ორშაბათი, მარტი 4, 2024
4 მარტი, ორშაბათი, 2024

ლომი და გელა (ჩანაწერები)

***

კაიროში ბედუინებისგან პიტნის, ლავანდის და ლიმონის ზეთი ვიყიდე, თავის ტკივილს და სურდოს შველისო. მაშინ ვერავინ დამაჯერებდა, რომ მართალს ამბობდნენ.

 

***

ორი დღეა სელფის გადაღებას ვცდილობ, დამეტანჯა მაჯა და ფოტო არ არის. ისევ თქვენმა მარჯვენამ იხაროს.

 

***

ერთი მიტოვებული მოთხრობის პერსონაჟი დამესიზმრა. ასეთი მშვენიერიც არ მეგონა.

 

***

ერთ სიზმარს ვერ შეველევი: ჰაერი იმდენად მკვრივია, ხელს ვაბჯენ და მსუბუქი ნახტომით  ფრენას ვიწყებ.

 

***

საგზაო ნიშნის სიყვარული რაღაა, მაგრამ ტრასაზე თავდახრილი ნაძვის და ჯორკოს დანახვას არაფერი მირჩევნია.

 

***

ჯერჯერობით ასაკობრივ ცვლილებებს ვებრძვი უფასოდ  – გულგრილობით.

 

***

ვითომ 3×4-ზე ფოტო მიმიტანია სამსახურში. ფონზე ჩემი ოთახის შპალერია. მეტიც, ამ ფოტოს სრულმასშტაბიან ვერსიაში გვერდით ჩემი და ზის, კალთაში მეგობრის დისშვილით. 1998 წელია, მეტი არ იქნება.

 

***

„კერძო დეტექტივი“ მთხოვს მეგობრობას. ვერ გავიგე, უკვე მოგზავნილია თუ მომსახურებას მთავაზობს.

 

***

მშობელთა კრებაზე ყველა სმარტფონში ინიშნავდა რაღაცებს, მე – სამწლიანი დაძველების ბლოკნოტში.

 

***

ამბავს გამოიგონებ, დამაჯერებლობისთვის ცოტა ნამდვილსაც გაურევ და ბოლოს მკითხველი მოგწერს: „გამარჯობა, პაპაჩემის მეტსახელი გაქვთ ნახსენები, მე რაჯამაანთ პეტრეს შვილიშვილი ვარ.“

 

***

თუ კიდევ დავწერ წიგნს, ასეთი მიძღვნა ექნება: „ლევ, პური გამოიყოლე.“

 

***

ლევანი ნამდვილ ამბებს წერს, მე  – გამოგონილს და წაკითხვისას სულ პირიქით გეგონება.

 

***

ჭაღარასთან ერთად თვითირონია თუ არ შეგეპარა, დაღუპულია საქმე. ადრე გაჭაღარავებულებზე არაფერს ვამბობ.

 

***

მივალ ხოლმე დედაჩემთან, მდუმარედ დავლევ ჩაის და წამოსვლის წინ ვეტყვი:
„ასეთი ამბები.“

 

***

ჩამოვისხამ ჩაის, გამახსენდება საქმე, დავიწყებ ბოდიალს ჭიქიანად, შემოვდგამ სადღაც და მიმავიწყდება. საღამოს სად აღარ ვპოულობ ჭიქებს გაციებული ჩაით. ანგელოზების ჩაია ეგ.

 

***

ელიავას ბაზრობაზე ყველაფერი იშოვება, მათ შორის სათაურები, მაგალითად, „ლომი და გელა“. საქმეში ჩახედული კაცი უმალ მიხვდება, რომ არც ლომია მხეცი და არც გელა – კაცი. ეს ცოტა ძვირია, მაგრამ უფრო იაფსაც წააწყდებით –„წმინდა მიწა და მოწიოკება“. ო, „ხმელი წიფელა“ გაყიდულია, მაგრამ შეკვეთით ზუსტად ასეთივეს მოგართმევენ. მერწმუნეთ, ვაჟაც ვერ გაარჩევს.

 

***

„პარასკევი დღეა, „ლიტერატურული საქართველოს“ და „ლიტერატურნაია გაზეტას“ მოპარვა რომ არ დაესწროთ, დილითვე გავხსენი ყუთი“, – 1994 წლის ამბავს იხსენებს ჩანაწერებში ვახტანგ დავითაია.

 

ასეთი დროც ყოფილა. ახლა ან ყუთი სადაა ან ლიტერატურულ გაზეთს ვინ მოგპარავს.

 

***

ფეისბუქზე ახალი გატაცება გავიჩინე – დავდევ იმ ხალხს, ვინც ქარიშხლებს დასდევს (storm chaser), ტეხასის ამინდი ზეპირად ვიცი და აქ რომ გაწვიმდება, მიკვირს.

 

***

ჩემს მშობლებს 70 წლამდე დედები ჰყავდათ. ასეთია ადრეული ქორწინების თავისებურება.

 

***

სამი ფაილი ერთვოდა მეილს: “ru”, “si”, “ko”

 

***

„ეიბუძგეთ, ბაღნებო, საბუძგიას გიყობით,“ – მოსმენისას რომ დაგბურძგლავს, ისეთი ამბების მოყოლა იცოდა ერთმა მასწავლებელმა ჩემს სოფელში. საქართველოს ისტორიას ასწავლიდა, სხვათა შორის.

 

***

– ოთახში რამდენი საწოლია?

– საკმარისი, ჩემო კარგო.

 

ჩვენებური ტურიზმი – ვისწავლით, სულ ასე ხომ არ ვიქნებით.

 

***

პროზაკს პროზა ჯობს, მცირეც კი. მე მკითხეთ.

 

***

– ალო, ლამარა!

– შეგეშალათ.

– შემეშალა? გკითხავთ მაინც, ნახალოვკიდან რესპუბლიკურისკენ რა მიდის?

 

***

მყიდველი აფთიაქარს: წამალი რეაქციაში ხო არ შევა პაციენტთან? ცოტა პრეტენზიულია და…

 

***

 

იმდენი შლაპა დამიგროვდა, აგვისტოში პლაჟის ფოტოგრაფობას ვაპირებ.

 

***

„დე, ეხლა არის ხვალ, მოგვიანებით და დღის მეორე ნახევარში,“ – მატასიმ მოაგროვა ყველა ჩემი შესაძლო პასუხი მის თხოვნებზე.

 

***

„გალოპი ისმის მწვერვალზე,“ – ასე პოეტურად ჟღერს ჩემი კარდიოგრამის დასკვნა.

 

***

„პარპალობს და ციმციმობს? პაჭუნობს თვალივით? ხოდა, გამორთე და თავიდან ჩართე!“ იცოდეთ თქვენც.

 

***

არ მინდა თაიგული, დაფურცლეთ, დააჭკნეთ და ყვავილების ჩაი მომართვით.

 

***

ისეთი ფასი მითხრეს, ერთად ვკიოდით მე და ჩაიდანი. თუ ვიყიდე, ჩანთის მაგივრად დავიჭერ, ჩემს ხაბაკს კი ეყოფა.

 

***

მოკლედ რას არ ვიგონებთ, სტუმრებს ხან ფოლკნერის რეცეპტით ვუზავებთ ვისკის, ხან ო’ჰენრის კოქტეილით ვმასპინძლობთ. ჰოდა, ოტიას რა უყვარდა, იოსელიანს?

 

***

სამი დღეა ჩანთაში ჩამიცხოვრდა პატარა ობობა. გამოჩნდება, დაიკარგება, ჩანთის გადმოპირქვავებას არ ვაპირებ.

 

***

სამარშრუტოს თამაში: ერთი სავარძელი თავისუფლდება და ყველა ადგილს იცვლის.

 

***

აღარ ვიცი, რისი უფრო მეშინია  – ტერორიზმის თუ ანტიბიოტიკის დაუძლურების.

 

***

შემოქმედებითი წერა არ გამორიცხავს ფაქტების გადამოწმებას. სადღაც უნდა მეთქვა.

 

***

only me-სთვის გაზიარებული პოსტები ან საყოფაცხოვრებოა ან საგანმანათლებლო. დასამალი რა მაქვს.

 

***

ხანდახან შეგხვდება ადამიანი და ვერ იხსენებ, საიდან იცნობ. სამსახურზე შეეკითხები –  ახლა სად ხარ, გპასუხობს – ისევ იქ. მოიკითხავ – სახლში როგორ ხართ, არ შეგაწუხებს ვრცელი პასუხით  – ვართ, ძველებურად. ასეთი დაუნდობელი როგორ უნდა იყო!

 

***

ღამით მატასი ჩაავლებს ხოლმე ჩაძინების მომენტს და გაბრუებული ამბობს – „თავი ზღაპარში მგონია“. დედამაც იცის, რომ ეგ წამი არის უდიდებულესი.

 

***

მეგობრებო, თქვენი სტატუსების კომენტარებში მოლივლივე წერტილები რომ ჩნდება, ვიღაც წერსო და ტექსტის გამოჩენას საშველი არ ადგება, მე ვარ.

 

***

რაზეც მითქვამს, არ გავაკეთებ, ყველაფერი ჩამიდენია. გასაკეთებლებიც მაგ სიაში უნდა გადავიტანო. იქნებ ასე ამიხდეს ყველაფერი კარგი.

 

***

კრებულში პერსონაჟების სახელები რომ ამერია და ნიკოს ოთო ვეძახე, მეორე ტირაჟში გასწორდა. ცხოვრებაში ასე ადვილად ვერ გამოძვრები.

 

***

წერა ლაპარაკის ნაცვლად!  – ესაა ჩემი საარჩევნო ლოზუნგი.

 

***

ვეჩნი – ასე ეძახდა კალამს ჩემი იმერელი ბებია. წლებია, ერთი კარგი კალამი მიდევს ჩანთაში. თუ ხელით არ წერ, კალამი ვეჩნია.

 

***

მუზუემი, მოსახლოება, სახლემწიფო – ჩემი დაუძლეველი კორექტურა. თქვენ თქვენი თქვით.

 

***

„გადმოვა და დაჯდება ფეჩთანა მთელი დღე. კაცო, ქალები ვართ ოჯახში, იქნება გამოცვლა გვინდა, რამე გვინდა,“  – ყვავილების გამყიდველები მეზობელზე ჭორაობენ.

 

***

გუშინ წიგნები დავალაგეთ, ოთხი თარო ომზე და ტერორიზმზეა. ჩვენ მშვიდობა!

 

***

სანაყინეშიც რომ ჩაის დალევ ივნისის ბოლოს, რატომ ოქროს ჩაიდანი არ გადმომეცემა.

 

***

არავისზე მინახავს ისეთი მკაფიო კვალი ბალიშის ნაკეცისგან, როგორსაც მე ვატარებ ხოლმე შუადღემდე, ძირითადად მარცხენა ლოყაზე.

 

***

მე: როგორ შევჭამო ლობიანი უდანაკარგოდ?

გამყიდველი: სანამ შეჭამთ, დააწექით.

რაც კითხვა, ის პასუხი.

 

***

არ ვიცი, დრო დაკარგულია თუ არა, როცა ერთ წინადადებას, ხანდახან აბზაცს უკირკიტებ. ააწყობ, დაშლი, ჩაამატებ, ამოაკლებ, საშველი არაა. ბოლოს წაშლი და თურმე ტექსტი ასე უკეთესია.

 

***

მიტოვებულს უნდა დავუბრუნდე, მაგრამ რომანი არ გამოდნება. ის სხვანაირად იწყება.

 

 

 

კომენტარები

მსგავსი სიახლეები

ბოლო სიახლეები

ვიდეობლოგი

ბიბლიოთეკა

ჟურნალი „მასწავლებელი“

შრიფტის ზომა
კონტრასტი