,,საგანმანათლებლო პროცესის ცენტრში დგას მოსწავლე , მისი განვითარების პროცესი და მიღწეული შედეგი. შედეგზე ორიენტირება გულისხმობს მოსწავლისათვის მიწოდებული ინფორმაციის არა მხოლოდ დამახსოვრებას , არამედ ამ ინფორმაციის მყარ, დინამიკურ და ფუნქციურ ცოდნად გარდაქმნას” (ე.ს
გ)

   შეფასების საშუალებით განისაზღვრება იმ სასწავლო შედეგების მიღწევის ხარისხი, რომელიც საგნობრივი პროგრამის სტანდარტით არის გათვალისწინებული;

შეფასების მიზანია იმის გარკვევა, რამდენად კარგად ასწავლის მასწავლებელი, რამდენად კარგად სწავლობს მოსწავლე. აუცილებელია გავითვალისწინოთ :

•  
  მოსწავლის სწავლის ხელშეწყობა;
  
• მოსწავლის ძლიერი და სუსტი მხარეების გამოვლენა;
  
• სწავლების  კონკრეტული მეთოდიკის  ეფექტიანობის  შემოწმება
  
• სასწავლო პროცესში მოსწავლის შეფასება;
  
• მშობლების ჩართვა მოსწავლის სწავლების პროცესში (კომუნიკაცია).
  

შეფასებაში გააჩნია ორი განსხვავებული ფუნქცია:

• მიმდინარე შეფასება;
  
• შედეგების/მიღწევების შეფასება.
  

შეფასების კომპონენტები:

• საშინაო დავალება;
  
• საკლასო დავალება;
  
• შემაჯამებელი დავალება;
  

შეფასების ტიპები :

• განმსაზღვრელი, რომელიც აკონტროლებს სწავლის ხარისხს, ამ დროს იწერება ქულა (10 ქულიანი შეფასება );
  
• განმავითარებელი შეფასება. ამ დროს უმჯობესია შევქმნათ თვითშეფასებისა და ურთიერთშეფასების სქემები, მივცეთ მოსწავლეებს რჩევა–დარიგება, ვაწარმოოთ დაკვირვების ფურცელი, და ა.შ.
  

შეფასების სქემის შექმნა და გამოყენება ;

აუცილებელია გვახსოვდეს, რომ არსებობს კავშირი სასწავლო მიზანსა და შეფასების კრიტერიუმებს შორის, რადგან სწავლის შედეგის გასაზომად აუცილებელია ჩამოყალიბდეს კრიტერიუმი. კრიტერიუმი კი ყალიბდება გაკვეთილის სასწავლო მიზნის შესაბამისად;

ასწავლო პროექტის განხორცილებისას ხშირად ვიყენებ ჰოლისტური შეფასების სქემას, რადგან კვლევის პროცესში მოსწავლეს ვერ შევაფასებთ ორი ან თუნდაც სამი მახასიათებლით. ჩემ მიერ შექმნილ სქემაში გაერთიანებულია  თითქმის ყველა კრიტერიუმი და მახასიათებელი, რომლის მიხედვითაც მსურს შევაფასო მოსწავლე პროექტზე მუშაობისას;

  შეფასება ჯგუფური მუშაობის დროს 

პრეზენტატორის შეფასების კრიტერიუმი

დისკუსიაში მონაწილე მოსწავლის შეფასების კრიტერიუმი

გამოყენებული ლიტერატურა : ”სასწავლო პროცესის დაგეგმვა,
მართვა, შეფასება”.

ეროვნული სასწავლო გეგმა.

ნინო აბულაძე – ტიციან ტაბიძის სახელობის ქ. თბილისის
№43-ე საჯარო სკოლის ისტორიის მასწავლებელი. 

განათლების სპეციალისტები აღიარებენ
და კვლევებიც ადასტურებს, რომ მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ალტერნატიული
გზებიდან ყველაზე პრაქტიკული და შედეგზე ორიენტირებული  სკოლის
ბაზაზე მასწავლებელთა პროფესიული განვითარებაა. ასეთი სახის პროფესიული განვითარება,
ერთი მხრივ, მეტად არის მორგებული მასწავლებლის კონკრეტულ საჭიროებებს, მეორე მხრივ
კი, შეესაბამება მოსწავლეების სასწავლო მიზნებსა და ამოცანებს.

    ქალბატონი ქეთევანი სკოლის ბაზაზე მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების პროგრამით  მიმდინარე  შეხვედრებში  ჩაერთო. რამდენიმე ხნის შემდეგ მას სერიოზული დამოკიდებულება ჩამოუყალიბდა საქმიანი კომუნიკაციებისა და  „კრიტიკული მეგობრების” ინსტიტუტის მიმართ. ის სრულიად
ეთანხმება მოსაზრებას, რომ წარმატებული სკოლების ერთ-ერთი განსაკუთრებული მახასიათებელი
მასწავლებლებისა და სკოლის სხვა
თანამშრომლების ეფექტური კომუ­ნიკაციაა. სკოლის განვითარების ჯგუფთან ერთად მან   თეორიულად დაამუშავა  ურთიერთდაკვირვების  ხუთივე მეთოდი:

1.აღწერითი დაკვირვება; 

2.ფოკუსირებული დაკვირვება;

3.გუნდური მუშაობა; 

4.ჩართული დაკვირვება (დამკვირვებელი მოსწავლის როლში);

5.თვითდაკვირვება.

ვრცლად: 

ათი საყვარელი წიგნის დასახელება მთხოვეს. დიდხანს არც კი დავფიქრებულვარ, ისე მოექცნენ სიის სათავეში ბავშვობის წიგნები. ვათვალიერებდი სხვა ადამიანების ჩამონათვალსაც და ამდენ განსხვავებულ ადამიანს, რაც გვაერთიანებდა, ეს ბავშვობის საყვარელი საკითხავები იყო.

რაში გვეხმარება წიგნების კითხვა ბავშვობიდან? იქნებ ადრეულ ასაკში მთელი სისრულით ვერ აღვიქვამთ ტექსტს, ბევრ მნიშვნელოვან დეტალს გამოვტოვებთ, ფურცლებს გადავახტებით, ასკინკილათი ვივლით კენტ და ლუწ გვერდებს, რას გამოვტოვებთ და რა გვრჩება აუარება წიგნის წაკითხვის შემდეგ? იქნებ ზოგიერთი წიგნი შეცდომით  შევარჩიეთ მოზარდობის ასაკში? ამის მიუხედავად, მაინც მგონია, რომ არ არსებობს არასწორი წიგნები და არ არსებობს არასწორი დრო კითხვისთვის. ნებისმიერ ასაკში რთული თუ მარტივი საკითხავები უკვალოდ არ ქრება და თავიანთ მყარ ფუნდამენტს ქმნიან მომავალი რეფლექსიებისა და განსჯისთვის.

მრავალი წლის გასვლის შემდეგ, როცა ხელმეორედ გადავიკითხავთ ბავშვობის წიგნებს, ვხვდებით, რომ მაშინ ბევრი რამ ვერ შევამჩნიეთ, რაღაც გაგვეპარა და ახლა უკვე ყველაფერი უფრო მეტად ცხადი და ნიშანდობლივი, ძალიან მკაფიო შეტყობინებების მატარებელი გახდა.

 “ჯოვანინო და პულჩეროზა” – აი, ეს ერთი ციდა, ძალიან პატარა საბავშვო ზღაპარი, რომლის ავტორი ჯოვანი პირელია, დღეს  სულ სხვანაირად იკითხება. ბავშვობაში, თითქოს ინერციით მივდივართ, ლამაზ ამბებს ვეძებთ  კეთილი დასასრულით და ზღაპრული სამყაროთი. დიდობაში კი, როცა ისევ გადავიკითხავთ ძველ ზღაპრებს, ფიქრით გავცდებით ყველანაირ მატერიალურ საზღვრებს, ვხედავთ რომ ამ პატარა, კეთილ ზღაპარში დიდი სიბრძნე დევს. ეს სიბრძნე კი მიგვანიშნებს იმაზე, რომ არასოდეს დავასვენოთ ჩვენი გონება, რომ არ შეიძლება მოვდუნდეთ, არ შეიძლება ფიქრი შევწყვიტოთ, არ შეიძლება წარმოსახვის ფანჯრები დავგმანოთ, რადგან გაჩერება გონების პარალიზებაა.

ცხრა ზღვასა და ცხრა მთას იქით, არის დაკარგული მთა, სადაც ცხოვრობენ კეთილი და მშრომელი ადამიანები, რომლებსაც ძალიან უცნაური და სახალისო სახელები ჰქვიათ. აქ ცხოვრობს ოსტატი ჯეროლამო და მისი მეუღლე – დედილო ჯუზეპინა, ერთი ვაჟიშვილი ჯოვანინო  და ოჯახის სხვა ბინადრები: სიამის კატა – სემირამიდა, ძაღლი – ცეზარ ავგუსტი, კოჭლი დედოფალი ქათამი, იადონი – ჯუზეპე ვერდი. ყველა ისინი ამ მთის ძირში ცხოვრობენ თავიანთი მშვიდი და აუმღვრეველი ცხოვრებით. ერთიც გამოგვრჩა, რომელიც ყველას დასანახად ნამდვილად არ ჩანს, მაგრამ  სწორედ ის არის ამ კეთილი ზღაპრის მთავარი მამოძრავებელი – ვარდისფერი რწყილი პულჩეროზა, რომელიც ოსტატი ჯეროლამოს ყურში შემძვრალი ჯერ ოსტატს არ აძლევს მოსვენებას  და მუდმივად ახსენებს, რომ სამყარო მოძრაობს. შემდეგ კი, როცა მოხუც ოსტატთან ვერაფერს გააწყობს, უკვე ახალგაზრდა ჯოვანინოს ყურში გადაინაცვლებს და მსუბუქი კბენებით აიძულებს ფიქრის დაწყებას, თვალუწვდენელი ჰორიზონტების მიღმა გახედვას, ფიქრის სწავლას და  შემეცნების სურვილს.

“მზე დიდ თხუნელაზე შემომჯდარიყო და დედილო ჯუზეპინას ბოსტანში დასეირნობდა”. სწორედ ერთ ასეთ  დილას, ჯოვანინო ახალი ცხოვრების სანახავად წასვლას გადაწყვეტს, თავის თანამგზავრ პულჩეროზასთან ერთად. ჯოვანინოს დიდი გეგმები აქვს, მან უნდა შემოიაროს სამყარო, ცხოვრება ნახოს და გამოცდილება მიიღოს. ის თავის ფიქრებში ხშირად წარმოიდგენს, როგორ შევიდოდა სკოლაში და ბრაზიანი ხისხელა მსახური ძალაუნებურად ზრდილობიანად მიმართავდა: „გამარჯობა, სენიორ მასწავლებელო”. ის კი მოსწავლეებს მოუყვებოდა ათას ძალიან საინტერესო ამბავს. “მოუყვებოდა ერბოსავით ჩვილი გულის პატრონ ასჯარიმაზე და კინოთეატრის მფლობელ – ძია კინოლენტაზე, ქალაქის ცხოვრებასა და მის მოგზაურობაზე.

ჯოვანინო, როგორც ყველა წასული შვილი, ბოლოს ისევ თავის დაკარგულ მთას უბრუნდება, სადაც ხვდება მუხასავით მამას, რომელსაც თოვლივით გრძელი წვერი აქვს და დედილო ჯუზეპინას, მასაც მოხუცებულს და დაღლილს, ათასი ჭირ–ვარამისგან, მაგრამ გაზაფხულივით სახემხიარულს. ავტორი არ ამბობს, რა გზას აირჩევს ჯოვანინო, გახდება თუ არა თავისი პატარა სოფლის სკოლის მასწავლებელი, სადაც მოსწავლეებს მოუყვება თავისი მოგზაურობის ამბავს, როგორ დაეხეტებოდა ქალაქიდან ქალაქში, მაგრამ გვიმხელს ვარდისფერი რწყილის – პულჩეროზას მისიას. მან ღრმა მოხუცებულობამდე იცოცხლა, უძვრებოდა ხალხს ყურში და აიძულებდა ეფიქრათ. უცნაური ალბათ არც ის არის, რომ პულჩეროზა ოჯახს მემკვიდრეობით გადაეცემოდა – ჯერ დიდ ბაბუას, შემდეგ ოსტატს ჯეროლამოს, ახალგაზრდა ჯოვანინოს და შემდეგ კი უკვე ხალხის ფართო მასებს და ალბათ ყველას ჩასძახოდა ყურში სამყარო მოძრაობსო და მცირე დისონანსი შეჰქონდა, მშვიდი და აუმღვრეველი ცხოვრებით მცხოვრები დაკარგული მთის ბინადრებისთვის.

ჩვენ ყველას გვყავს ჩვენი პულჩეროზა, ჩვენი მოუსვენარი მე, რომელიც თავისი შეძახილებით შეგვახსენებს მარადიულ ჭეშმარიტებებს და მოგვიწოდებს, არ შევწყვიტოთ ძიება და დაუოკებელი ინტერესი ახალი გამოცდილების მისაღებად.