უფრო გულწრფელად, ვიდრე სხვა დროს

კარგა ხანია, აღარაფერი დამიწერია, არ მეწერებოდა და იმიტომ. ეგრე მჯერა, რომ თუ სკოლაზე წერ, უპირველესად მოსწავლეებისა უნდა თქვა, იმიტომ, რომ

მეტის წაკითხვა

ჰამბავი ერთი კაცის მარტოობისა

იმერლებსა, არა, კახეთში ნამყოფებს, სუყველას, ერთი ამბავი აქვთ ხოლმე მოსაყოლად, ყვებიან კიდეც, თან სულ გაცინებულები, ოღონდაც დარცხვენილები იმგვარად, თითქოს დიდი

მეტის წაკითხვა

ამბავი ოთხი ძმაბიჭისა და ერთი შემოკრული სილის

დარდი ვიცი ხოლმე, აი ათასი წელიც იყოს გასული, ამბავი გულზე თუ მომხვდა, ისე მედარედარდება, როგორც რომ გუშინ მომხდარიყოს. საქმე გამოგლევიაო,

მეტის წაკითხვა

ვინც ჩემზე იტყვის ლაღია, გინა ამბავი პერუელი ტერორისტისა

არი ეგეთი სურათი, ოცდაათიანების ევროპაში გადაღებული, ჩვიდმეტ-თვრამეტი წლის გოგო დგას მხრებში გამართული, თითო ხელში კიდევ თითო საბელი უჭირავს, მწევრებს იოკებს,

მეტის წაკითხვა

ვინ ხართ თქვენ ნინა ალექსანდროვნა?(ნამდვილი ამბავი)

ძველ, ნიკოლოზის დროინდელ სასტუმროში გავიზარდე, კომუნისტებისგან საცოხვრებლად გადაკეთებულში. ორი დიდი ოთახი, ოთხმეტრიანი ჭერი, ცენტრალური გათბობა, გადატიხრულ საკუჭნაოში გამართული საოცრად მოუხერხებელი

მეტის წაკითხვა

მასწავლებელი ზოგჯერ უშვილო, ანუ სასიკვდილო ჩვენ ვართ მხოლოდ

მეგობარი მყავს ერთი, უნივერსიტეტის, მასწავლებელი თუ ვარ დღეს, მისი დამსახურებაა. კაი ხნის ამბავს ვყვები, იმდენი ხნისას, ჩემმა დირექტორმა გაიცინა ერთი

მეტის წაკითხვა

ამანიტა კაესარია გაგიგიათ?

გურმანი მეთქმის. თუ სადმე თბილისში ფეხს შევადგამ, მენიუში ორად ორ რამეს ვათვალიერებ თავიდან, ბოლონიურ სტეიკს (ძროხის ხორცის საშუალოდ შემწვარ ნაჭერს

მეტის წაკითხვა

ალექსანდრე მონტოს იცნობდით? არა?

საინტერესო ქალაქია პიტსბურგი, ახლაც დიდი ეთქმის, მე რომ ამბავს გიყვებით, მაშინ მით უმეტეს. დუღდა ცხოვრება, დუღდა და გადმოდიოდა. ეს ქარხნებიო,

მეტის წაკითხვა
12