აი, ასე იყო, ეს ყველაფერი…

ბექა ქურხულს   როცა მხიარულ, ბედნიერ სახეებს ვხედავ, ვფიქრობ, დადგება დრო და მე ცაზე გამეღიმება და მოთმინებით ავივსებით მეც და

მეტის წაკითხვა

ემოციათა შორის აღმატებული

ფრენა უგვირგვინოდ ბავშვობიდან გული მქონდა შევარდნილი სპორტზე. არცთუ ურიგოდ ვთამაშობდი კალათბურთს, ფეხბურთი და რაგბიც ბევრჯერ მითამაშია ჩემს კლასელ ბიჭებთან ერთად,

მეტის წაკითხვა

შავ-თეთრიდან ნათელი ფერებისკენ       

ყველაფერი ცუდი რომ დასრულდა, თოთხმეტი წლის იყო. ხატვა ამის მერე დაიწყო. ჯერ ფურცლები და ფანქრები მოითხოვა, მერე – საღებავები, ფუნჯები,

მეტის წაკითხვა

ამბავი აკვიატებული ლექსისა და ბევრი „სახსოვრისა“

ამას წინათ ჭურჭლის კარადას ვალაგებდი. თაროზე, კუთხეში, ჩალისფერი ყუთი მომხვდა თვალში, რომლის არსებობა აღარც მახსოვდა. ყუთს თავი ავხადე. სიძველისა და

მეტის წაკითხვა

ორი ნაჭერი შარლოტკა

XX საუკუნის პირველ ნახევრში პოლონეთში მოღვაწე არქიმანდრიტისა და პროფესორის, მამა გრიგოლ ფერაძის ცხოვრებისა და ღვაწლის შესახებ მეტ-ნაკლებად ყველა იმ ადამიანისთვისაა

მეტის წაკითხვა

პოეტების და არაპოეტების სათქმელი მუშებს

მათზე ბევრი ითქვა და დაიწერა უკვე. თან იმდენად ემოციურად, რომ შენ აქ, მზის შუქზე დარჩენილი, ისე მოგწყვიტა საქმეს, ფიქრს (ოცნება,

მეტის წაკითხვა

ჩემი და მაიკლ კეის მათემატიკური ცხოვრება და დროება

მათემატიკა, როგორც იტყვიან ხოლმე, „ჩინური“ იყო ჩემთვის ყოველთვის. შეიძლება ცოტა ვაჭარბებ – სკოლაში ალგებრა-გეომეტრიაში დაუყვედრებელი ოთხიანი მეწერა – მაგრამ, ამის

მეტის წაკითხვა

გულიდან გაზომილი მანძილი

ქარი და ადამიანები კვირაში ორჯერ, თითქმის ერთსა და იმავე დროს, მეტრო დელისში ამოვდივარ, იქვე მუდმივად გაჩერებულ 53 ნომერ ყვითელ სამარშრუტოში

მეტის წაკითხვა

მოსწავლის ავტოგრაფი

*** ამბავი კი აღწევს ჩვენამდე, მაგრამ წასვლას „ვერ ვახერხებთ, „ვერ ვიცლით“; მერე, როცა „ფაქტის წინაშე“ ვდგებით – „გულწრფელად ვწუხვართ“; უფრო

მეტის წაკითხვა

სპორტის გაკვეთილები ფანჯრიდან

ნაძვები თბილისში მუდმივად გადატვირთული ქუჩებიდან ერთ-ერთის, დადიანის ქუჩის, სიახლოვეს ვცხოვრობ. თითქოს ტრანსპორტის აუტანელი ხმაურით შეწუხებული უნდა ვიყო, მაგრამ, საბედნიეროდ, ასე

მეტის წაკითხვა
12