ადამიანის ბედი, წიგნის ბედი

გგონიათ, ამბავი როცა მთავრდება, იქ არის მისი ნამდვილი დასასრული?  ფიქრობთ, რომ წერტილი მართლაც ამბის ბოლოს ნიშნავს? მართლა გჯერათ დასასრულის დასასრულობის?

მეტის წაკითხვა

ჩემი პირველი მასწავლებელი

მე და ჩემი ძმა ის იშვიათი ბავშვები ვიყავით, ვინც პირველ სექტემბერს – პირველი კლასის პირველ სექტემბერს – უკვე იცნობდა თავის

მეტის წაკითხვა

მკვდარი პოეტების საზოგადოება

ჩემო უძვირფასესო მოსწავლეებო, პირველ რიგში, მინდა მადლობა გადაგიხადოთ იმის გამო, რომ არცერთხელ არ მიგრძვნია სკამზე გულაღმა დადებული ჭიკარტი. ხო ვითომ

მეტის წაკითხვა

ზუსტი სიტყვები

  “დედა დარჩი მარტო, მაგრამ რა ვქნა”. იშვიათად არის სიტყვები ისეთი ზუსტი, როცა სხვა სიტყვებს ადგილს აღარ უტოვებს. პერიოდულად ხდება 

მეტის წაკითხვა

გურამ თიკანაძე სვანეთის მუზეუმში

სულ მგონია, რომ იმ თაობის ჩვენხელა ბიჭები ჩვენზე ბევრად ჯანმრთელები იყვნენ – ფიზიკურადაც და შეგნებითაც, მიუხედავად იმისა, რომ თავისუფალ ქვეყანაში

მეტის წაკითხვა

ტახის ქელეხი

  უცნაურად ვიწყებ. ალბათ, ბევრი გავაკვირვე არაორდინარული სათაურით. დღეს მინდა, საქართველოს უმაღლესი განათლების სისტემის მიზნებსა და ამოცანებზე მოგიყვეთ. სისტემას კავკასიის

მეტის წაკითხვა

ერთი ხელნაწერის ამბავი

ამბის მოყოლა ალბათ იქიდან უნდა დავიწყო, როცა მინიატურებიანმა, ლამაზყდიანმა წიგნმა საკუთარი თავი ეტლში აღმოაჩინა.  ჰო, ასე, უბრალოდ, თანამგზავრების გარეშე.  მარტო

მეტის წაკითხვა

ათენეფი აქ არიან

ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ – ჩვენ გვინდა დავიჯეროთ, რომ დრო შეიცვალა, სინამდვილეში კი, კიდევ ერთხელ და მერამდენედ, ჩვენ თვალწინ ბრუნდება

მეტის წაკითხვა

პირველი სასწავლო კვირის პრობლემატიკა

მაშ ასე, გავიდა მრავალფეროვანი, ცხელი, თავისუფალი, მხიარული ზაფხული, აგვისტოც იწურება  და სასკოლო ფაციფუციც დაიწყება… ძნელად თუ იპოვით ოჯახს, რომელიც რაიმე

მეტის წაკითხვა