი, ახლობელი არც ცხოვრებაში და არც სიკვდილში არავინ ჰყოლიათ…

 

ცხოვრება კი რა არის ბოლო-ბოლო? იქნებ გიოს მოგონებაში ჩარჩენილი რომის ბედნიერ დილაში უბადლოდ ჩატეული თუ „ჩახატული“ ციგნის ყოველგვარი ამსოფლიური პირობითობებიდან ამოვარდნილი, ქურდბაცაცა, უჩვეულოდ ლაღი ბავშვების თამაშ-კისკის-ხარხარი? ან „მდინარის სხვადასხვა წყალში ნახეთქები ქვა, რომელსაც ამბავი ჰქონდა შენახული“, ან ჩასასვენებლად გამზადებული „სისხლიანი“ მზე, მრავლისმნახველი და მრავალმადლიანი წიაღი, წყარო „სიცოცხლით გაუმაძღართათვის“; ან ყველაფერი ერთად, ხანდახან შეუთავსებლად, იმ გატეხილი კალეიდოსკოპივით, გიო და ალექსანდრა რომ იყიდიან „მშრალ ხიდზე“ თავშესაქცევად, რომელშიც თუ ფრთხილად არ მოიქცევი, ბლანტად ჩამოწოლილ სიმწვანედ ან სულაც უმძიმეს სიცარიელედ შეიძლება იქცეს ყოველივე?!

 

მოთხრობა ისევე სპონტანურად, „ექსპრომტად“, მთავრდება, როგორც იწყება, ცხოვრებასავით, რომელშიც ყველაზე ღირებული, თუნდაც საზარლად ღირებულიც კი, ის წუთებია, რომლებიც „დადგმულ/გადაღებული“ არაა, თუმცა უხილავი „რეჟისორის მარადი ხელი“ ყველაზე მეტად ეტყობა…

 

ციტატები წიგნიდან – რეზო თაბუკაშვილი „ჩრდილის მაძებარი მზე“, თბილისი, 2025, გამომცემლობა „საარი“

ჩვენი ერთი დღე – სახალისო პროექტი

0

თანამედროვე საგანმანათლებლო სივრცე განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს მოსწავლეებში  ენის  ფუნქციური გამოყენების უნარის განვითარებაზე, რაც მათ საშუალებას აძლევს რეალურ კომუნიკაციურ სიტუაციებში გამოხატონ საკუთარი აზრი და გამოცდილება. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება პროექტზე დაფუძნებულ სწავლებას, რომელიც აერთიანებს საგნობრივ მიზნებს, კრიტიკულ და შემოქმედებით აზროვნებას, თანამშრომლობასა და სხვადასხვა უნარების ინტეგრირებულ განვითარებას.
იტალიური ენის პროექტი „ჩვენი ერთი დღე“ V კლასში სწორედ ამ მიზნებს ემსახურება — მოსწავლეებს აძლევს შესაძლებლობას, უცხო ენის შესწავლა რეალურ და მათთვის ახლობელ თემაში გააერთიანონ. პროექტი ეხმარება მათ არა მხოლოდ ახალი ლექსიკის ათვისებაში, არამედ საკუთარი დღის აღწერის უნარის განვითარებაში წერითი და ზეპირი ფორმით, რაც მნიშვნელოვნად აძლიერებს თვითგამოხატვის, პრეზენტაციისა და კულტურული ცნობიერების კომპონენტებს.

პროექტი: „ჩვენი ერთი დღე“

კლასი: V

პროექტის აქტუალობა:

პროექტი ხელს უწყობს მოსწავლეებში უცხო ენის  გამოყენების პრაქტიკის გაღრმავებას, აძლევს მათ მოტივაციას ახალი ლექსიკის შესწავლისა და საკუთარი თავის გამოხატვისთვის იტალიურ ენაზე. თანამედროვე მსოფლიოში, სადაც კომუნიკაცია მრავალენოვან გარემოში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, მსგავსი ტიპის პროექტები ავითარებს მოსწავლეების ინტერკულტურულ ცნობიერებასა და კომუნიკაციის უნარებს.

პროექტის მიზნები:

  • მოსწავლის ლექსიკური მარაგის გაღრმავება იტალიურ ენაში;
  • მოსმენის, კითხვის, წერითი და ზეპირი მეტყველების უნარ-ჩვევების განვითარება;
  • გუნდურ მუშაობაში ჩართვისა და თანამშრომლობის უნარის გაუმჯობესება;
  • ინფორმაციის სისტემატიზაცია და საკუთარ ტექსტში გადმოცემის უნარის დახვეწა;
  • პრეზენტაციის, შემოქმედებითი წერისა და ვიზუალური წარდგენის უნარების განვითარება.

ეროვნული სასწავლო გეგმასთან კავშირი:

უცხო ენა (იტალიური), II საფეხური

  • კომუნიკაცია: შედეგები 1, 2, 3, 4, 5, 8
  • წერითი კომუნიკაცია: შედეგები 1, 2, 3, 6, 7, 8
  • ენობრივ-კულტურული თვითმყოფადობა
  • IIუცხ.დაწყ.1 – მოსმენის უნარის განვითარება ლექსიკურ-გრამატიკული სტრატეგიების გამოყენებით
  • IIუცხ.დაწყ.4 – წერითი კომუნიკაციის განხორციელება სხვადასხვა საკომუნიკაციო ფორმატში
  • სამეტყველო ქმედება: შედეგები 3, 4, 5, 6
  • ენობრივი საშუალებები: შედეგები 1, 2, 3, 4, 5, 6

მონაწილეთა ასაკი:

11–12 წელი

ხანგრძლივობა:

3–4 კვირა

საჭირო რესურსები:

ინტერნეტი, კომპიუტერები, მუყაოს ქაღალდები, ფერადი ფანქრები, კალმები, საღებავები,  წებო.

პროექტის ეტაპები და განხორციელების გზები:

ეტაპი აღწერა
I. პროექტის დაწყება მასწავლებელი აცნობს მოსწავლეებს პროექტის მიზნებს, მიზნობრივ შედეგებსა და საბოლოო პროდუქტს. ინიცირდება საუბარი დღის გეგმაზე.
II. ლექსიკის შესწავლა სწავლება კონტექსტში: ყოველდღიური მოქმედებები, დრო, ადგილები, საგნები. ტარდება ენობრივი აქტივობები და თამაშები.
III. პრაქტიკული სავარჯიშოები მოსწავლეები წერენ მოკლე ტექსტებს ყოველდღიური აქტივობების შესახებ; ქმნიან დიალოგებს და მონაწილეობენ როლურ თამაშებში.
IV. ტექსტის შექმნა თითოეული მოსწავლე ქმნის პატარა ტექსტს თავისი დღის შესახებ იტალიურ ენაზე.
V. ვიზუალური გაფორმება მოსწავლეები აფორმებენ ტექსტებს ფოტოსურათებით, ნახატებით.
VI. პრეზენტაციის მომზადება მოსწავლეები ეუფლებიან პრეზენტაციის ტექნიკას; მზადდება საერთო პროდუქტი – დიდი წიგნი და მისი პრეზენტაცია.
VII. საჯარო წარდგენა მოსწავლეები თავიანთი ტექსტების წარდგენას ახორციელებენ კლასში – ზეპირსიტყვიერად, შესაბამისი ინტონაციით.
VIII. შეფასება და ანალიზი ნამუშევრები და პროცესი ფასდება SOLO-ს სტრუქტურით შექმნილი რუბრიკის საფუძველზე. მოსწავლეები იღებენ უკუკავშირს.

 

შეფასების რუბრიკა

(SOLO ტაქსონომიის მიხედვით – პრეზენტაციაზე)

დონე ტექსტის შინაარსი ვიზუალური კომპონენტი პრეზენტაციის შესრულება
1. პრესტრუქტურული ვერ აღწერს დღის მიმდინარეობას; ტექსტი თემასთან კავშირში არ არის ან გაუგებარია. არ აქვს ან შემთხვევით შერჩეული ელემენტები, რომლებიც ტექსტს არ ეხმიანება. ვერ ახერხებს ტექსტის წარდგენას; კითხულობს არასწორად ან წყვეტს საუბარს.
2. უნისტრუქტურული აღწერს დღის მცირე ნაწილს ფრაგმენტული წინადადებებით; ხშირია ენობრივი შეცდომები. წარმოდგენილია მინიმალური ვიზუალური მასალა, თემასთან ნაწილობრივ კავშირში. კითხულობს ნაწყვეტებს გაუბედავად; ინტონაცია არასათანადოა.
3. მულტისტრუქტურული დღე აღწერილია რამდენიმე წინადადებით; წარმოდგენილი იდეები ზოგადია. წარმოდგენილია რამდენიმე შესაბამისი ვიზუალური ელემენტი. ტექსტი წარდგენილია ინტონაციური და გამოთქმის ხარვეზებით.
4. მიმართებითი ტექსტი ლოგიკურად და თანმიმდევრულად გადმოსცემს დღის აღწერას; ენა ზუსტია. ვიზუალური მასალა სრულად შეესაბამება ტექსტის შინაარსს. პრეზენტაცია გამართულია; ინტონაცია და გამოთქმა ძირითადად სწორია.
5. გაფართოებული ტექსტი კრეატიულია, ენით მდიდარი, გამოირჩევა ინდივიდუალური სტილით. ტექსტი და ვიზუალური კომპონენტები ჰარმონიულად ერწყმის ერთმანეთს; ესთეტიკური და შემოქმედებითი მიდგომა თვალსაჩინოა. ტექსტი წარდგენილია დამოუკიდებლად, ემოციურად და თავდაჯერებულად; ინტონაცია ბუნებრივია.

 

პროექტი „ჩვენი ერთი დღე“ წარმატებით აერთიანებს ენის სწავლების მიზნებს პიროვნული განვითარების ამოცანებთან. მოსწავლეებმა შეძლეს საკუთარი ყოველდღიური გამოცდილების ანალიზი, გამოხატვა და პრეზენტაცია იტალიურ ენაზე — რაც მათ ენობრივ და კულტურულ თვითმყოფადობას ამყარებს. პროექტი ეფექტურად უწყობს ხელს ეროვნული სასწავლო გეგმის მიზნებთან შესაბამისი უნარების განვითარებას, ხელს უწყობს ენობრივი კომპეტენციების გაძლიერებას, გუნდური მუშაობის კულტურის ჩამოყალიბებას და შემოქმედებითი აზროვნების წახალისებას.
განსაკუთრებით გამოსარჩევია მოსწავლეთა მოტივაციის ზრდა, ენაზე მუშაობის პროცესისადმი ინტერესისა და პასუხისმგებლობის გამომჟღავნება. პროექტის საბოლოო პროდუქტებმა – ტექსტებმა, ნახატებმა და პრეზენტაციებმა – ნათლად წარმოაჩინა, თუ როგორ შეიძლება უცხო ენის სწავლება იყოს სასიამოვნო, შინაარსიანი და ბავშვების საჭიროებებზე მორგებული პროცესი.

„This Land is Mine „-როცა მასწავლებელი გმირი ხდება

0

ჟან რენუარის 1943 წლის ფილმი „This Land is Mine“, უპირველესად, ადამიანის პიროვნულ ტრანსფორმაციაზეა, იმაზე, როგორ შეიძლება, შიში, სიჩუმე და ისტორიისთვის თავდაუზოგავი თავის არიდება საბოლოოდ თვითგადარჩენის ნაცვლად თვითშეგნებად იქცეს. ფილმი გადაღებულია მეორე მსოფლიო ომის დროს, როცა ევროპაში ჯერ კიდევ არ იყო ცნობილი ომის შედეგი, როდესაც ფაშიზმი არა მარტო მტრის ხატად, არამედ გარდაუვალ პოლიტიკურ რეალობად განიხილებოდა. ამ კონტექსტში ფილმი უფრო მეტია, ვიდრე მხატვრული ტექსტი – ეს არის პირდაპირი მიმართვა, სამოქალაქო სიმამაცისა და შინაგანი გარდატეხის ისტორია, რომელიც დღესაც შეიძლება იქცეს რესურსად მათთვის, ვისთვისაც მასწავლებლობა არა მარტო პროფესიულ, არამედ ღირებულებით  საქმეს ნიშნავს.

ფილმის მთავარი გმირი, ალბერტ ლარი, მორცხვი, შეუმჩნეველი, თითქოს შიშით დამორჩილებული მასწავლებელია. მისი არქეტიპი იმ თაობების წარმომადგენელია, რომლებიც ძალაუფლების წნეხის ფონზე საკუთარ თავში მხოლოდ მორჩილებით პოვებდნენ სიმშვიდეს. მაგრამ რენუარის ნარატივი არ გვაჩვენებს მხოლოდ დამორჩილებულ ადამიანებს – ის გვიჩვენებს, როგორ იქცევა მორალური შოკი, სხვაზე პასუხისმგებლობა და აზრის თავისუფლების შიმშილი ტრანსფორმაციის საწყისად. ალბერტი ეტაპობრივად იძენს ხმას, თავდაპირველად – ხმადაბალი სიტყვით, მერე – საჯაროდ და ბოლოს — სასამართლო დარბაზში წარმოთქმული მონოლოგით, რომელიც შეიძლება ჩაითვალოს დამოუკიდებელ ლიტერატურულ ტექსტად.

ეს მონოლოგი თავისი მაღალი ზნეობრიობით და მოქალაქეობრივი დატვირთვით აცდენილია უბრალო სასამართლო სცენის ჩარჩოებს და გვახსენებს კლასიკური გმირების მონოლოგებს ლიტერატურაში. ალბერტ ლარი დგება იქ, სადაც პედაგოგის მორალური პასუხისმგებლობა სცდება მისი საგნის ფარგლებს და პიროვნების ხასიათად ყალიბდება. განათლება როგორც თავისუფლების წინაპირობა არა მარტო თეორიულად, არამედ ემპირიულადაც აისახება ფილმში. სწავლება იქცევა წინააღმდეგობის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ და ახალ თაობაზე ორიენტირებულ ფორმად, რაც ფილმს განსაკუთრებულ მნიშვნელობას სძენს მასწავლებლებისთვის, განსაკუთრებით იმ საზოგადოებებში, სადაც ისტორიული მეხსიერება კვლავ აქტიურად მონაწილეობს პოლიტიკურ და კულტურულ აწმყოში.

ქართულ რეალობაში ეს თემა ორმაგად რეზონანსულია. თაობების მეხსიერებაში ჩარჩენილი საბჭოთა პერიოდის წნეხი ქმნის ფონს, რომელზეც რენუარის ფილმი წარმოუდგენლად თანამედროვე ტექსტად აღიქმება. ალბერტ ლარი შეიძლება დაინახო როგორც პედაგოგი, რომელიც არსებობდა როგორც 1937 წელს, ისე დღევანდელ სოფლის სკოლაში, სადაც მასწავლებელი ხშირად კვლავ დგას არჩევანის წინაშე – გადარჩეს მორალურად თუ დარჩეს ჩრდილში.

 

ამ თვალსაზრისით, სასწავლო პროცესში ფილმის გამოყენება ლიტერატურისა და ისტორიის ინტეგრაციის შესაძლებლობას იძლევა. შეიძლება, დისკუსიის ფორმატში დაისვას კითხვები: როგორ გვეხმარება ცოდნა უკეთესი საზოგადოების აშენებაში? რას ნიშნავს სიმამაცე მაშინ, როცა მას თან ახლავს მარტოობა? პედაგოგი მხოლოდ ცოდნის გადამცემია თუ მისი სიტყვა ფუნდამენტურად უკავშირდება იმას, თუ როგორი მოქალაქეები გაიზრდებიან კლასში? ამ კითხვებზე მუშაობა მოზარდებთან არა მხოლოდ კრიტიკულ აზროვნებას უვითარებს მათ, არამედ თავად მასწავლებელსაც ახსენებს, რომ სიტყვას შეუძლია გადაარჩინოს, როცა მისი დრო დგება.

„This Land is Mine“ (ეს ჩემი მიწაა) წარმოგვიდგენს განათლებას როგორც სიმშვიდის, თანაგრძნობის და ხანდახან წინააღმდეგობის ენას. ალბერტ ლარი არ ხდება რევოლუციონერი, არ იღებს იარაღს ხელში, მაგრამ მის იარაღად იქცევა სიტყვა. ეს სიტყვა გადის შიშზე, მარტოობაზე, უნდობლობაზე და საბოლოოდ იქცევა საჯარო აქტად. მასწავლებლის ხმა, რომელიც ფილმის დასაწყისში დაფის ხმაურს ერწყმის, დასასრულს საზოგადოებრივ დარბაზს ავსებს და მაყურებელს არწმუნებს, რომ ზოგიერთი ხმა არ ექვემდებარება ჩახშობას, თუნდაც მას დრო დასჭირდეს.

ჟან რენუარის ეს ფილმი, თითქოს შავ-თეთრი სიჩუმით მოთხრობილი ამბავი, სინამდვილეში ხმაურიანად ჰყვება იმაზე, რაც პედაგოგის სიჩუმის მიღმა დგას: სამოქალაქო პოზიციაზე, ღირებულებებსა და გამბედაობაზე. ამიტომ „This Land is Mine“ დღესაც რჩება ნამუშევრად, რომელიც მასწავლებელს აძლევს საშუალებას, თავისი პროფესია კიდევ ერთხელ განიცადოს როგორც მორალური სივრცე, სადაც სიტყვას შეუძლია გადაარჩინოს არა მხოლოდ მოსწავლე, არამედ თავად პედაგოგიც.

Canva საგანმანათლებლო სივრცეში – სწავლების, შეფასებისა და უკუკავშირის ინოვაციური ინსტრუმენტი

0

ციფრული დიზაინის პლატფორმა

თანამედროვე საგანმანათლებლო სივრცე მუდმივად მოითხოვს ინოვაციურ მიდგომებს, საკლასო ოთახებში თუ მათ მიღმა ტექნოლოგიების ინტეგრაციას და მსოფლიოში ამ კუთხით მიმდინარე ცვლილებებისთვის ფეხის აწყობას. ასეთი მიდგომა  ხელს უწყობს სწავლების ხარისხის ამაღლებას და მოსწავლეთა ჩართულობის გაზრდას.

ციფრულ ეპოქაში, როდესაც ვიზუალური წიგნიერება და ციფრული კომპეტენციები სულ უფრო მნიშვნელოვანი ხდება, ერთ-ერთ ასეთ პლატფორმას წარმოადგენს Canva, რომელიც თავისი მრავალფუნქციურობით და სასწავლო პროცესში ინტეგრირების სიმარტივით სულ უფრო მეტ აღიარებას პოვებს პედაგოგებისა და მოსწავლეების მხრივ.[1] წინამდებარე სტატია მიზნად ისახავს, მიმოიხილოს Canva-ს არსი და მისი შესაძლებლობები პრაქტიკული მაგალითების მოხმობით, ასევე – მისი პოტენციალი უკუკავშირისა და შეფასების ინსტრუმენტად გამოყენების კუთხით.

 

რა არის canva?

Canva არის გრაფიკული დიზაინის ონლაინპლატფორმა, რომელიც 2013 წელს შეიქმნა. ის საშუალებას აძლევს მომხმარებლებს, მათ შორის – მასწავლებლებს, მოსწავლეებსა და სტუდენტებს, შექმნან მაღალი ხარისხის გრაფიკული პროდუქტი. პლატფორმა მომხმარებლებს სთავაზობს მზა შაბლონების, დიზაინის ელემენტებისა და ინსტრუმენტების ფართო სპექტრს სხვადასხვა ტიპის ვიზუალური შიგთავსის შესაქმნელად. Canva-ს ხელსაწყოები მარტივია და მომხმარებელს შეუძლია, დიზაინის სპეციალური ცოდნის გარეშეც კი შექმნას მაღალი ხარისხის ვიზუალური მასალა.

Canva გვთავაზობს როგორც უფასო, ისე პრემიუმ (Canva Pro) ვერსიებს, ასევე – სპეციალურ პაკეტ Canva for Education-ს საგანმანათლებლო დაწესებულებებისთვის. მობილური აპლიკაცია ხელმისაწვდომია ყველა ტიპის სისტემაზე და კომფორტულია სამუშაოდ.

მისი შესაძლებლობებიდან გამოვყოფდი:

  • მზა შაბლონებს და მდიდარ ვიზუალურ მასალებს;
  • რამდენიმე მომხმარებლის ერთდროული მუშაობის შესაძლებლობას;
  • პროექტების გაზიარებას რედაქტირების ან მხოლოდ ნახვის უფლებებით;
  • კომენტარების სისტემას უკუკავშირისა და შეფასებისთვის.

 

როგორ დავრეგისტრირდეთ პლატფორმაზე?

ვებგვერდზე რეგისტრაციის დროს ვუთითებთ სტატუსს (მოსწავლე, მასწავლებელი, სტუდენტი, უმაღლესი დაწესებულების აკადემიური პერსონალი), რაც საშუალებას აძლევს პლატფორმის ალგორითმს, შეარჩიოს და შემოგვთავაზოს ჩვენზე მორგებული დიზაინის შაბლონები. 2018 წელს დავრეგისტრირდი როგორც მასწავლებელი. გარკვეული ხნის შემდეგ მომივიდა საგანმანათლებლო პაკეტზე უფასო წვდომის შემოთავაზება. ამისთვის უნდა ამეტვირთა/გამეგზავნა ჩემი პროფესიის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ცნობა სკოლიდან). აღნიშნული მოთხოვნის შესრულების შემდეგ ადმინისტრაციამ მომცა წვდომა საგანმანათლებლო პაკეტზე.

 

როგორ შეიძლება გამოიყენონ Canva მასწავლებელმა და მოსწავლემ?

სასწავლო პროცესში Canva-ს ინტეგრაცია მრავალი ფორმით შეიძლება. ის ეხმარება მასწავლებლებს სასწავლო მასალების ვიზუალურად მიმზიდველი და ინფორმაციულად მდიდარი ფორმით წარდგენაში, ხოლო მოსწავლეებს – შემოქმედებითი, თანამშრომლობითი, ციფრული წიგნიერებისა და ანალიტიკური უნარების განვითარებაში.

კოვიდის პანდემიის შემდეგ Canva-ს აქტიურად ვთავაზობ მოსწავლეებს და ვნერგავ სწავლა-სწავლების პროცესში:

  1. საშინაო დავალებების შესასრულებლად;
  2. ჯგუფურ თუ ინდივიდუალურ პროექტებზე სამუშაოდ;
  3. შეფასებისა და უკუკავშირისთვის.

პლატფორმის გამოყენებას ვიწყებ მე-7 კლასიდან მოქალაქეობისა და გეოგრაფიის საგნობრივ დისციპლინებში. უპირველეს ყოვლისა, ვასწავლი პლატფორმის გამოყენებას, რის შემდეგაც გადავდივართ მარტივი დავალებების შესრულებაზე.

მოსწავლეები ქმნან ციფრულ პორტფოლიოს, რომელშიც ათავსებენ  ნამუშევრებს, დავალებებსა და პროექტებს. შემდეგ ამ პორტფოლიოზე წვდომას აძლევენ მასწავლებელს, რაც საკმაოდ მარტივი პროცედურაა. მოსწავლე მასწავლებელს ამატებს რეგისტრაციის დროს გამოყენებული ელექტრონული ფოსტის საშუალებით ან მომხმარებლის სახელის ჩაწერით, შეტყობინება კი მოდის ელექტრონულ ფოსტაზე. მასწავლებელი საკუთარ კაბინეტში ხედავს ყველა პროექტს, დავალებასა თუ პრეზენტაციას, რომლებიც მოსწავლეებმა გაუზიარეს.

ჯგუფური პროექტის შემთხვევაში მოსწავლეებს შეუძლიათ, ერთდროულად მოამზადონ პრეზენტაცია სკოლაში ან შინიდან. ამისთვის გაზიარების ღილაკის გამოყენებით ამატებენ ერთმანეთს რედაქტირების უფლებით. ეს კომპონენტი ხელს უწყობს თანამშრომლობითი მუშაობის უნარების გაუმჯობესებას.

შეფასება და უკუკავშირი Canva-ს გამოყენებით

Canva იდეალურია პროექტზე დაფუძნებული შეფასებისთვის. მოსწავლეები ქმნიან ისეთ კომპლექსურ/შემაჯამებელ პროდუქტებს, როგორიცაა პრეზენტაცია, პოსტერი, ინფოგრაფიკა და სხვ.

შემაჯამებელი შეფასებისა და უკუკავშირისთვის აქტიურად ვიყენებ კომენტარის ფუნქციას. ამ ფუნქციის გამოყენება შეძლება როგორც მთლიან პროდუქტზე/პრეზენტაციაზე, ისე ცალკეულ გვერდებსა თუ სლაიდებზეც. თავის მხრივ, განვითარებაზე ორიენტირებული უკუკავშირი ხელს უწყობს მოსწავლეებში პოზიტიური დამოკიდებულების ჩამოყალიბებას შეფასების მიმართ.

პედაგოგის მიერ გაცემული უკუკავშირი თუ გაკეთებული შეფასება მისდის მოსწავლეს/ჯგუფს. მიღებული რეკომენდაციის საფუძველზე მათ შეუძლიათ ცვლილებების შეტანა, რედაქტირება და ა.შ.  გარდა ამისა, პლატფორმა საშუალებას აძლევს მოსწავლესა და მასწავლებელს, შექმნან თვითშეფასების ფორმები/რუბრიკები, შეფასების რუბრიკები და სხვა.

 

შეჯამება

Canva წარმოადგენს ინსტრუმენტს, რომელიც მნიშვნელოვნად ამდიდრებს თანამედროვე საგანმანათლებლო პროცესს. სასწავლო გარემოში მისი ინტეგრაცია მრავალმხრივ სასარგებლოა როგორც მასწავლებლებისთვის, ისე მოსწავლეებისთვისაც, განსაკუთრებით – ვიზუალური კომუნიკაციის, შემოქმედებითი აზროვნებისა და ციფრული წიგნიერების განვითარების კუთხით.

საგანმანათლებლო კონტექსტში Canva-ს გამოყენება ხელს უწყობს:

  • სასწავლო მასალების ვიზუალურად მიმზიდველი და ეფექტური ფორმით წარდგენას;
  • მოსწავლეთა მოტივაციისა და ჩართულობის ამაღლებას;
  • 21-ე საუკუნის უნარების განვითარებას;
  • შეფასებისა და უკუკავშირის პროცესის გამდიდრებას.[2]

 

 

[1]Nabila Farhana Jamaludin,  Siti Farahin Sedek (2024). ” CANVA as a Digital Tool for Effective Student Learning.”

https://www.researchgate.net/publication/382628607_CANVA_as_a_Digital_Tool_for_Effective_Student_Learning_Experience

 

[2] “Canva Tool Students’ Views on Using Canva as an All-In-One Tool for Creativity and Collaboration.” file:///C:/Users/User/Downloads/CanvaTool.pdf

 

რატომ უნდა ვისწავლოთ „მე და საზოგადოება?“

0
(IV1 და IV2 კლასების მოსწავლეთა ინიციატივა)

დაწყებითი საფეხურის მოსწავლეებისთვის საგანი „მე და საზოგადოება“ წარმოადგენს უნიკალურ შესაძლებლობას, უკეთესად გაიცნონ საკუთარი თავი, ოჯახი, საზოგადოება, კულტურა და სახელმწიფოში არსებულ ფასეულობებზე დაფუძნებული თანაცხოვრების წესები.
სწორად დაგეგმილი სასწავლო პროცესით შესაძლებელია არა მხოლოდ ცოდნის გადაცემა, არამედ მოსწავლეთა კრიტიკული და მოქალაქეობრივი აზროვნების ჩამოყალიბებაც.
საგნის პოპულარიზაციისა და მოტივაციის ამაღლების მიზნით დაიგეგმა და განხორციელდა პროექტი – „რატომ უნდა ვისწავლოთ ‘მე და საზოგადოება?’“, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს IV1 და IV2 კლასების მოსწავლეებმა.

პროექტის მიზანი

პროექტის მიზანი იყო:

  • საგნისადმი ინტერესის გაღვივება დაწყებით კლასებში;

  • მოსწავლეთა მოტივაციის ამაღლება შემოქმედებითი აქტივობების მეშვეობით;

  • საგნობრივი უნარების განვითარება – თვითგამოხატვა, კრიტიკული აზროვნება, წერა, სოციო-ემოციური კავშირების დანახვა;

  • თანატოლებში „მე და საზოგადოება“ საგნის ღირებულებების გავრცელება მოსწავლეთა ნააზრევისა და ნამუშევრების პრეზენტაციით.

პროექტის ამოცანები

  1. მოსწავლეებს გაეაზრებინათ, რატომ სწავლობენ საგანს „მე და საზოგადოება“.

  2. მიეცათ შესაძლებლობა, საკუთარი დამოკიდებულება საკუთარი წიგნის შექმნის გზით გამოეხატათ.

  3. განევითარებინათ ისეთი უნარები, როგორიცაა დაგეგმვა, კვლევა, შეჯამება და პრეზენტაცია.

  4. განმტკიცებულიყო პასუხისმგებლობისა და თანადგომის განცდა ჯგუფური მუშაობით.

პროექტი განხორციელდა შემდეგი ეტაპების მიხედვით:

  • საგნის ღირებულებების გააზრება: მასწავლებელმა მოსწავლეებს შეკითხვით მიმართა: რატომ უნდა ვისწავლოთ „მე და საზოგადოება“?
    დაიწყო დისკუსიები, რომლის დროსაც ბავშვებმა საკუთარი მოსაზრებები, გამოცდილებები და იდეები გამოთქვეს.

  • წიგნების შექმნა: თითოეულმა მოსწავლემ შექმნა პერსონალური წიგნი, რომელშიც აისახა მათი დამოკიდებულება საგნის მიმართ. წიგნში გაერთიანდა ტექსტები, ილუსტრაციები, თემატური ისტორიები და მოსწავლეთა ემოციური რეფლექსიები.

  • ჯგუფური აქტივობები: მოსწავლეები ჯგუფებად მუშაობდნენ. ერთმანეთის ნამუშევრებს კითხულობდნენ, აზიარებდნენ აზრებს და სწავლობდნენ თანატოლებისგან.

  • საჯარო პრეზენტაცია და ვიდეოგადაღება: საბოლოოდ, პროექტი წარედგინა სკოლის საზოგადოებასა და მშობლებს. დამზადდა ვიდეო, რომელიც ასახავს მოსწავლეთა შთაგონებას, შრომას და შემოქმედებითობას.
    ვიდეოს ბმული

შედეგები

პროექტის შედეგად:

  • მოსწავლეებმა გააზრებულად შეიყვარეს საგანი – „მე და საზოგადოება“;

  •  შინაგანი მოტივაცია – ბავშვებმა იგრძნეს, რომ მათი აზრი და ხმა მნიშვნელოვანია;

  • განვითარდა წერითი და ვერბალური უნარები, წარმოსახვა და შემოქმედებითი აზროვნება;

  • გაჩნდა თანატოლების მხრიდან ინტერესი საგნის მიმართ, რასაც მოჰყვა შემდგომი ინიციატივები;

  • მშობლების და კოლეგების ჩართულობა გააძლიერა საგნისადმი პატივისცემამ და მოტივაციამ.

სასწავლო პროცესი განსაკუთრებით ეფექტიანია მაშინ, როდესაც მოსწავლეებს ვაძლევთ სივრცეს თვითგამოხატვისა და აზროვნებისთვის. პროექტმა „რატომ უნდა ვისწავლოთ ‘მე და საზოგადოება?’“ ნათლად აჩვენა, რომ მოსწავლეებს შეუძლიათ გახდნენ საგნის ელჩები, თუ ვუზრუნველყოფთ მათთვის საინტერესო, შემოქმედებით და შინაარსიან აქტივობებს.

ეს ინიციატივა არა მხოლოდ ერთჯერადი აქტივობა იყო, არამედ მოსწავლეთა განვითარების რეალური ბიძგი – ცოდნის, თვითშეფასების, მოქალაქეობრივი და სოციალური უნარების განვითარებისკენ.

ვიდეობლოგი

მასწავლებლის ბიბლიოთეკას ახალი წიგნი შეემატა- სტატიები განათლების საკითხებზე

ჟურნალ „მასწავლებლის“ თითოეული ნომრის მომზადებისას, ცხადია, ვფიქრობთ მასწავლებელზე და იმ საჭიროებებზე,რომელთა წინაშეც ის ახლა დგას. ვფიქრობთ მასწავლებელზე, რომელიც ჩვენგან დამოუკიდებლადაც ფიქრობს, როგორ მოემზადოს გაკვეთილისთვის, რა...