შაბათი, აპრილი 4, 2026
4 აპრილი, შაბათი, 2026

ინფორმაციული ტექნოლოგიების გამოყენება ქიმიის სწავლებისას

0

ქიმია რთული, მაგრამ ლამაზი მეცნიერებაა. ხშირად მქონია შემთხვევა
– როცა ჩემი პროფესია გაუგიათ, მაშინვე უცერემონიოდ მოუხლიათ: ‘ვერ ვიტანდი სკოლაში!~
გული დამწყვეტია! ამ “ვერატანაში” ხომ პედაგოგსაც მიუძღვის ბრალი. არადა, რა მშვენიერია
ქიმიის სამყარო! აუცილებელი არ არის, მოსწავლე სკოლის დამთავრებისას ქიმიკოსის ცოდნით
იყოს აღჭურვილი; ვფიქრობ, გაცილებით მნიშვნელოვანია, არ ჩავუკლათ მას ქიმიის საიდუმლოებათა
წვდომისა და ღრმად შესწავლის ინტერესი, რომ სურვილი გაუჩნდეს, ის მომავალ პროფესიად
აირჩიოს. მასწავლებელმა ჯერ საგნის სილამაზე უნდა დაანახოს მოსწავლეებს და მერე დაიწყოს
მისი სწავლება, თანაც იმ კუთხით, საიდანაც უფრო მიმზიდველია.

სწავლის მაღალ ხარისხს მრავალფეროვანი მეთოდებისა და ინოვაციური
ტექნოლოგიების გამოყენებით მიღწეული სწავლების მაღალი დონე განაპირობებს. სწავლების
ინოვაციურ ტექნოლოგიებს შორის შეიძლება მოვიაზროთ კომპიუტერული, ინფორმაციულ-საკომუნიკაციო
და ტელესაკომუნიკაციო ტექნოლოგიებიც. ისინი აიოლებენ დასახული სასწავლო მიზნებისა და
ამოცანების ეფექტურ რეალიზებას.

განათლების რეფორმა, რომელიც წარმატებით მიმდინარეობს საქართველოში,
განუხრელად ითვალისწინებს სწავლების პროცესში ინფორმაციულ-საკომუნიკაციო ტექნოლოგიების
(ისტ) დანერგვას. ეროვნულ სასწავლო გეგმაში ისტ-ი გამჭოლი პრიორიტეტია, რაც ყოველი
საგნის მასწავლებლის მიერ სასწავლო პროცესში მის ჩართვას გულისხმობს.

ნებისმიერი სასწავლო ტექნოლოგია ინფორმაციული ხასიათისაა და ყველა
პედაგოგი ამ ტექნოლოგიებს ოდითგან იყენებდა, კომპიუტერის გაჩენამ კი თანამედროვე სკოლაში
ტერმინი ‘ახალი ინფორმაციული ტექნოლოგიები~ დაამკვიდრა. მასწავლებელმა თავად უნდა განსაზღვროს,
როგორ, სად და როდის გამოიყენებს ამ ტექნოლოგიებს. კომპიუტერი ის ინსტრუმენტია, რომლის
გამოყენება სასწავლო პროცესს ძირეულად შეცვლის.

როგორი უნდა იყოს თანამედროვე გაკვეთილი? რა თქმა უნდა, საინტერესო,
შემეცნებითი, მოსწავლეთა ინტერესის შესაბამისი. უნდა ტოვებდეს მცირედი უკმარისობის
განცდასაც, რომ მოსწავლეებს შემოქმედებითი საქმიანობისკენ უბიძგოს. ასეთი გაკვეთილების
ჩატარებას მნიშვნელოვნად აიოლებს ისტ-ი. ტექნოლოგიურ სიახლეებს ხომ სწორედ ბავშვები
ხვდებიან აღფრთოვანებით. ამაში თავად დავრწმუნდი, როცა გაკვეთილზე პირველად გამოვიყენე
პროექტორი.

ქიმიის გაკვეთილზე სხვადასხვა მულტიმედიური საშუალებისა და ინტერაქციული
კომპლექსის გამოყენება მოსწავლეებს საშუალებას აძლევს, დაინახონ და შეისწავლონ მოლეკულათა
სივრცითი აგებულება, რაც შეუძლებელია სახელმძღვანელოსა და ტაბულებზე მოცემული სურათებით;
შესანიშნავია ათვისებული ცოდნის დონის ოპერატიულად დადგენის მიზნით ტესტური დავალებების
შესაქმნელად. აუცილებელია, გაკვეთილზე ამ ტექნოლოგიების გამოყენება მიზანშეწონილი და
მეთოდურად გამართლებული იყოს და მხოლოდ მოდური ელემენტის ფუნქცია არ ეკისრებოდეს. ისტ-ს
მივმართავ მხოლოდ მაშინ, როცა ის უზრუნველყოფს სასწავლო პროცესის სხვა მეთოდებთან
შედარებით მაღალ ხარისხს.

ელექტრონული მეთოდების გამოყენება პედაგოგმა გაკვეთილის მიზნებისა
და სასწავლო ამოცანების შესატყვისად უნდა განსაზღვროს: ლექციური ტიპის გაკვეთილებზე
ის თვალსაჩინოებაა, პრაქტიკულ გაკვეთილებზე – ვირტუალური ლაბორატორია, ცოდნის შემოწმების
ეტაპზე – ტესტირებისა და შეცდომების ანალიზის საშუალება.

მასალის ახსნისას ხმოვანი ანიმაციების,
მოძრავი ნახატებისა და ვიდეოფრაგმენტების გამოყენება იწვევს მოსწავლეთა ყურადღების
კონცენტრირებას და ერთდროულად ააქტიურებს ინფორმაციის მიღების რამდენიმე არხს
(სმენითს, მხედველობითს, კინესთეტიკურს), რაც საშუალებას გვაძლევს, გავითვალისწინოთ
თითოეული მოსწავლის ინდივიდუალური თავისებურება (გარდნერის ‘მრავალმხრივი ინტელექტი~).
გაკვეთილი ხდება თვალსაჩინო, გასაგები, საინტერესო და სახალისო თითოეული მოსწავლისათვის.

კომპიუტერული მოდელირება იმ ქიმიური პროცესებისა, რომელთა მიმდინარეობაზე
დაკვირვება შეუძლებელია, შესანიშნავ შესაძლებლობას გვაძლევს, ეს პროცესები ბავშვებისთვის
გასაგები და თვალსაჩინო გავხადოთ. ამის მაგალითად ელექტროლიტური დისოციაცია და იონური
მიმოცვლა გამოდგება.

ქიმია ექსპერიმენტულ-თეორიული მეცნიერებაა და ეს სპეციფიკა უდიდეს
როლს ანიჭებს სადემონსტრაციო ექსპერიმენტს, რომელსაც აქტიურად ვიყენებ საგაკვეთილო
პროცესში.

ექსპერიმენტზე დაკვირვებისას მოსწავლეები მარტო მოვლენას კი არა,
ცდის ჩატარების მეცნიერულ მეთოდებსაც ეცნობიან. კარგია, როცა მოსწავლეები უშუალოდ ატარებენ
ცდებს, მაგრამ ეს ყოველთვის ვერ ხერხდება, ზოგჯერ – საჭირო ძვირად ღირებული მასალების
უქონლობის გამო, ზოგჯერ კი იმიტომ, რომ ექსპერიმენტი არცთუ უსაფრთხოა (აუცილებელია
მომწამლავი და ფეთქებადი ნივთიერებების გამოყენება და ა.შ.). ეკრანზე ექსპერიმენტის
დემონსტრირება კი გაცილებით მარტივი და თვალსაჩინოა.

თავდაპირველად თვითონ დავინტერესდი ინტერნეტვიდეოსაცავებში ქიმიური
ექსპერიმენტების მოძიებით. აღმოჩნდა, რომ ინტერნეტსივრცეში ნებისმიერი სასწავლო ექსპერიმენტის
პოვნაა შესაძლებელი და არც მათი გადმოწერა და შენახვაა რთული. ასე შევქმენი სადემონსტრაციო
ექსპერიმენტების საკუთარი ‘ვიდეოთეკა~, დავახარისხე თემატიკის მიხედვით და აქტიურად
ვიყენებ სასწავლო პროცესში.

სადემონსტრაციო ექსპერიმენტი გამოიყენება მასალის შესწავლის წინ,
როცა მოსწავლეებს ჯერ არ აქვთ შესაბამისი ცოდნა და გამოცდილება, ან მის შემდეგ, იმ
მიზნით, რომ განუვითარდეთ პროცესეზე დაკვირვების, აღწერის, ლაბორატორიაში მუშაობის
ხერხების გამოყენების და მანიპულაციების შესრულების უნარები. ეს აუცილებელია, რათა
გავაღვიძოთ მათში საგნისადმი ინტერესი, ხელი შევუწყოთ პრაქტიკული უნარების ჩამოყალიბებას,
გავაცნოთ ქიმიური ჭურჭელი და ხელსაწყოები.

ეკრანზე ნაჩვენები ექსპერიმენტი უსაფრთხოა, თვალსაჩინოა (‘ერთხელ
ნანახი სჯობია ასჯერ გაგონილს~), საიმედოა (აუცილებლად ‘გამოვა~), ადვილია მისი მოდელირება
(გამეორება).

დემონსტრაციისას უნდა გავითვალისწინოთ შემდეგი საფეხურები:

1. დადგენა მიზნისა, რომლის მიღწევაშიც დაგვეხმარება ექსპერიმენტიმოსწავლეებმა უნდა გაიაზრონ, რისთვის აჩვენებენ
ამა თუ იმ ცდას, რისი გაგება შეიძლება ცდის შედეგით;

2. აღწერა ცდისთვის საჭირო ხელსაწყოებისა, პირობებისა
და რეაქტივებისა, იმ თვისებების მითითებით, რომელთა გამოც ვიყენებთ სახელდობრ ამ რეაქტივებს;

3. მოსწავლეთა
ყურადღების ორგანიზება.
მასწავლებელი მიუთითებს მოსწავლეებს, ხელსაწყოს რა ნაწილს უნდა ადევნონ თვალყური;

4. წინასწარ არ უნდა ვამცნოთ ცდის შედეგი, მაგრამ უნდა მივუთითოთ, რაზე გაამახვილონ
ყურადღება. მაგალითად: ყურადღება მიაქციეთ, შეიცვლის თუ არა ხსნარი ფერს, გამოიყოფა
თუ არა ნალექი, აირი ან შეიმჩნევა თუ არა რეაქციის მიმდინარეობის სხვა ნიშნები.

5. აუცილებელია ექსპერიმენტის კომენტირება. თუ მასწავლებლის სიტყვიერი ახსნა
წინ უძღვის დემონსტრაციას, მაშინ ექსპერიმენტი თვალსაჩინოების როლს შეასრულებს, ხოლო
თუ ჯერ ექსპერიმენტს ვაჩვენებთ, ეს უკვე პრობლემური სწავლებაა.

მაგალითად: ქლორწყალბადის წყალში
გახსნის დროს ‘შადრევნის~ ჩვენებისას შეიძლება წინასწარ მოვუთხროთ წყალში ქლორწყალბადის
მაღალ ხსნადობაზე და მერეღა გამოვიყენოთ დემონსტრაცია, როგორც დასტური, ან ჯერ ვაჩვენოთ
და შემდეგ ვთხოვოთ მოსწავლეებს, თავად ახსნან ეკრანზე ნანახი, რითაც მათ დამოუკიდებელი
აზროვნებისაკენ ვუბიძგებთ.

6. ბოლოს ეკრანზე ნანახი ცდა ოქმის სახით უნდა გაფორმდეს, რაც მოსწავლეებს
ნანახის აღწერას შეაჩვევს და დასკვნების გამოტანაში დაეხმარება.

გაკვეთილზე ხშირად წამოიჭრება
ახალი მასალის მოსწავლეებთან ერთად გარჩევის აუცილებლობა. ამ დროს უმჯობესია ჩატარდეს
კომბინირებული გაკვეთილი დიალოგის ფორმატში ელექტრონული პრეზენტაციის გამოყენებით.
სლაიდშოუ გაკვეთილის პროცესს უფრო ნათელსა და თვალსაჩინოს ხდის, ხელს უწყობს ცოდნის
სისტემაში მოყვანას, უზრუნველყოფს ათვისების მაღალ დონეს. პრეზენტაციის ბოლო სლაიდზე
სასურველია განთავსდეს საკონტროლო კითხვები და ამოცანები, რაც ხარვეზების დროულ აღმოჩენას
და მთავარი საკითხების განმტკიცებას შეუწყობს ხელს. თუ მოსწავლეებს რომელიმე კითხვაზე
პასუხი გაუჭირდათ, შეიძლება დავუბრუნდეთ იმ სლაიდს, რომელიც პასუხის გაცემაში დაეხმარება
მათ. ამრიგად, შესაძლებელი ხდება მასალის გამეორება და რთული საკითხების გამოვლენა.
ამასთან, წინასწარ მომზადებული სლაიდშოუ
თითქმის უკვე გაკვეთილის გეგმაა და დროის მენეჯმენტს აიოლებს.

საგაკვეთილო პროცესისთვის სხვადასხვა მასალის ირგვლივ ჩემ მიერ შექმნილმა
პრეზენტაციებმა
პროგრამა PowerPoint-ის მიმართ მოსწავლეთა
განსაკუთრებული ინტერესი გამოიწვია
. ახლა ისინი თვითონვე მთავაზობენ თავიანთ შექმნილ პრეზენტაციებს
სხვადასხვა დავალების შესრულებისას. ასე დამკვიდრდა ჩვენს პრაქტიკაში პროექტული სწავლება.

პროექტული სწავლება პედაგოგიური
ტექნოლოგიის ერთ-ერთი მეთოდია, რომელსაც მდიდარი შემოქმედებითი პოტენციალი აქვს. ის
ხელს უწყობს ქიმიისადმი მოსწავლეთა შემეცნებითი ინტერესის გაღვივებას. ამ მეთოდის დადებითი
მხარე ის არის, რომ კარგია როგორც მაღალი მოტივაციის მქონე მოსწავლისთვის, ისე ნაკლებად
მოტივირებული მოსწავლის მოტივაციის ასამაღლებლად. ჩემი აზრით, ყველაზე უკეთ სწორედ
ეს მეთოდი წარმოაჩენს მიმართებას ‘მასწავლებელი – მოსწავლე’’.

მოსწავლეები ხშირად კითხულობენ,
რატომ უნდა ისწავლონ ესა თუ ის საკითხი, რაში გამოიყენებენ მიღებულ ცოდნას. მასწავლებლებს
ხშირად უჭირთ არგუმენტირებული პასუხის გაცემა. ამ პრობლემას სწორედ პროექტული სწავლება
მოაგვარებს. მასწავლებელი ამ დროს კონსულტანტის როლს ასრულებს, მიმართულებას აძლევს
მოსწავლეთა კვლევა-ძიებას.

პროექტებზე მუშაობისას საჭიროა
გამოიკვეთოს მოსწავლეთათვის აქტუალური პრობლემა, რომელზეც გარკვეული ხნის განმავლობაში
ინდივიდუალურად ან ჯგუფურად შეძლებენ მუშაობას. ამ ეტაპზე მოსწავლეებს უყალიბდებათ
პრობლემის აღმოჩენის უნარი.

პრობლემის გადაჭრის გზების ძიებისას
მოსწავლეები სახავენ ამოცანებს და ადგენენ სამუშაო გეგმას, საზღვრავენ კვლევის ობიექტს,
მოსაძიებელი ინფორმაციის წყაროებს და ა. შ. ამ დროს ვითარდება შემოქმედებითობა, საინფორმაციო
სივრცეში ორიენტაციის, მისი საწავლო მიზნით გამოყენების, ასევე – დამოუკიდებელი და
გუნდური მუშაობის უნარები.

პროექტის იდეა ჩემს პედაგოგიურ
პრაქტიკაში ქიმიური ელემენტების შესწავლისას დაიბადა. მოსწავლეებს ჩავაწერინე დაბადების
თარიღით ‘საკუთარი~ ელემენტის რიგობრივი ნომრის გამოსათვლელი ფორმულა, რომელიც ერთ-ერთი
კლასის ქიმიის სახელმძღვანელოს მასწავლებლის წიგნიდან ავიღე. როცა ‘თავიანთი~
ელემენტები იპოვეს, სურვილი aუჩნდa, მეტი სცოდნოდa a შესaხებ. სეტყვaaვით aaaრეს კითხვები: როგორიa? a aaსიaთებს? ‘aრგიa”? Da a. . ელემენტები aaaსიaთეთ პერიოდულობის ცხრილში aდგილმდებaრეობის მიხედვით, aგრa ეს a aღმოჩნდa aკმaრისი aთი ინტერესის aaკმaყოფილებლa. aშინ შევთaaზე, თვითონ მოეძიებინa ინფორმaციa – aნეხორციელებინa პროექტიჩემი ელემენტი”.

შევaდგინეთ პროექტის გეგმa, aნვსaზღვრეთ aდები, aმუშევრის aრმოდგენის ფორმa. aმდენიმე მოსწaვლესaერთოელემენტი aღმოaჩნდa a aaწყვიტეს, ერთa ემუშaa a პროექტზე.

პირველ რიგში, aჭირო იყო ინფორმaციის მოძიებa a aaრისხებa. Eელემენტები უნდa aეხaსიaთებინa ჩემ მიერ მიწოდებული გეგმის მიხედვით:

. ისტორიული ცნობები a ელემენტის aღმოჩენისა a aხელწოდების aრქმევის შესaხებ;

. ელემენტის aტომის aგებულებa a aaსიaთებa პერიოდულობის ცხრილში მისი aდგილის მიხედვით;

. ფიზიკური თვისებები;

. ბუნებaში aვრცელებa;

. მნიშვნელოვaნი ქიმიური თვისებები;

. aმოყენებa;

. aსკვნa

მოსწავლეებს უნდა დაეცვათ პროექტის
წერის კულტურა: პროექტი წარმოედგინათ თაბახის ფურცლებზე ნაბეჭდი სახით, გამოეყოთ ავტორი,
სათაური, პრობლემა, მიზანი, ამოცანები, შინაარსი, დასკვნა, გამოყენებული ლიტერატურისა
და ინტერნეტსაიტების ნუსხა. ამასთან, უნდა დაემზადებინათ ელემენტის ატომთა მოდელები
როგორც რეალური, ისე ელექტრონული სახით, შეექმნათ კედლის გაზეთი და ელექტრონული პრეზენტაცია.
საბოლოოდ თავიანთი ნაშრომები კლასის წინაშე უნდა დაეცვათ. ეს ის მოსალოდნელი შედეგებია,
რაც ამ პროექტზე მუშაობას უნდა მოჰყოლოდა.

ინფორმაციის წყაროები მოსწავლეებმა
დამოუკიდებლად შეარჩიეს, მაგრამ მივეცი მითითება ენციკლოპედიებისა და ქიმიური ცნობარების
შესახებ, ასევე – ინტერნეტსაიტების მისამართები. საინტერესო ცდების
მოსაძიებლადგამოიყენესyoutube.com ვიდეოსაცავი.
აქ უნდა ითქვას, რომ ამგვარ პროექტებზე მუშაობისას ინფორმაციის მოძიება ხდება უცხო
ენაზეც, რაც ავითარებს უცხო ენის პრაქტიკაში გამოყენების უნარს.

დასკვნითი ეტაპია პროექტების პრეზენტაცია – ნამუშევრების წარდგენა
კლასის წინაშე. ამ დროს მოსწავლე ეჩვევა აუდიტორიის წინაშე გამოსვლას, უვითარდება საკომუნიკაციო
უნარ-ჩვევები.

მართალი გითხრათ, გამაოცა ზოგიერთი მოსწავლის მიერ შესრულებულმა
მაღალი ხარისხის ელექტრონულმა პრეზენტაციამ, განსაკუთრებით – ბიჭებისამ. მათ უხაროდათ,
რომ გამოამჟღავნეს თავიანთი უპირატესობა არა მარტო გოგონების, არამედ მასწავლებლის
წინაშეც.

შემდეგ შეთავაზებულ იქნა პროექტები წყლის შესახებ: ‘წყალი ჩვენს
ცხოვრებაში~, ‘წყალი – თავად სიცოცხლე~, ‘წყლის რესურსების ეკოლოგიური პრობლემები~,
‘ჩვენი მდინარე~, და ა. შ. პროექტებზე მუშაობა არაჩვეულებრივი საშუალებაა საგანთაშორისი
კავშირის – ინტეგრირებული სწავლების განსახორციელებლად.

ისტ-ის სასწავლო პროცესში გამოყენების ეს მაგალითები ზღვაში
წვეთია იმ შესაძლებლობებთან შედარებით, რაც ამ ტექნოლოგიებს ხელეწიფება.

ჩვენ მომავლის ადამიანებს ვზრდით და დროს თუ არ გავუსწრებთ, არ უნდა
ჩამოვრჩეთ მაინც მას. თუ დღეს მასწავლებელი შეწყვეტს თვითგანვითარებაზე ზრუნვას და
გაჩერდება, ხვალ ის შაბლონური და უინტერესო გახდება.

გთავაზობთ ერთ-ერთი პროექტის ჩემ მიერ შედგნილი გეგმის ნიმუშს, რომელიცGearn-ის საცდელი პროექტების ბლოგზე
განთავსდა.

პროექტის გეგმის ნიმუში:

პროექტი `ჩვენი მდინარე~

ჩვენყველასა გვაქვსჩვენი მდინარე,მაგრამ, ხანდახან,არ ვიცითხოლმე…”/. დოჩანაშვილი/


პროექტის სახელი: ჩვენი მდინარე

პროექტის მოკლე აღწერა: მოსწავლეები ირჩევენ საქართველოს (საცხოვრებელ ადგილთან ახლომდებარე) მდინარეს, აგროვებენ მასზე ინფორმაციას და ეცნობიან.

პროექტის სრული აღწერა: მოსწავლეთა ჯგუფი ირჩევს საქართველოს რომელიმე დიდ ან პატარა მდინარეს (ღელე, ნაკადულ, წყარო…), აგროვებს მასზე ინფორმაციას სხვადასხვა კუთხით:

გეოგრაფიული (სათავე, ხეობა, შესართავი, შენაკადები, კალაპოტი, კვების რეჟიმი, წლიური ჩამონადენი და . .);

ისტორიული (მნიშვნელობა მოსახლეობისთვის, ისტორიული ფაქტები, წყაროები, რომლებშიც გვხვდება ეს მდინარე, როდიდან სახლობენ ამ მიდამოებში, როგორ იყენებდნენ და . .);

ბუნებრივი მონაცემები (ფლორა, ფაუნა, ეკოლოგიური პრობლემები, გადაჭრის გზები და სხვა);

ფიზიკური (დინების საიჩქარე სხვადასხვა ადგილას, ტემპერატურა, წყლის მექანიკური ენერგია, წყლის ხარჯი, შეიძლება თუ არა წისქვილის, ჰესის აშენება და . .);

ქიმიური (წყლის ანალიზი, სისუფთავისა და სიხისტის განსაზღვრა სათავეში და დასახლებულ პუნქტებთან, ვარგა თუ არა საბანაოდ და სასმელად და . .);

მათემატიკური(სიგრძე, სიგანე, სიღრმე, სხვადასხვა გაანგარიშება…);

ლიტერატურული (არის თუ არა ეს მდინარე მოხსენიებულილიტერატურულ ნაწარმოებში, პროზასა თუ პოეზიაში, ფოლკლორში…);

მხატვრული (არის თუ არა რომელიმე მხატვრის შთაგონების წყარო, ან თვითონ ქმნიან ნახატებსა და ფოტოებს…).

აწყობენ კვლევით ექსპედიციაექსკურსიას მდინარის ხეობაში,თუ შესაძლებელია, იკვლევენ სათავეს, შენაკადებს (რუკის დახმარებით, ან თავად ადგენენ ადგილის ტოპოგრაფიულ რუკებს),

ატარებენ გაზომვააღრიცხვით სამუშაოებს, იღებენ ინტერვიუს მოსახლეობისაგან (ლეგენდები, თქმულებები, სახელის ეტიმოლგია, სიმღეები და სხვ), ქმნიან ფოტო და ვიდეომასალას, ჩანახატებს, ცხრილებს და სხვა.

მონაწილეთა ასაკი:12-18 წლის

ვადები/ხანგრძლივობა:ნოემბერი მაისი

პროექტის შესაძლო აქტივობები კლასში: დამხმარე ლიტერატურაზე მუშაობა, კითხვარის შედგენა, მარშრუტის დადგენა, რუკაზე მუშაობა, დისკუსია, წყლის ანალიზი, სასკოლო გამოფენა, ლიტერატურული საღამოს მოწყობა, ელექტრონული ჟურნალის შექმნა.

მოსალოდნელი შედეგები/პროდუქტი, რაც შეიძლება შეიქმნას: ალბომი, ჩანახატები, ელექტრონული ჟურნალი, პრეზენტაცია, ბლოგი, სქემები, ცხრილები, გრაფიკები. მოსწავლეები გაეცნობიან ქვეყნის ერთერთი სიმდიდრისწყლის რესურსის მდგომარეობას საქართველოში, ეკოლოგიურ პრობლემებს, კულტურულ მემკვიდრეობას; გამოუმუშავდებათ გარემოს დაცვის, მასზე ზრუნვის, პრობლემის გადაჭრის გზების ძიების, ინფორმაციის მოძიების, პროექტზე მუშაობის, ურთიერთთანამშრომლობის, ინფორმაციულსაკომუნიკაციო ტექნოლოგიების გამოყენების უნარჩვევები.

სარგებელი სხვებისთვის: წარმოდგენილი მასალის გაცნობით მნახველები უკეთ გაიცნობენ საქართველოს მდინარეების მდგომარეობას, მათ ეკოპრობლემებს, გადაჭრის გზებს, გაუჩნდებათ გარემოს დაცვის და საქართველოს სახვადასხვა კუთხეში მოგზაურობის სურვილი.

სამუშაო ენა: ქართული

საგანთან/საგნობრივ ჯგუფებთან/ ეროვნულ სასწავლო გეგმასთან კავშირი:

გეოგრაფია: სტანდარტით გათვალისწინებული შედეგები: გეგმავს, აგროვებს, ამუშავებს და აანალიზებს გეოგრაფიული კვლევისთვის საჭირო ინფორმაციას; ადგენს თემატურ რუკებს; ჩამოთვლის საქართველოში წყლის დაბინძურების ძირითად წყაროებს და მსჯელობს დაბინძურების შესუსტების შესაძლო გზებზე. შედეგებს გამოსახავს ცხრილის სახით. აღწერს წყალდიდობებს, წყალმოვარდნას, ღვარცოფს და ვარაუდობს მათი თავიდან აცილების შესაძლო ღონისძიებებს.

ისტორია: მხატვრული ლიტერატურიდან ან ფოლკლორიდან, ანდა ყოველდღიური ცხოვრებიდან მოიძიებს ინფორმაციას საქართველოს სხვადასხვა ბუნებრივ პირობებში მცხოვრებთა ყოფის შესახებ და ადარებს ერთმანეთს. ისტორიულ მოვლენებს უკავშირებს გეოგრაფიულ ობიექტებს.

ბუნებისმეტყველება: აღრიცხვა, კლასიფიკაცია, ჰიპოთეზის გამოთქმა, ცდის ჩატარება, გარემოზე ზრუნვა, პასუხისმგებლობა და სხვ.

ლიტერატურა: გააცნობიერებინოს ეროვნული და ზოგადსაკაცობრიო კულტურა, როგორც ცვლილებისა და განვითარების მუდმივ მოქმედი პროცესი. ლექსიკური მარაგის შევსებაგამდიდრება. სხვადასხვა სახის ლექსიკონებით, ხელთ არსებული სხვადასხვა საშუალებით (ბიბლიოთეკა, ინტერნეტი და სხვა) სარგებლობის ჩვევის ჩამოყალიბება.

ხელოვნება: თანაგუნდელებთან ერთად განსაზღვრავს პროექტის იდეას, მონაწილეობს პროექტის დაგეგმვასა და განხორციელებაში, ასახავს ნამუშევარში გარემოზე დაკვირვების შედეგებს, იყენებს გამომსახველობით ხერხებს...

მათემატიკა: პრობლემის განსაზღვრა და მისი ჩამოყალიბება, მათ შორის არასტანდარტულ ვითარებაში.

პროექტის
ბლოგი:
chvenimdinare.blogspot.com

     

კლასის მართვის სტრატეგიები

0

კლასის მართვის სტრატეგიები

კლასის მართვა
და დისციპლინის შენარჩუნება სწავლების თანმხლები უმნიშვნელოვანესი პროცესი.თანმხლები იმიტომ, რომ შეუძლებელია ჯერ კლასში წესრიგის დამყარება, შემდეგ მისი გვერდით
გადადება და სწავლების დაწყება. კლასის მართვგულისხმობს მასწავლებლის ქმედებას, მიმართულკლასში კარგი
საკლასო და სასწავლო გარემოს შექმნისკენ, ხოლო დისციპლინა – მასწავლებლის ქმედებას, მიმართულარასასურველი ქცევის აღმოფხვრისკენ ან მინიმუმამდე დაყვანისკენ.

დადგენილია, რომ
წარმატებულ მასწავლებლებს აქვთ კლასის მართვის სხვადასხვა სტრატეგია
და წინასწარ შედგენილი სამოქმედო გეგმა. კლასის მართვის საბოლოო, გრძელვადიანი მიზანი მოსწავლეებში თვითდისციპლინის უნარის აღზრდა, ხოლო მოკლევადიანი – კლასში ჯანსაღი
ატმოსფეროს შექმნა.

სამწუხაროდ, არ არსებობს საერთო აზრი იმის შესახებ, კლასის
მართვის რომელი სტრატეგიაგანსაკუთრებით ეფექტური, ისევე როგორც არ არსებობს რეცეპტი, რომლის მეშვეობითაც სამუდამოდ მოგვარდებოდა მოსწავლეთა აკადემიური თუ დისციპლინური პრობლემები. სამაგიეროდ, ფსიქოლოგიის და პედაგოგიკის მეცნიერებათა ხანგძლივი ისტორიის განმავლობაში შემუშავდა კლასის მართვის არაერთი ეფექტური და ძალიან საინტერესო მოდელი, რომლებსაც ქვემოთ შემოგთავაზებთ და რომელთა ძლიერი და სუსტი
მხარეების შეფასება მკითხველისთვის მგვინდია.

კლასის მართვის სამი ძირითადი მოდელი არსებობს. პირველი,ჰუმანისტური მოდელის თანახმად, მასწავლებელმა ხელი უნდა შეუწყოს მოსწავლეთა
სრულფასოვან განვითარებას, შექმნას კლასში პოზიტიური კლიმატი, უზრუნველყოს მოსწავლეები
საჭირო მასალებით და ნაკლებად ჩაერიოს სწავლის
პროცესში. მეორე,დემოკრატიული მოდელის თანახმად,მასწავლებელმა უნდა იპოვოს ბალანსი
მოსწავლის თავისუფლებასა და შეზღუდვას შორის. მესამე, ბიჰევიორისტული მოდელის თანახმად, მასწავლებელს უმნიშვნელოვანესი როლი აკისრია:
მან
უნდა მართოს მოსწავლეთა ქცევა
დასჯისა და წახალისების სტრატეგიების მეშვეობით.

თუმცაღა
ეს მოდელები ერთმანეთისგან განსხვავდება, სამივე
მოდელის მომხრეები ერთხმად აღიარებენ რამდენიმე პრინციპდა თანხმდებიან, რომ
კლასის მართვისას, ისევე როგორც მედიცინაში, პროფილაქტიკა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე
კორექცია. მასწავლებელი კარგად
უნდა იცნობდეს მოსწავლეებს, გრძნობდეს, როდის დაიწყებს მოსწავლე “არევას” და მანამდე ჩაერიოს, ვიდრე კლაში ვითარება დაიძაბება. თანაც უმჯობესია, მასწავლებლის ჩარევა მიმართული იყოს კონკრეტული მოსწავლისკენ, არ
იყოს მეტისმეტად თვალშისაცემისხვებისთვის და არ გამოიწვიოს
კლასში საქმიანობის შეწყვეტა. კლასში
დისციპლინის შესანარჩუნელად
პედაგოგი უნდა მიმართავდეს
პრევენციულ ზომებს. ამიტომაც არის ძალიან
ეფექტური მოსწავლეებში ტოლერანტობის,
ეფექტური კომუნიკაციის, კონფლიქტების მოგვარების უნარების გამომუშავება.

რაც შეეხება სწავლების პროცესს, ექსპერიმენტებიდადგენილია, რომ კლასში წესრიგი სწავლების სტილსა და სტრატეგიაზედამოკიდებული. რაც უფრო მეტად
ცდილობს
მასწავლებელი მოსწავლეთა
მოტივაციის ამაღლებას მათში
ინტერესის გამოწვევის გზით, მით უფრო მეტი სიმშვიდეა კლასში და “ჯოხი” ნამდვილად აღარ არის საჭირო

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი რამ, რაც ალბათ ყველა
მასწავლებელს უნდა ახსოვდეს: მასწავლებელი
უმნიშვნელოვანესი ფიგურაა მოსწავლეებისთვის. ისინი ყოველთვის გამონახავენსაბაბს, რომ უყვარდეთ ან არ უყვარდეთ
თავიანთი მასწავლებლები, ზოგჯერუმნიშვნელო პიროვნული თვისებების გამო. სასურველი პიროვნული თვისებების შეძენაძნელია, მაგრამ არსებობს მარტივი
ჭეშმარიტებათუ
ბავშვები არ გიყვარს, მასწავლებლად მუშაობა არ ღირს.

ახლა კი მოკლედ შევეხებით კლასის მართვის თითოეულ
მოდელს.

კლასის
მართვის ჰუმანისტური მოდელი
. მისი ავტორები არიან კარლ როჯერსი და მაიკლ
მარლენდი.

ამმოდელს საფუძვლად უდევს ჰუმანისტური
ფსიქოლოგიის ძირითადი კონცეფცია –
ადამიანის უნიკალურობა,
ინდივიდუალობა, მე-ს ფორმირება, თვითრეალიზაციისკენ სწრაფვა (წარმომადგენლებიკარლ როჯერსი, აბრაამ მასლოუ).

მოცემული მოდელის წარმომადგენელთათვის თითოეული
მოსწავლის უნიკალურობა
და უნარები ძალზე მნიშვნელოვანია, ამიტომ სწავლების პროცესში ყურადღების ცენტრში თვითონ
მოსწავლეა (სწავლების პროცესი
მოსწავლეზეა ცენტრირებული).

ჰუმანისტური მოდელის მიმდევარი პედაგოგის მიზანია,მოსწავლეებშინაგანი დისციპლინგამომუშაოს. კარლ
როჯერსი და აბრაამ მასლოუ მიიჩნევდნენ, რომ განვითარება, თვითრეალიზაცია ყველა ადამიანის მიზანია,ამიტომ აღმზრდელებმა მოსწავლეებს
მხოლოდ განვითარების პირობები უნდა
შეუქმნან.

ჰუმანისტური მოდელის მიმდევარი პედაგოგი კი
არ უნდა მართავდეს კლასს, არამედ განვითარებაში ეხმარებოდეს მოსწავლეებს.

მაიკლ მარლენდმა ჰუმანისტური ფსიქოლოგიის ტრადიციებზე
დაყრდნობით ჩამოაყალიბა კლასის მართვის სტრატეგიები და 5 რეკომენდაცია პედაგოგებისთვის:

. მოსწავლეთა სიყვარული. მასწავლებელმა უნდა აგრძნობინოს მოსწავლეებს, რომ უყვარს
ისინი. მარლენდი ამისთვის ერთ უმარტივეს რჩევას აძლევდა პედაგოგებს: დაიმახსოვრონ მოსწავლეთა
სახელები და სახელით მიმართონ მათ.

. წესების შემუშავება. კლასის მართვა
და დისციპლინის შენარჩუნება უფრო იოლია, როდესაც პედაგოგი
სასწავლო წლის დასაწყისში მოსწავლეებთან
ერთად შეიმუშავებს კლასში ქცევის წესებს. კარგია, როდესაც ქცევის წესებს თან ახლავს იმ
აქტივობათა
(წახალისებისა თუ სასჯელის) ჩამონათვალი, ომლებიცმოყვება მოსწავლეების მხრიწესების დაცვას ან დარღვევას. თანაც წესები არ უნდა იყოს მეტისმეტადზოგადი,
უნდა ეხებოდეს ყველა მნიშვნელოვან სასკოლო აქტიობას (ჩანთების, წიგნების შენახვის ადგილსა და წესს, კითხვის დასმისა და მასზე
პასუხის ფორმას). სასკოლო პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ ხშირად მაშინღა მახვილებენ ყურადღებას სკოლაში არსებულ წესებზე, როდესაც მოსწავლე მათ არღვევს, მანამდე კი “იგულისხმება”, რომ მოსწავლემ ეს წესები უნდა იცოდეს.

. დამსახურებული
ქება
. ება მასწავლებლის
ყველაზე მნიშვნელოვანი იარაღია, ამიტომ მასწავლებლებმა
კლასში ხშირად უნდა შექმნან სიტუაცია, სადაც მისსამართლიანგამოყენება შეეძლებათ. ქების გამოყენებისას
პედაგოგმა ორი რამ უნდა გაითვალისწინოს:

ა) ქება თვითშეფასებაზე მოქმედებს, ამიტომ სასურველია მოსწავლის ქება
საჯაროდ, ღიად, მოსწავლეების, სხვა პედაგოგების ან მშობლების წინაშე;

ბ) კრიტიკული შენიშვნების გამოთქმა სასურველია ცალკე.

ქება ან კრიტიკა უნდა მოჰყვებოდეს კონკრეტულ საქციელს, არ უნდა იყოს ზოგადი. ნაცვლად ამისა: “ნუ იქცევი ცუდად”, – უმჯობესია ვუთხრათ მოსწავლეს: “გთხოვ, გვერდზე გადადე პენალი, რომელსაც ხელში ათამაშებ, ეს ხელს მიშლის გაკვეთილის ახსნაში”.

. იუმორი კლასში. კარგია, როდესაც მასწავლებელი მოსწავლის საქციელზე
სპონტანურად იუმორითა და ღიმილით რეაგირებს.

. საკლასო გარემო. ეფექტური გაკვეთილისთვის მნიშვნელოვანია
როგორც მერხების განლაგება (მოცემული მიდგომა სადისკუსიო სტილით განლაგებას მჯობინებს:მოსწავლები
და მასწავლებელი სხედან U-ს ფორმის მაგიდის
ირგვლივ ისე, რომ ერთმანეთს ყველა კარგად ხედავს და მასწავლებელი
ყველა მოსწავლისგან თითქმის თანაბარი
მანძილითაა დაშორებული), ისე კლასის მორთვა საჭირო თვასაჩინოებებით: პლაკატებით, მოსწავლეთა
ნამუშევრებით (არამხოლოდ დაწყებით კლასებში). რაც უფრო ესთეტიური და თბილი
სამუშაო გარემოა კლასში, მით უფრო მშვიდად მიმდინარეობს გაკვეთილები.

კლასის მართვის
დემოკრატიული მოდელი
. მოცემული მოდელიც აქცენტს აკეთებს მოსწავლთა ინდივიდუალობის და უფლებების გათვალისწინებაზე, მაგრამ, ჰუმანისტური მოდელისგან განსხვავებით, მასწავლებელს მმართველის როლს
აკისრებს. კლასის მართვის მოდელი ფსიქოლოგ ალფრედ ადლერის პიროვნების თეორიას ეფუძნება. ამ თეორიის თანახმად,
ადამიანის ქცევის მოტივი გარკვეული მიზნის მიღწევაა. ადლერის აზრით, ბავშის ქევას საფუძვლად ოთხი ძირითადი მიზანი უდევს, უკეთ, ოთხი მოთხოვნილება: ყურადღების ცენტრში ყოფნის, ძალაუფლების
გამოვლენის, რევანშის და არაადევატურად ქცევის. მოცემული მიზნები იერარქიულადაა განლაგებული. ბავშვები
ჯერ ყურადღების მიქცევას ცდილობენ, თუ
არ გამოუვიდათ, მიმართავენ ძალაუფლების დემონსტრირებასიწყებენ დაპირისპირებას აღიარებულ ავტორიტეტებთან (მშობლებსა და პედაგოგებთან), ურჩობენ, ჯიუტობენ,
კამათობენ, წარუმატებლობის
შემთხვევაში გადადიან რევანშზე – აგრესიას ამჟღავნებენ, სხვების დაჩაგვრას იწყებენ ან, პირიქით, გულჩათხრობილები ხდებიან. თუ ასეთი ქცევა უყურადღებოდ დარჩა, მაშინ ბავშვები არაადევატურად იქცევიან, გრძნობენ უსუსურობას,
ავლენენ ადამიანისთვის დამახასიათებელ ღრმად ჩამჯდარ არასრულფასოვნების
კომლექსს.

რუდოლფ დრეიკერსმა ადლერის შეხედულებები განავრცო. მას მიჩნდა, რომ ბავშვები მაშინ იქცევიან ცუდად, როდესაც მიზნის მისაღწევად არასწორ საშუალებებს მიმართავენ. ყურადღების მიპყრობის მისაღები ფორმაკარგად სწავლა ან სოციალურად
მისაღები ქცევის განხორციელება (სპექტაკლის გათამაშება უფროსების თვალწინ, ვინმეს დახმარება). მაგრამ, სამწუხაროდ, ბავშვებს ჰგონიათ (ან ნეგატიურიგამოცდილება
აქვთმათ მხოლოდ ცუდისაქციელის
გამო
აქცევდნენ ყურადღებას), რომ ყურადღების
მიქცევის საუკეთესო გზადისციპლინის დარღვევა, სიზარმაცე, ტირილი, ჩხუბი. დრეიკერსმა პედაგოგებისთვის რეკომენდაციებიც შეიმუშავაიმის თაობაზე, როგორ უნდა მოხდეს მოსწავლეთა არასასურველ ქცევაზე რეაგირება.

დრეიკერსი ურჩევს პედაგოგებს, არ მიაქციონ განსაკუთრებულყურადღება ბავშვის ცუდ საქციელს, თუ ის სწორედ ყურადღების მიპყრობას ისახავს მიზნად; სამაგიეროდ, არ დატოვონ უყურადღებოდ და შეაქონ მოსწავლე, როდესაც ის კარგად იქცევა და არ არღვევს
დისციპლინას. მასწავლებელი, რომელიც დაუფარავად გამოხატავს გაღიზიანებას და ბრაზს მოსწავლის არასასურველი
ქცევის გამო, უბრალოდ განამტკიცებს ამ ქვევას. სასურველია, მასწავლებლებმა
მაშინ შეაქონ მოსწავლეები, როდესაც ისინი უსმენენ მასწავლებელს, ასრულებენ დავალებას. ასეთ დროს სასურველი ქცევის განმტკიცება მოხდება.

თუმოსწავლჯიუტობს, ინიანობს და მასწავლებელს მიაჩნია, რომ მისი ქცევის მთავარი მიზანი ძალაუფლების
გამოვლენაა, ბავშვს არც უნდა
დაუპირისპირდეს და არც დაუთმოს, ანუ მიმართოს ასეთ სტრატეგის: ა) აღიაროს, რომ მოსწავლეს
აქვს გარკვეული უფლებები და გავლენის მოხდენის უნარი; ბ) როდესაც შესაძლებელია, დააკისროს მოსწავლეს ცენტრალური როლი (დაავალოს პრეზენტაციისმოწყობა, გუნდური თამაშის დროს დანიშნოს კაპიტნად); გ) თავი არიდოს მოსწავლესთან
დაპირისპირებას; დ) ზოგჯერ მას დახმარებასთხოვოს (მაგალითად,რვეულების
დარიგება, ქოთნის ყვავილების მორწყვა);
ე) პატივისცემით მოეპყრს მოსწავლეებს;
ვ) მასწავლებელი და მოსწავლე უნდა მივიდნენ ურთიერთშეთანხმებამდე ლოგიკური არგუმენტების გამოყენებით.

რევანშის აღების, შურისძიების სურვილი მოსწავლეს მაშინ უჩნდება, როდესაც ის ვერ ექცევა ყურადღების ცენტრში. სასურველია, მასწავლებელმა არ გამოამჟღავნოს, რომ მოსწავლის საქციელმა ანაწყენა, ამიტომ დრეიკერსი მასწავლებლებს სთავაზობს, არ განახორციელონ მოსწავლეთათვის მოსალოდნელი ქცევა.
თუ მოსწავლე შეგნებულად იქცევა ცუდად, მასწავლებელმა აუხსნას, რომ მაინც ძალიან
უყვარს.

. არაადევატურად მოსწავლეები მაშინ იქცევიან, როდესაც უსუსურობასა და არასრულფასოვნებას გრძნობენ (უარს ამბობენ დავალების შესრულებაზე,
გუნდურ თამაშში მონაწილეობაზე), ამიტომ სასურველია, მასწავლებელმა მოსწავლეს აგრძნობინოს, რომ მასზე გული არ ასცრუებია,წაახალისოს
მისი ძალისხმევა, მაშინაც კი, თუ ძალისხმევამ არცთუ ისე კარგი შედეგი გამოიღო.

რ. დრეიკერსს მიაჩნდა, რომ მასწავლებლებმა
ხშირად უნდა აუხსნან მოსწავლეებლოგიკური შედეგი, კლასთან ერთად წინასწარ
იმსჯელონ იმის თაობაზე, რა საქციელს რა შედეგი მოჰყვება.

კლასის მართვის
ბიჰევიორისტული მოდელი
. აქამდე განხილული კლასის
მართვის მოდელები უშუალოდ მოსწავლეებზე
იყო ორიენტირებული და ძირითადად პრევენციული ხასიათი
ჰქონდა. ბიჰევიორისტული მიდგომა ქცევის კორექციისკენაა მიმართული, ხოლო მნიშვნელოვანი
როლი მასწავლებელს აკისრია. მოცემული მოდელი
ეყრდნობა ბიჰევიორიზმის, ქცევის მეცნიერების
თეორიას (წარმომადგენლები ჯ. უოტსონი, ე. თორნდაიკი, ბ. სკინერი).

მოცემული თეორიის ფარგლებში ჩვენ შევეხებით ქცევის მოდიფიკაციის
(ცვლილების) მოდელს და სისტემური განმტკიცების პროგრამას.

ქცევის მოდიფიკაციის
მოდელი

მოცემულ მოდელზე დაყრდნობით პრისლენდმა შემდეგი რეკომენდაციები შეიმუშავა:

ა) არასასურველი, პრობლემური ქცევის განსაზღვრა. პირველ რიგში, მასწავლებელმა უნდა განსაზღვროს, რა არის არასასურველი ქცევა. არასასურველია
ქცევა, რომელიც ხდება მეტისმეტად ხშირად (ხმამაღლა საუბარი გაკვეთილის მიმდინარეობის დროს) ან მეტისმეტად იშვიათად (მოსწავლეები
არ იწევენ ხელს პასუხის დროს). პრობლემური ქცევის
განსაზღვაში შესაძლოა მონაწილეობა მოსწავლეებმაც
მიიღონ.

ბ) არასასურველი,
პრობლემური ქცევის სერიოზულობის განსაზღვრა
. ასწავლებელმა უნდა განსაზღვროს, რამდენად სერიოზულია
ეს ქცევა, გაანალიზოს თითოეული შემთხვევა.

გ) ქცევის გამომწვევი მიზეზებისა და შედეგების განსაზღვრა. მასწავლებელი უნდა დააკვირდეს, რა სიტუაცია უძღვის წინ არასასურველ
ქცევას, რა მოსდევს მას, ხომ არ იწვევს რაიმე ან ვინმე არასასურველი ქცევის პროვოცირებას.

დ) არასასურველი, პრობლემური ქცევის გამომწვევი მიზეზებისა
და შედეგების ცვლილება.
საჭიროა იმაზე დაკვირვება, ქცევის რაგვარი შედეგი იწვევს მის განმტკიცებას (მაგალითად, როდესაც მოსწავლე ძალიან
ცუდად იქცევა, მხოლოდ მაშინ აქცევენ ყურადღებას), ამიტომ ქცევის შედეგიუნდა შეიცვოს. მასწავლებელმა
ნაკლები ყურადღება უნდა მიაქციოს მოსწავლის ცუდ ქცევას.

ე) ცვლილებათადაგეგმვა. მას შემდეგ, რაც
ზუსტად განისაზღვრება, რა იწვევდა არასასურველი ქცევის პროვოცირებას და რა შედეგი განმტკიცებდა მას, უნდა მოიფიქრონ ახალი ქცევები.

ვ) სრულყოფა. უკანასკნელ ეტაპზე უნდა მოხდეს ახალი, შეცვლილი სიტუაციის გაანალიზება: შენარჩუნებულია თუ
არა არასასურველი ქცევა, რამდენად ეფექტურია სტრატეგია, რომელსაც მასწავლებელი მიმართავს
არასასურველი ქცევის შემდგომ. ეფექტობის შემთხვევაში ახალი სტრატეგიის შემუშავებაა საჭირო.

სისტემური განმტკიცების პროგრამა.მასწავლებლები ხშირად მიმართავენ
მოსწავლეთა წახალისებას ქებით, ნიშნებით, ყურადღებით, მაგრამ ხდება ხოლმე, რომ
განმტკიცების ასეთი სისტემა საკმარისი
არ არის, მოსწავლეები ცუდად იქცევიან და საჭიროა უფრო სერიოზული ჩარევა. ასეთ დროს
ჟეტონების სისტემას მიმართავენ. კარგი ქცევის შემთხვევაში მოსწავლე ღებჟეტონს, ცუდი ქცევის შემთხვევაში კი
ართმევენ მას
(ეტონებად შეგვიძლია გამოვიყენოთსტიკერები ან მედალიონები, რომლებზეც გაცინებული
და მოწყენილი სახეებია გამოსახული).როდესაც მოსწავლეგანსაზღვრული რაოდენობის
ჟეტონშეგროვებს, გადაცვლის მათ მატერიალურ განმამტკიცებლზე, იღებს პრიზს. პრიზად, განმამტკიცებლად შეგვიძლია გამოვიყენოთ ტკბილეული,სათამაშოები, საკანცელარიო ნივთები.
ასევე – სოციალური განმამტკიცებლები: ქება, ღიმილი, თავზე ხელის გადასმა. ამასთან,მნიშვნელოვანია, პრიზი მოსწავლისთვის
სასურველი იყოს, წინააღმდეგ შემთვვევაში ის ქცევის განმტკიცებას არ გამოიწვევს.

ქართველ ფიზიკოსთა გზა CERN-ამდე

0

ატომური კვლევების ევროპული ორგანიზაცია   CERN  მსოფლიოს უდიდესი   ლაბორატორიაა ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკაში.მისი მთავარი ფუნქცია
არის
ატომური აქსელერეტორების მიწოდება მაღალი ენერგიის ფიზიკის კვლევებისთვის და უამრავი ექსპერიმენტისთვის.  აკეოში მიმდინარეობს
მსოფლიოს უდიდესი  ოთხი ექსპერიმენტი, აქედან
ყველაზე ცნობილი და გახმაურებულია ექსპერიმენტი “ატლასი”, სადაც
 მსოფლიოს თითქმის ყველზე ცნობილი ატომური ფიზიკოსი  მუშაობს.  ვინაიდან ეს ცენტრი მკვლევართა დიდი ქსელისთვის არის  ხელმისაწვდომი, ის ისტორიულად იყო და დღემდე რჩება უდიდეს და უმთავრეს ქსელურ გამანაწილებლად.ამჟამად CERNში სრული დატვირთვით  3000-მდე თანამშრომელი მუშაობს. 6500-მდე მეცნიერი და ინჟინერი 500 უნივერსიტეტიდან და 80 ქვეყნიდან,  მათ შორის არიან ქართველი ფიზიკოსებიც _ ისინი, ვინც
სხვადასხვა დროს თსუ-ის ფიზიკის ფაკულტეტი (თუ მიმართულება) დაამთავრა. მათი ნაწილი
დღესაც თსუ-ში აგრძელებს სამეცნიერო მოღვაწეობას, ნაწილი კი
CERNში საზღვარგარეთის ცნობილ უნივერსიტეტებსა და ცენტრებს
წარმომადგენს.


 

თავის დროზე, მსოფლიო მივიდა იმ აზრამდე, რომ უნდა შექმნილიყო  მაღალი ენერგიის ფიზიკის საერთაშორისო კვლევითი ინსტიტუტი. ამას ორი
მიზეზი ჰქონდა: ჯერ ერთი – ფიზიკაში  კვლევები
გახდა ძალიან ძვირი და მის დაფინანსებას ცალკეული ქვეყანა ვერ შეძლებდა, რის გამოც
შეიქმნა საშიშროება, რომ უძლური ქვეყნების ინტელექტი გაიფანტებოდა, და მეორე – უკვე
მომხდარი იყო ატომური აფეთქება ხიროსიმასა და ნაგასაკზე, რამაც ცალსახად აჩვენა, რომ
არ შეიძლება ბირთული ენერგიის კვლევები იყოს რომელიმე ერთი ქვეყნის ხელში, ის უნდა
იყოს გამჭვირვალე ყველა ქვეყნისთვის.
 სწორედ ამ მიზეზით, 1954 წლის 29 სექტემბერს 12  წევრ ქვეყნის ხელმოწერით, ატომური კვლევების ევროპული ორგანიზაცია CERN ამოქმედდა (დღეისთვის ეს რიცხვი 20-მდე გაიზარდა).  იმის გამო, რომ იმ პერიოდში  ცივი ომი იყო და მსოფლიო ორ ბანაკად იყოფოდა, CERN-ის ამუშავებიდან  ერთი წლის შემდეგ ამოქმედდა დუბნის ბირთული კვლევების
გაერთიანებული ინსტიტუტი, რომელშიც გაწევრიანებული იყო 16 სოციალისტური ქვეყანა, მათ
შორის საბჭოთა კავშირი, რომლის სახელითაც მოღვაწეობდნენ ქართველი ფიზიკოსები.

“საბჭოთა
კავშირის დაშლის შემდეგ, დუბნი იყო პირველი საერთაშორისო ორგანიზაცია, სადაც 1993 წელს
გაერთიანდა საქართველო, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყანა. დღეს საქართველო დუბნის ბირთული
კვლევების გაერთიანებული ინსტიტუტის მონაწილე 20 ქვეყანიდან ერთ-ერთია. ეს იყო დასაბამი
სხვადასხვა საერთაშორისო ურთიერთობებისაც. ვინაიდან მეცნიერებაში საზღვრები წარმოუდგენელია,
ამავე პერიოდში დღის წესრიგში დადგა დუბნის და
CERN-ის დაახლოება.  დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ საქართველომ მაშინვე
გააკეთა განცხადება
CERN-თანურთიერთობაზე, რომელშიც ძალიან დაგვეხმარა დუბნის ინსტიტუტი. CERN-ში რომელიმე ქვეყნა რომ მოხვდეს, ამისათვის  ამ ქვეყანაში ჩადის სპეციალური კომისია, რომელიც
სწავლობს არსებულ მდგომარეობას, სამეცნიერო მიღწევებს და სამუშაო პირობებს, ამის შემდეგ   ხდება მოხსენების მოსმენა და ქვეყნის მიღება –
არმიღების საკითხი კენჭისყრის პრინციპით წყდება. ეს ის პერიოდია, როდესაც საქართველოში
არ არის სინათლე, არ არსებობს არანაირი ელემენტარული პირობები, არათუ მუშაობის, არამედ
არსებობისაც კი.
 CERN-დან რომ მაშინ საქართველოში ვინმე ჩამოსულიყო, ალბათ ჩვენი
ქვეყანა წლების განმავლობაში ვერ ეღირსებოდა ამ ორგანიზაციაში მოხვედრას.
 აქ  დუბნმა
ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი – მათ იცოდნენ
ქართველი მეცნიერების ფასი, ამიტომ თავდებად დაუდგნენ საქართველოს და პასუხისმგებლობაც
თავად იკისრეს. დუბნის ინსტიტუტში გაწევრიანებიდან ერთი წლის შემდეგ, 1994 წელს,
დუბნის რეკომენდაციის საქართველო
CERN-მა მიიღო. ამ ორგანიზაციას აქვს ორმაგი
დამოკიდებულება – არიან მონაწილე ქვეყნები და არიან ექსპერიმენტში მონაწილე ქვეყნები.
საქართველო მეორე კატეგორიაში შედის, რადგან
CERN-ის სრულუფლებიანი წევრობა  სოლიდურ გადასახადთან არის დაკავშირებული. მაგრამ
მსოფლიოში არაფერი არ ხდება უფრო მნიშვნელოვანი ვიდრე დღევანდელი ექსპერიმენტია, საუბარია
“კოლაიდერზე”, სადაც ქართველი სპეციალისტების მონაწილეობით ჩატარებულია ერთ-ერთი
ყველაზე დიდი სამუშაო. არის პერიოდი, როდესაც
CERN-ში სხვადასხვა ექსპერიმენტზე 35 ქართველი ფიზიკოსი ერთდროულად
მუშაობს. ამასთან, 
CERN-ს აქვს ავტორთა კოლექტივი, ანუ ყველა
სამეცნიერო ნაშრომს გამოქვეყნებისას ხელს აწერს კონკრეტული ფიზიკოსთა ჯგუფი. ამ ჯგუფში
12 ქართველი მეცნიერია. დასავლური ექსპერიმენტების სპეციფიკაა ის, რომ არც ერთ ქვეყანას
არ აძლევენ უპირატესობას, ყველაფერი არის საერთაშორისო დამსახურება. არის  გარკვეული მოცულობის სამუშაო, რომელსაც ერთდროულად
30 ქვეყანა ასრულებს. საერთშორისო ექსპერიმენტ “ატლასში” არის დანადგარი,
რომელიც არის ჰადრონული კალორიმეტრი. მისი ფუნქცია არის ენერგიის გაზომვა, მიმართულებების
მიცემა და ა.შ. სწორედ ეს ჰადრონული კალორიმეტრი შეიქმნა ქართველი მეცნიერების უპირატესი
მონაწილეობით. მეორე იყო “მიუუნური სპექტომეტრი”, სადაც  საქართველოდან მონაწილეობდა თბილისის სახელმწიფო
უნივერსიტეტის მაღალი ენერგიების ფიზიკის ინსტიტუტი და ფიზიკის ინსტიტუტი. ამ ორივე
ინსტიტუტს ჰქონდა თავისი დამოუკიდებელი სამუშაო. 2001 წელს
CERN-ში შემოგვიერთდნენ კომპიუტერული დიზაინის
სპეციალისტები,  რომელსაც ხელმძღვანელობს ლაშა
შერმაზანაშვილი. ერთი სიტყვით,  დღეს რაც არის
აგებული
CERN-ში,
ეს არის ბოლო სიტყვა, რომელსაც მიაღწია კაცობრიობამ თავის განვითარების მანძილზე და
მასში ქართველი მეცნიერების მონაწილეობა ძალიან პრესტიჟულია.” –  იხსენებს 
ფიზიკამათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი,თსუ-ს პროფესორი, საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტის მრჩეველი საერთაშორისო
ორგანიზაციებთან ურთიერთობის საკითხებში და
CERN-ში და დუბნის
ინსტიტუტიში მოღვაწე ქართველ მეცნიერთა კოორდინატორი
ჯემალ ხუბუა. 

ჯემალ
ხუბუა მოღვაწეობდა და დღესაც მოღვაწეობს დუბნის ბირთული კვლევების გაერთიანებული ინსტიტუტში,
სადაც იყო ერთ-ერთი უდიდესი სამეცნიერო  განყოფილების
გამგე. პარალელულად  თანამშრომლობდა 
CERN-ში და დღესაც აგრძელებს მოღვაწეობას.  დიდ ადრონულ კოლაიდერზე ჩატარებული წარმატებული ექსპერიმენტისთვის იგი ეროვნული პრემიის ლაურეატობის ვერცხლის მედლით არისდაჯილდოვებული.  

“ქვეყანა, რომელსაც აქვს საშუალება აწარმოოს ფუნდამენტური
კვლევა, ის არის მოწინავე ქვეყანა. ეს არის ქვეყნის და საზოგადოების ადგილი მსოფლიო
ინტელექტუალურ გარემოში, ქვეყნის სახე და იმიჯი.
CERN არ არის საერთაშორისო ორგანიზაცია,
სადაც მხოლოდ ფულის გადახდით შეიძლება მოხვდე, აქ მსოფლიოს მხოლოდ 34 ქვეყანაა გაერთიანებული,
რადგან მასში მოსახვედრად ინტელექტუალური პოტენციალია უმთავრესი. ვერ გეტყვით, რომ
სახელმწიფოს მხრიდან ჩვენი საქმიანობისადმი დიდი დაინტერესებაა, თუმცა ბოლო წლებში
გარკვეული მცდელობა არის. მაგრამ მთავარი პრობლემა არის ის, რომ ამ სფეროში მოხდა წყვეტა,
რაც განათლების რეფორმის შედეგია. აბიტურიენტები საერთოდ აღარ აბარებდნენ ფიზიკის ფაკულტეტზე,
რადგან დაიხურა  ინსტიტუტები და პროფესიამ დაკარგა
პერსპექტივა. ეს ერთმანეთზე გადაჯაჭვული პრობლემებია, რომელსაც უნდა გონივრულად მიდგომა.
განათლება მეცნიერების გარეშე წარმოუდგელნელია.
 მიუხედავად იმისა, რომ კაპიკი არ გვქონდა გადახდილი,CERN-მა
შეგვინახა შვიდი წელიწადი, მხოლოდ და მხოლოდ კვალიფიკაციის გამო. ეს პროექტი არის კაცობრიობის
მიღწევა და მასში მონაწილეობას უამრავი დადებითი შედეგი მოაქვს, ეს არის განათლება,
სპეციალისტების აღზრდა, ფუნდამენტური მეცნიერება. ჩემი აზრით, ყველაფერ
ამას დიდი დაფიქრება
სჭირდება.” – ამბობს
ჯემალ ხუბუა.

პირველი ქართველი CERN-ელები


 

ერთ-ერთი პირველი საბჭოთა მეცნიერი, რომელიც CERN-ში მოღვაწეობდა იყო გიორი ჩიქოვანი.  ქართველი ფიზიკოსი მსოფლიოს უდიდეს ინსტიტუტში თავადCERN-ის მიწვევით და დაფინანსებით აღმოჩნდა. მიზეზი კი მისივე გამოგონება ნაპეწკლოვანი კამერის დეტექტორი გახდა.CERN-ში, დაახლოებით ერთწლიანი მუშაობის შემდეგ, მსოფლიოს უდიდესი ფიზიკოსი
გიორგი ჩიქოვანი 39 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
მეორე ქართველი ფიზიკოსი CERN-ში ვლადიმერ როინიშვილია. იგი ასე იხსენებს თსუ-დანCERN-ამდე განვლილ გზას:


 

 “1957
წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, სწავლა ასპირანტურაში
გავაგრძელე, სადაც  ჩემი ხელმძღვანელი იყო გიორგი
ჩიქოვანი. ჩვენი ჯგუფი, ასევე გიორგი ჩიქოვანის ხელმძღვანელობით,  ნაპეწკლოვანი კამერის დეტექტორის პროექტზე ვმუშაობდით,
მაგრამ მოულოდნელად გიორგი ჩიქოვანი გარდაიცვალა. 
CERN-ში,
სადაც  გიორგი ჩიქოვანი მუშაობდა, უნდოდათ,
რომ მისი საქმე  ასევე ქართველ მეცნიერს გაეგრძელებინა,
რათა გაგრძელებულიყო
CERN-ის
და საქართველოს კავშირი. საბედნიეროდ, მეორე ქართველი მეცნიერი აღმოვჩნდი, რომელიც
CERN-მა მიმიწვია.
მაშინ 37 წლის ვიყავი. ერთ წლიანი მუშაობის შემდეგ
CERN-მა ის ექსპერიმენტი, რომელშიც მე
ვთანამშრომლობდი, თავისი დანადგარით  პროტვინოს
ინსტიტუტში (მოსკოვის ოლქი) გადმოიტანა. გადმომიყვანეს პროტვინოში. ძირითადად, საბჭოთა
მეცნიერები პროტვინოდან ხვდებოდნენ
CERN-ში, მე კი პირიქით  მოვხვდი. რამდენიმე წელი ვიმუშავე სერპოხოვის ამაჩქარებელზე,  CERN-ის წარმომადგენლები წავიდნენ 1972 წელს და თან წაიღეს
თავისი დანადგარები. ამის შემდეგ, წლების განმავლობაში
CERN-თან  აქტიური ურთიერთობა აღარ მქონია, თუმცა ამ ინსტიტუტის  ცალკეულ მეცნიერებთან პერიოდულად ვთანამშრომლობდით.
1990-იანი წლებში
CERN-თან  ახალი თანამშრომლობის ეტაპი დაიწყო. ანდრონიკაშვილის
სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტი დღემდე იღებს მონაწილეობას ერთ-ერთ ექსპერიმენტში
CMS-ში,
რომლის ხელმძღვანელიც ვარ.  ამასთან,  ვარ  ექსპერიმენტ
“კოლაიდერის”  და 
CERN-ის  ავტორთა
კოლექტივის წევრი.
CERN-ში  წელიწადში ორჯერ მიწევს ჩასვლა, რათა ავირჩიოთ  ხემძღვანელობა ან ინსტიტუტის მუშაობას ესა თუ ის
მიმართულება მივცეთ. ამისთვის საჭიროა ჩემი ხმა.” –  

თუმცა, მსოფლიო
მნიშვნელობის ფიზიკოსი  წუხს იმაზე, რომ შესაძლოა,
ცოტა ხანში ქართველმა მეცნიერებმა
CERN-ში მუშაობა ვეღარ გააგრძელონ.

” ვსარგებლობ
შემთხვევით და მივმართავ თანადგომისთვის საქართველოში მეცნიერების განვითარებისათვის
პასუხისმგებელ პირებს  – სავარაუდოდ
LHC   და  CMSოცი წლის განმავლობაში იმოქმედებს და საქართველოს მეცნიერთა რამდენიმე თაობა შეძლებს
ამ არაჩვეულებრივ დანადგარზე მუშაობას და კვლევების ჩატარებას ფიზიკის მეტად საინტერესო
დარგში. ამისათვის, აუცლიებელია, მიზანდასახული სახსრების გამოყოფა, რათა ჩვენ მოგვეცეს
CMS-ში სრულფასოვანი თანამშრომლობის გაგრძელების შესაძლებლობა.”
– ითხოვს 80 წელს მიღწეული მეცნიერი.


 

ქართველ ფიზიკოსთა ძალიან დიდი ნაწილი მსოფლიოს წამყვან ინსტიტუტებში მოღვაწეობს.
სწორედ ამ ინსტიტუტების სახელით მონაწიოლებენ ისინი 
CERN-ში, მაგრამ როგორც თავად ირწმუნებიან,
საბოლოოდ მაინც ქართველ მეცნიერებად რჩებიან. ასეთ მეცნიერთა რიცხვს განეკუთნება ბრიტანეთში
მოღვაწე ფიზიკოსი ვახტანგ ქართველიშვილი,რომელმაც
CERN-ამდე საკამოდ მძიმე  გზა განვლო.


 

თსუ-ის დამთავრების შემდეგ ასპირანტურაში სწავლის სამწლიანი
პერიოდი გავატარე პროტვინოს ინსტიტუტში, საიდანაც საბჭოთა კავშირის განათლების სამინისტროსა
და ბრიტანეთის საბჭოს ერთობლივი პროექტით 10-თვიანი გაცვლითი პროგრამით სტაჟირებისთვის
მოვხვდი  ბრიტანეთში, მანჩესტერის უნივერსიტეტში,
სადაც  მჭიდრო კონტაქტი დავამყარე იქ მოღვაწე
მეცნიერებთან და  რამდენიმე სამეცნიერო ჟურნალშიც
გამოვაქვეყნეთ სტატიები. 10 თვის შემდეგ დავბრუნდი საქართველოში და მთელი სიმძაფრით
გამოვიარე საბჭოთა კავშირის ნგრევის და კუპონების პერიოდი. დაახლოებით 1995 წელს ვიგრძენი,
რომ შინაგან წონასწორობა დაკარგული მქონდა. არ შემეძლო იმასთან შეგუება, რომ ამდენი
წელი იმისთვის ვიღვაწე, რომ  სხვა, შედარებით
დაბალი კვალიფიკაცით მემუშავა. ამიტომ, დავუკავშირდი ჩემ კოლეგებს მანჩესტერის უნივერსიტეტში.
აღმოჩნდა, რომ იქ, ამ დროს ლექტორის  დროებითი
შტატი განთავისულდა. საერთო კონკურსში გამარჯვების შემდეგ, ამ თანამდებობაზე დავინიშნე.
როგორც მოგვიანებით გავარკვიე, ჩემი ხელფასი ფინანსდებოდა ორი წყაროდან – თეორეტიკოსების  და ექსპერიმენტული ჯგუფისგან. მიუხედავად იმისა,
რომ თეორეტიკოსი ფიზიკოსი ვიყავი, დაფინანსების გამო უნდა მემუშავა ექსპერიმენტატორებისთვისაც.
ჩვენი  დავალება იყო დეტექტორის ეფექტების შესწავლა,
ანუ უნდა გაგვერკვია დეტექტორმა რაც დაამახინჯა, იმის პირველადი განაწილება როგორი
იყო. ეს საკმაოდ აქტუალური პრობლებაა და მათემატიკურად არ არის ბოლომდე განსაზღრვული.
მაშინ შევთავაზე ჩემი მეთოდი, რომელიც საკმაოდ პოპულარული გამოდგა. ეს ნაშრომი გამოქვეყნდა
1996 წელს და ამჟამად იგი გამოყენებულია 100-ზე მეტ ანალიზში.

CERN-თან  ჩემი პირველი კონტაქტები ჯერ კიდევ  მოსკოვში ყოფნის
პერიოდს უკავშირდება. მაშინ შევხვდი
CERN– ში მშენებარე ახალი ექსპერიმენტისCMS-ის წარმომადგენლებს, რომლებიც დაინტერესდნენ თეორიით,
რომელზეც ვმუშაობდით – ეს იყო არსებული სუპერ სინათლური თეორიის ერთ-ერთი განშტოება.
ჩვენ მათ ვთავაზობდით ახალ მეთოდს, როგორ შეიძლებოდა უფრო ადვილად გვეპოვა სუპერ სინათლე.
ჯერჯერობით ისევ ვეძებთ და ვერ ვპოულობთ, შეიძლება საერთოდ არც არსებობს. სამწუხაროდ,
ასეა ჩვენი საქმე.

როგორც მანჩესტერის
უნივერსიტეტის  ექსპერიმენტატორი ჯგუფის წევრი
ვმუშაობდი  ექსპერიმენტში
OPMM.
ეს იყო
CERN
-ის წინა ამაჩქარებელის  ერთ-ერთი ექსპერიმენტი.
სხვათა შორის, წლები დამჭირდა იმისათვის, რომ ჩემი თეორიული ტვინი მომეტრიალებინა ექსპერიმენტისკენ
და ამ დროს, ჩემდა სამწუხაროდ, ეს ექსპერიმენტიც დაიხურა. ამჟამად ვმუშაობ “ატლასის”
ექსპერიმენტში და რამდენიმე ანალიზში ვიღებ მონაწილოებას, ეს არის კვარკოლიუმის ფიზიკა,
ანუ მძიმე კვარკების ბმული მდგომარეობების შესწავლა. ამჟამად ვარ
CERN– ის ასოცილებული
თანამშრომელი და  ვანკასტერის უნივერსიტეტის
ლექტორი. ჩემი  დროის ნახევარი მიდის პედაგოგიურ
მოღვაწეობაზე, ნახევარი კი
CERN
ში  კვლევით მოღვაწეობაზე.” – გვიყვება
საკუთარ ისტორიას ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი ვახტანგ ქართველიშვილი
.


 

ჟენევის ბირთვული კვლევების ცენტრის „CERN-is`თანამშრომელმა, ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის პროფესორმა და მიუნხენის მაქს პლანკის ინსტიტუტის
დირექტორმა გიორგი (გია) დვალმა 1985 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის
ფიზიკის ფაკულტეტი, 1992 წელს  მოიპოვა ხარისხი
თბილისშივე თეორიულ ფიზიკაში. 2001 წელს  მიიღო
ნიუ-იორკის მერის მიერ დაწესებული ჯილდო განსაკუთრებული მიღწევებისთვის მეცნიერებასა
და ტექნოლოგიაში, 2008 წელს კი მიიღო ჰუმბოლტის პრემია.  პრემია, რომელიც ნობელის პრემიის ანალოგიურია და
რომლითაც გერმანიის განათლების სამინისტრო წამყვან მეცნიერებს აჯილდოვებს. იგი ძირითადად
მუშაობს ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკის განხრით და მონაწილეობას იღებს დიდი ადრონული კოლაიდერის ექსპერიმენტში. გია
დვალი კოლეგებთან ერთად ცდილობს, პასუხი გასცეს კითხვებს სამყაროს აგებულებისა და მისი
ისტორიის შესახებ.


 

“ნებისმიერი ქვეყნისთვის,
თუ ის ქვეყანას წარმოადგენს, მეცნიერება განუყრელი ნაწილია. მეცნიერება არის ქვეყნის
ერთ–ერთი მთავარი ინგრედიენტი. იმაზე საუბარი არც ღირს, რომ მეცნიერება ყველა ქვეყანაში
განვითარებული უნდა იყოს. მეცნირება რომ განვითარდეს ქვეყანაში, საჭიროა ფული და პრიორიტეტების
დასახვა. როგორც წესი, მეცნიერება არ არის გამოყოფილი ქვეყნიდან ცალკე. განვითარებულ
და მოწესრიგებულ ქვეყნებს აქვთ განვითარებული მეცნიერება, ხოლო განუვითარებელ და მოუწესრიგებელ
ქვეყნებს – არ აქვთ. პატარა ქვეყნებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია მეცნიერების განვითარება,
რადგან, ფაქტობრივად, მეცნიერება არის ის ბერკეტი, რითიც პატარა ქვეყანას შეუძლია არ
ჩამორჩეს მსოფლიოს. მითუმეტეს, XXI საუკუნეში მეცნიერება გლობალური გახდა. გლობალიზაცია,
ერთი მხრივ, საშუალებას იძლევა, მეცნიერება მინიმალური დანახარჯებით შეინარჩუნონ პატარა
ქვეყნებმაც კი, თუ სწორად მიუდგება სტრატეგიულად. ჩემი აზრით, ქვეყანამ მისი განვითარება
პრიორიტეტად უნდა დაისახოს,” _ ამბობს გია დვალი ერთ-ერთ ინტერვიუში.


 


 


 

იმისათვის, რომ CERN-ში
მუშაობა შეძლო, ნიჭთან და ცოდნასთან ერთად საჭიროა გამუდმებული, თავდაუზოგავი შრომა.
ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი ირაკლი
მინაშვილი ,
რომელიც ამჟამად  
CERN-ში ატლას დეტექტორის TEAL კალორიმეტრის მართვის და მომსახურების
ჯგუფის ერთ-ერთი ლიდერია.
 

ირაკლი მინაშვილმა  თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების
შემდეგ სადიპლომო ნაშრომზე მუშაობა დუბნის ინსტიტუტში გააგრძელა. “ჩემი სამეცნიერო
მოღვაწეობა ეხებოდა ელემენტარული ნაწილაკების შესწავლას და მასთან დაკავშირებით საჭირო
ხელსაწყოების, დეტექტორების შექმნას. ძირითადად ექსპერიმენტში ვმონაწილეობდი და დღესაც  ესქპერიმენტატორი ვარ მაღალი ენერგიების განხრით,
განსაკუთრებით კალორიმეტრიაში. ეს ელემენტარული ნაწილაკების ენერგიის განმსაზღვრელი
ხელსაწყოა.  დიდი გამოცდილება მაქვს, როგორც
ელექტრო მაგნიტური ნაწილაკების, ასევე ატომური ნაწილაკების დეტექტორების შექმნაში.
პირველი გამოცდილება, რა თქმა უნდა, დუბნის ინსტიტუტიდან  მაქვს, შემდეგ დიდი ხნის გამნავლობაში   ექსპერიმენტები გვქონდა პროტივნოს  ინსტიტუტში.

CERN– ში  პირველად 1989 წლების ბოლოს მოვხდი, სადაც ჩაგვაბარეს დიდი დანადგარი ელექტრო მაგნიტური კალორიმეტრი
გამაკვანტები და ელექტროპოზიდრომები. მას შემდეგ სისტემატურად ვთანამშრომლობ.  ბოლო შვიდი წელია ქართული ჯგუფი თბილისის სახელმწოფო
უნივერსიტეტიდან და ფიზიკის კვლევის ინსტიტუტიდან აქტიურად ვმუშაობთ ახალი დეტექტორზე
” ატლასი”, რისთვისაც საჭირო იყო ადრენული კალორიების შექმანა. ამაში დიდი
წვლილი გვაქვს ქართულ ჯგუფს, სადაც  დაახლოებით
რვა ქართველია. ისე
CERN
ში  საკმაოდ ბევრი ქართველი მუშაობს, ზოგი თეორიტიკოსია,
ზოგიც ექსპერიმენტატორი. ჩვენი ცოდნა სამყაროს
წარმოქმნის შესახებ საკმაოდ  მწირია და როცა
ეს გვეცოდინება, ამის შემდეგ უფრო გაგვიადვილდება ფიქრი მომავალ მეცნიერებაზე. სწორედ,
ამის გარკვევას ემსახურება
CERNდა ამ მსოფლიო მოვლენის თანამონაწილეები ვართ ქართველი მეცნიერები. ” – ამბობს
ირაკლი მინაშვილი.


 

სოფიო პატარაია CERN-ში მოღვაწე ყველაზე ახალგაზრდა ქართველი
მეცნიერია. იგი მსოფლიო ექსპერიმენტში მიუნხენის ინსტიტუტის სახელი მოღვაწეობს.


 

“თბილისი
სახელმწიფო უნივერსიტეტის მაგისტრატურა 2005 წელს დავამთავრე ატომური და ბირთვული ფიზიკის
განხრით. მაგრამ იმ წელს ასპირატურაში არ იყო მიღება. რომში, ერთ-ერთი საერთაშორისო
კონფერენციის დროს, ჩემმა უცხოელმა კოლეგებმა მითხრეს, რომ გერმანიაში და იტალიაში
იყო ვაკანსია და შემეძლო გამეგზავნა  მონაცემები.
კონკურსის გავლის შემდეგ მოვხდვი გერმანიაში, კერძოდ მიუნხენში, მაქსპლანკის ინსტიტუტში.
ინსტიტუტის დაფინანსებით სამ წელიწადნახევარი ვსწავლობდი. სწავლის დამთავრების შემდეგ
კვლავ წარმატებით გავიარე კონკურსი და  სამუშაოდ
უკვე მე თვითონ ავირჩიე  მიუნხენი. თუმცა, რადგან
“ატლასის” ექსპერიმენტი მსოფლიოში ასე აქტუალურია, გადავწყვიტე იქ დამეწყო
მუშაობა. ამ პერიოდში ხშირად ჩავდიოდი ჟენევაში რამდენიმედღიანი სამუშაო მივლინებით.
2009 წელს დისერტაცია დავიცავი ტოპკვარცების წარმოქმნის სიხშირეზე. დოქტორანტურის შემდეგ
მეცნიერ-მუშაკის თანამდებობაზე დავიწყე მუშაობა ვისკონტინის უნივერსიტეტში, რომელიც
მთლიანად
CERN-შია.
მოკლედ, ორი წელია რაც ვმუშაობ
CERN-ში, რომელიც ფაქტობრივად, ერთი ქალაქია. აქ  ქართველი მეცნიერები ხშირად ვიკრიბებით. ერთხელ ვმსჯელობდით,
ვართ თუ არა მნიშვნელოვანად წარმოდგენილები
CERN-ში და მივედით იმ დასკვნამდე, რომ
ძალიან მნიშვნელოვანი წვლილი შეგვაქვს მსოფლიო საქმეში. წარმოიდგინეთ, ოთხი ექსპერიმენტიდან
სამში ვმონაწილეობთ ქართველები და  უმეტესობას
ძალიან კარგი პოზიცია აქვს. სხვათა შორის, ბოლო პერიოდში თვითონ
CERN-შიც ხაზს უსვამენ
ქართველი ფიზიკოსების წვლილს. ცოტა ხნის წინ, 
CERN-ის
დაფინანსებით და მიწვევით  საქართველოდან ჩაიყვანეს
ქართველი მასწავლებელები და იქ ხაზი გაუსვეს ჩვენს საქმიანიობას. ეს დიდი დამსახურებაა.
ჩემი სამი კურსელია კიდევ ამ ორგანიზაციაში. მხოლოდ მსოფლიოს სხვადასხვა წამყვანი ინსტიტუტების
სახელით ვმოღვაწეობთ. სამწუხაროდ, ჯერჯერობით
CERN-ში  მე ყველაზე პატარა ვარ, ჩემს
შემდგომი თაობა ამ ეტაპზე არ ჩანს.” – გვითხრა სოფიო პატარაიამ. 

ახალი თაობის აღზრდის საკითხები(ვაჟა-ფშაველას ერთი წერილის გამო)

0
აღზრდა – ყოფაქცევის ჩვევები, რომლებსაც იძლევა სკოლა, ოჯახი, გარემო და გამოვლინდება საზოგადოებრივ ცხოვრებაში – ასეთია ცნების პირდაპირი განმარტება. ამრიგად, აღმზრდელობა მეტად საპასუხისმგებლო საქმეა, რომელიც გულისხმობს მოზარდის პიროვნებად ჩამოყალიბების პროცესში აქტიურ მონაწილეობას, მისთვის საჭირო უნარების განვითარებას, გონებრივი და ფიზიკური მონაცემების სწორად გამოყენების სწავლებას. აქედან გამომდინარე, აღმზრდელი თავად უნდა იყოს დაჯილდოებული მრავალმხრივი ნიჭით, შეეძლოს სიღრმისეული აზროვნება და ბავშვის შინაგანი სამყაროს წვდომა.

ადამიანის ფიზიკური, მორალური და გონებრივი განვითარება ჯანსაღ გარემოში უნდა მოხდეს, ამიტომ საჭიროა, ყურადღება მივაქციოთ სოციუმს, რომელშიც მოზარდი ცხოვრობს და ვითარდება. გარეგანი ფაქტორები და დამკვიდრებული წესები ხშირად განსაზღვრავს ადამიანის პიროვნულ თვისებებს. საზოგადოებრივ ცხოვრებაში აქტიურობა ხელს უწყობს სამყაროსთან ბავშვის ადაპტაციას და შეგუებას. გარემოს აღქმასა და შეცნობაში მას ეხმარება თანატოლებთან ურთიერთობა, ოჯახი და სკოლა.

არსებული რეალობის გათვალისწინებით, დღეს მთელი დატვირთვა ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლებსა და მასწავლებლებზე მოდის. საზოგადოება მათ ავალებს, აღზარდონ პროგრესულად მოაზროვნე, დისციპლინირებული, ტოლერანტი და განათლებული თაობა. ბავშვის აღზრდა მეტად საპასუხისმგებლო და საინტერესო საქმეა, მაგრამ აქვე უნდა ითქვას, რომ აუცილებელია, მასში ჩაერთონ მშობლებიც. მასწავლებელი და მშობელი უნდა თანამშრომლობდნენ, რადგან მათ საერთო მიზნები და გამოწვევები აქვთ. საზოგადოების თითოეული წევრი ვალდებულია, აქტიური მონაწილეობა მიიღოს ახალი თაობის აღზრდაში. ამგვარ მეთოდს იყენებდნენ მონტესორის სკოლაში. მშობელი პირნათლად ასრულებდა მისთვის დაკისრებულ მოვალეობას. ის გრძნობდა, რომ სკოლა მისიც იყო და ამგვარი თანამშრომლობა ბავშვს წაადგებოდა სასიკეთოდ.
რასაკვირველია, ბავშვის აღზრდა ოჯახიდან უნდა დაიწყოს, ამაში არავინ შეგვედავება; საქმე ის არის, რა მეთოდებს მიმართავს მშობელი, როგორ აწვდის ის ბავშვს საჭირო და საინტერესო ინფორმაციას, რა ღირებულებებს უნერგავს და როგორ ახდენს საზოგადოებაში მის ინტეგრირებას.

როგორც ჩანს, აღნიშნული საკითხებით დიდი ქართველი მწერალი, საზოგადო მოღვაწე და პუბლიცისტი ვაჟა-ფშაველაც ყოფილა დაინტერესებული. 1879 წლიდან “დროებაში” გამოჩნდა მისი პირველი პუბლიცისტური წერილები. თავდაპირველად პუბლიკაციები აღმოსავლეთის მთის ხალხთა ცხოვრებას ეხებოდა. მოგვიანებით მისი ყურადღების არეში არაერთი საჭირბოროტო საკითხი მოექცა.

გვინდა გავიხსენოთ ვაჟა-ფშაველას ერთი შესანიშნავი წერილი ზემოთ ნახსენები საკითხების თაობაზე, კერძოდ, “საუბარი ბავშვებზედ”. მწერლის ბიოგრაფიიდან ცნობილია, რომ მას განსაკუთრებით უყვარდა ბავშვები და მასწავლებლად მუშაობის დროს სულ თავის აღსაზრდელებს დასტრიალებდა თავს. ოცნებობდა, ახალგაზრდებში პატრიოტული სულისკვეთება და მშობლიური ენის სიყვარული გაეღვივებინა.
ვაჟა-ფშაველას ინტერესების სფერო მრავალმხრივი გახლდათ: ნაციონალური საკითხები, კოსმოპოლიტიზმი და ნაციონალიზაცია, მთის პრობლემები… რაც მთავარია, იგი ფიქრობდა ახალი თაობის სულიერ გაჯანსაღებაზე, აღელვებდა მოზარდთა აღზრდის საკითხები, რადგან მიაჩნდა, რომ ერის სულიერი გამოღვიძება და ხსნა მხოლოდ ჭეშმარიტ ღირებულებებზე აღზრდილ თაობას შეეძლო.

XX საუკუნის დასაწყისში ცნობილმა მეცნიერმა ჟან პიაჟემ დაასკვნა, რომ ბავშვები ცოდნას იღებენ და აგებენ სქემების საშუალებით. მართალია, ვაჟა-ფშაველა არც ფსიქოლოგი ყოფილა და არც მეცნიერი, მაგრამ, როგორც ჩანს, პედაგოგიური გამოცდილება მისთვის საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ბავშვის ბუნება შეესწავლა. ვაჟა წერდა: “კაცის სწავლა-ცოდნა მიდის იმ წესზე, როგორზედაც ქოხის შენება. ჯერ საძირკველს ჩააგდებენ, მერე კედლებს ამოიყვანენ, ძელზე-ძელს დასდებენ, ან ფიცარს ფიცარზე დააწყობენ, ისე კაცის სწავლაა _ ძველს სწავლას კაცი უმატებს ახალ-ახალს”.

აღმზრდელობით საქმიანობაში ძალზე მნიშვნელოვანია პირადი გამოცდილებისა და ცოდნის გაზიარება, რადგან მოზარდის გონება ყველაფერს ისრუტავს და ინახავს, ნანახსა და გაგონილს ერთმანეთს უხამებს, ადარებს; მრავალფეროვანი და საინტერესო ინფორმაცია მას საშუალებას აძლევს გამოიტანოს სწორი და უტყუარი დასკვნა, შეაფასოს მოვლენა, გამოიჩინოს გამჭრიახობა და არ შეცდეს. აქ, ალბათ, გაგვახსენდება რუსი მეცნიერი ლევ ვიგოტსკი, რომელსაც მიაჩნდა, რომ ბავშვის აზროვნების განვითარების ერთ-ერთი ხერხია საზოგადოებასთან კომუნიკაცია. პირადი გამოცდილების გაზიარება იმას არ ნიშნავს, რომ მოზარდი ჩვენი გავლენის ქვეშ მოვაქციოთ და არ მივცეთ დამოუკიდებლად ფიქრისა და განსჯის საშუალება. თუმცა, რასაკვირველია, აღზრდა გულისხმობს გარკვეული ჩვევების სწავლებას, რომლებიც ბავშვმა უნდა გამოიყენოს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში გააქტიურების შემდეგ. ამიტომ საჭიროა, მოზარდს ჰქონდეს შეფასებისა და შეგუების უნარი, შეეძლოს კონკრეტულ საკითხზე ყურადღების კონცენტრაცია. როგორც ვაჟა-ფშაველა წერდა, “კაცი იმას უფრო იხსომებს, რასაც დიდ ყურადღებას აქცევს”. ამის გათვალისწინებით, აუცილებელია, მშობელიც და მასწავლებელიც ცდილობდნენ, აღსაზრდელის ყურადღება სასიამოვნო და საინტერესო მოვლენებისა და ინფორმაციისკენ იყოს მიმართული.
ყველაზე მნიშვნელოვანია იმის გათვალისწინება, რომ ბავშვი პიროვნებაა. მას მხოლოდ სიყვარულით უნდა ვასწავლოთ, ძალადობით ვერაფერს გავხდებით. აუცილებელია, ადამიანს უყვარდეს საქმე, რომელსაც აკეთებს; სხვაგვარად არაფერი გამოვა.

როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ახალი თაობის აღზრდა დიდ პასუხისმგებლობასა და ძალისხმევას მოითხოვს. ადამიანი სიტყვებითა და საუბრით როდი შეიცნობა, – მის ხასიათსა და შინაგან სამყაროზე მისი ქცევა და საქმე მეტყველებს. ამრიგად, ბავშვის ზნეობრივ-მორალური აღზრდა კიდევ უფრო მეტ ყურადღებას მოითხოვს. ცოდნა და განათლება სიკეთეს უნდა ემსახურებოდეს. “ღმერთმა გააჩინა კაცი, ჩაუდგა იმას თავისი სული. სული არის ძალა, იარაღი, რომელიც უნდა მოიხმაროს კაცმა, რომ გახდეს ჭკვიანი, გონიერი, პატიოსანი, შეიძინოს სწავლა”, – წერდა ვაჟა. ბავშვს ბავშვობიდან მხოლოდ სიკეთე, სიყვარული და სათნოება უნდა ჩავუნერგოთ. ზოგჯერ, თუ ვაჟას დავესესხებით, “მშობლები თავიდგანვე მიაჩვევენ შვილებს უწმინდურობას; ტანისამოსს არ გამოუცვლიან, არ მიაჩვევენ სიფაქიზეს. ბავშვს ეს ტანის უწმინდურობა მოქმედებაშიც უწმინდურობას მიაჩვევს, სიდიდეშიც ვეღარ მოიშორებს. ამიტომ აღმზრდელი, მშობელი ვალდებულია, მოზარდს ასწავლოს სიყვარული, გაუღვივოს თანაგრძნობა, ჩაუნერგოს კაცთმოყვარეობა, მიმტევებლობა.

თანამედროვე ყოფაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ისეთი საკითხები, როგორიცაა ტოლერანტობა რელიგიური და ეთნიკური უმცირესობების მიმართ. აქედან გამომდინარე, მოზარდ თაობას ადრეული ასაკიდან უნდა ვასწავლოთ თანატოლების პატივისცემა, მათი აზრებისა და შეხედულებების გაზიარება, მიღება. ასეთ ღირებულებებზე აღზრდილი თაობა იქნება უფრო მეტად შემწყნარებელი, თავისუფალი, ადამიანის უფლებათა პატივისმცემელი, რაც წარმატებული და ძლიერი სახელმწიფოს საწინდარია. ცნობილია, რომ შურისმაძიებელი, დამპყრობელი და სხვისი უფლებების შემლახავი სახელმწიფოები ძალიან მალე წყვეტენ არსებობას. ჩვენი მიზანია, თავისუფლების მოყვარული და კეთილშობილი ახალგაზრდები აღვზარდოთ.

ვაჟა-ფშაველა წერდა: “ბოროტი არ იბადება არადროს კაცი, მის გაბოროტებაში გამზდელი, მშობლები, თვითონ ჩვენა ვართ დამნაშავე”. ხშირად მოზარდის ცუდ ან კარგ საქციელს მაგალითი განსაზღვრავს. ბავშვი ბაძავს უფროსს, გაუცნობიერებლად იბეჭდავს და იმახსოვრებს თითოეულ მოვლენას, რომელიც მას კარგი ჰგონია. ზოგჯერ მოზარდის უსაქციელობა მშობლისა და გარემოს ბრალია. მშობელი, როგორც მასწავლებელი, თავად უნდა აკონტროლებდეს თითოეულ სიტყვას, ქცევას, რადგან ბავშვმა ადვილად შეიძლება ისწავლოს ბოროტება.
ფსიქოლოგებმა აღზრდის ოთხი ტიპი გამოყვეს და დაასკვნეს, რომ ავტორიტეტული ყველაზე მისაღები და ეფექტურია. დიდმა ქართველმა მწერალმა და ჰუმანისტმა მარტივად ახსნა ყოველივე: სიყვარული მთავარია, მაგრამ შვილების სიყვარული საკმარისი როდია; მათი აღზრდისთვის ცოდნა და განსჯაა საჭირო. ოჯახური გარემო და ოჯახში დამკვიდრებული წესები, ყველაზე დიდ გავლენას ახდენს მოზარდის ქცევაზე, ამიტომ პასუხისმგებლობა ჯერ ოჯახის წევრებს ეკისრებათ, მერე კი იმ სოციუმს, რომელიც გარს ახვევია ბავშვს.

ამრიგად, ახალი თაობის აღზრდა საზოგადოების თითოეული წევრის ვალია. მხოლოდ სკოლა და მასწავლებელი ვერ გადაჭრის იმ პრობლემებს, ვერ დაძლევს სირთულეებს, რომლებიც საზოგადოების წინაშე დგას. მშობლის როლი და მისი წვლილი აღმზრდელობით საქმიანობაში განუზომელია. მოზარდს მუდმივი ყურადღება და, რაც მთავარია, სიყვარული სჭირდება. მოსაზრება, თითქოს სკოლა აყალიბებს ადამიანს კარგ ან ცუდ პიროვნებად, მიუღებლად მიგვაჩნია, რადგან მხოლოდ ერთი მიმართულებით მუშაობა, მხოლოდ აღმზრდელების ძალისხმევა, მათი მონდომება, აღზარდონ კეთილშობილი, გონიერი, სამშობლოს მოყვარული ახალგაზრდობა, შედეგს ვერ გამოიღებს. ახლი თაობა ყველამ ერთად, ერთიანი ძალისხმევით უნდა აღვზარდოთ. “მარტოკა კაცს იმდენი ძალ-ღონე არა აქვს, რამდენიც მთელს ხალხის გროვას, კაცობრიობას. მთელს კაცობრიობას შეუძლიან გადასცეს თავისი გამოცდილება ახალ თაობას, ყველა ახალგაზრდას”, – ამბობდა ვაჟა. შეუძლებელია არ დაეთანხმო, რადგან ქვეყნის, ერის წარმატების საიდუმლო მის წიაღში, ახალ, პროგრესულად მოაზროვნე თაობაშია. ერი მაშინ იღუპება, როცა ახალგაზრდობას არ შესწევს ძალა, შექმნილს, უკვე არსებულს რაიმე ახალი, საკუთარი მიუმატოს. ყველაფრის საწყისი სწავლა და წვრთნაა. ცოდნა და განათლება არის იარაღი, რომელიც ქვეყნის სასიკეთოდ მოქმედებს.

რას ეძებენ მაძიებლები?

0

ფაქტია, რაც უფრო გამოცდილია ქირურგი, ნაკლებად გვეშინია მისი სკალპელის. გამოცდილი პილოტის ეკიპაჟიც უფრო მშვიდად ათვალიერებს ღრუბლებს ილუმინატორიდან. გამოცდილება მასწავლებლისთვისაც არსებითია. მხოლოდ აქ პარადიგმა ცოტა სხვანაირია: მასწავლებლების კვალიფიკაცია ბავშვებს განსაკუთრებით არ აღელვებთ. მაგრამ რაც უფრო ნაკლებად გამოცდილია მასწავლებელი, თავად  ღელავს მეტად და… ეშინია… ჰო, რაღაცეების ნამდვილად ეშინია…

ეს შიში სრულიად ბუნებრივია. მიუხედავად უნივერსიტეტში მიღებული თეორიული ცოდნისა  და გარკვეული მზაობისა,  ახალბედა მასწავლებლისათვის კულტურული შოკია სკოლაში დაბრუნება. სასწავლო გარემო თითქოს იგივეა და მოსწავლეობის დროინდელი მოგონებებიც –  ცინცხალი. მასწავლებელიც იხსენებს  თავისი მასწავლებლების კარგ და უკეთეს თვისებებს, უნარებს და ცდილობს, ძველი შეცდომები არ გაიმეოროს. არავის უნდა, რომ მოსწავლეების მოთხრობილ ისტორიებში უსამართლო  მასწავლებლის როლი ითამაშოს? მაგრამ მოსწავლეებთან ურთიერთობების აწყობა, ხშირად, გეგმების დალაგებაზე რთულია.

მოკლედ, ეს პრობლემა ყველგან აქტუალური ყოფილა. ამიტომ იმ მდიდარ ქვეყნებში სადაც განათლებაზე ბევრს ფიქრობდნენ, გადაწყვიტეს, რომ ახალბედა მასწავლებლებს განსაკუთრებული ყურადღების დათმობა სჭირდებათ. ასე გაჩნდა მაძიებლობისა და მენტორობის პროგრამა.

მაძიებლობის პერიოდის გავლა შესაძლებლობას აძლევს დამწყებ მასწავლებელს გამოცდილი პედაგოგის დახმარებით გამოიმუშაოს მასწავლებლობისთვის აუცილებელი პრაქტიკული უნარ-ჩვევები და განიმტკიცოს ცოდნა. კერძოდ, მენტორი მასწავლებლის დახმარებით მასწავლებლობის კანდიდატი ახალი, მისთვის ჯერ უცხო კუთხიდან ეცნობა სასკოლო ცხოვრების თავისებურებას, სწავლობს და რეალურად გამოცდის, როგორ ხდება კლასის მართვა, შეფასება, მშობლებთან კომუნიკაცია, სწავლობს სწავლების სტრატეგიებს, სპეციალური საჭიროებების მოსწავლეებთან მუშაობას და მრავალფეროვანი სასწავლო გარემოს ჩამოყალიბებას.

რიგ ქვეყნებში მაძიებლობის პროგრამა ძალიან წარმატებულია. მაგალითად შვეიცარიაში, ახალ ზელანდიაში (რაზეც ბევრს მაორის ტომები და მათი  ექსტრავაგანტული ცეკვები გაახსენდება, მაგრამ ამ ქვეყანაში პირველად დაინერგა შედეგზე ორიენტირებული სწავლება და  წიგნიერების ეროვნული მაჩვენებლებიც საკმაოდ მაღალია), ავსტრიაში, ფინეთში და ა.შ. პროგრამაში ჩართული მენტორები რიგ შემთხვევაში დამატებით ანაზღაურებას არ იღებენ და ეს ვალდებულება მათი პროფესიული საქმიანობის განუყოფელი ნაწილია.

ზოგ ქვეყანაში მაძიებლობა საუნივერსიტეტო განათლების ნაწილია, ზოგში –  პროფესიაში შესასვლელად აუცილებელი პირობა. თუმცა, მნიშვნელოვანია, რომ უფრო ხშირად ეს პროგრამა არ არის სავალდებულო წინაპირობა მასწავლებლის სტატუსის მოსაპოვებლად. პროგრამის ხანგრძლივობაც განსხვავდება (10 თვიდან 2 წლამდე).  მთავარი ისაა, რომ მაძიებლობა ბევრ ქვეყანაში ფუნქციური ინიციატივაა. და თუ სრულყოფილი არ არის, ამ ინიციატივის გაუქმებაზე   საუბარი პოპულარულ თემად ნამდვილად არ ითვლება.

იმაზე, თუ რა მაგარია ეს პროგრამა და რა კარგ რაღაცეებს აკეთებს მთელ მსოფლიოში, კიდევ დიდხანს შეიძლება წერა, შთამბეჭდავი და  თვალსაჩინო სტატისტიკის მოშველიებაც შეიძლება – მეტი დამაჯერებლობისათვის.  მაგრამ ჩვენთვის უფრო მნიშვნელოვანია, გავარკვიოთ, რატომ არის აუცილებელი ამ პროგრამის საქართველოში არსებობა?

ეს კითხვა , ალბათ, არც გაჩნდებოდა, რომ არა ბოლოდროინდელი ცვლილება ზოგადი განათლების კანონის 61-ე მუხლში, სადაც განისაზღვრა, რომ მასწავლებელთა სასერტიფიკაციო გამოცდისათვის დარეგისტრირების უფლება აქვთ იმ პირებს, რომლებსაც მინიმუმ 1 წლის პედაგოგიური სტაჟი ან მხოლოდ უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების წარმატებით დასრულების დამადასტურებელი დიპლომი აქვთ.
კანონის ამ ცვლილებამდე ამ უფლების მოპოვებისათვის აუცილებელი იყო კანდიდატს ჰქონოდა მინიმუმ ერთწლიანი პედაგოგიური სტაჟი.

ასეთი ცვლილების განხორციელება, ბუნებრივია, აჩენს ეჭვს, რომ აღარაა მენტორ-მაძიებლობის პროგრამის არსებობის აუცილებლობა. უფრო სწორად, არავის მოუნდება, გახდეს მაძიებელი, რადგან ამ ვალდებულებას არავინ აკისრებს ახალბედა მასწავლებელს. და მიუხედავად იმისა, რომ განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს არ გაუკეთებია კომენტარი პროგრამის გაუქმების შესახებ, ითვლება, რომ პროგრამა მდგრადობას ვეღარ შეინარჩუნებს.

გულწრფელად რომ გითხრათ, არ ვიცი, რა ბედი ეწევა პროგრამას, და ისიც კარგად მესმის, რომ 2015 წლისათვის, როდესაც სერტიფიცირება მასწავლებლობის სტატუსის მოსაპოვებლად აუცილებელი პირობა გახდება, ქვეყანას მასწავლებლები უნდა ჰყავდეს. ისიც ცხადია, რომ მხოლოდ მაძიებლობის სახელმწიფო პროგრამა, ყველაზე ოპტიმისტურ შემთხვევაშიც კი, ახალგაზრდა, მოტივირებული და ენერგიული პედაგოგების დეფიციტს ვერ შეავსებს მთელ ქვეყანაში. მაგრამ ვთვლი, რომ ამ პროგრამის არსებობისათვის ბევრი მიზეზი არსებობს.

1.უმთავრესი დადებითი მხარე, რაც მაძიებლობის პროგრამას აქვს არის სწორედ სკოლის რეალობის დანახვის და ახალგაზრდა მასწავლებლის მიერ პრიორიტეტების შეფასების შესაძლებლობა. მასწავლებლობის ამ ეტაზე პედაგოგები ცდიან სხვადასხვა მეთოდებს და ხშირად თავს არიდებენ გამოწვევებს. სწავლებისას ხშირია შეცდომები, შემთხვევით გამოყენებული მეთოდები. ხშირად ბაძავენ ”იდეალურ მასწავლებელს”, მიმართავენ უფრო გამოცდილ მასწავლებლებს კონსულტაციისათვის. OECD 2005 წლის კვლევის მიხედვით, ახალგაზრდა მასწავლებლების 10 % პროფესიას თავს სწორედ პირველი წლის განმავლობაში ანებებს.  მარტივად რომ ვთქვათ, მაძიებელი ხვდება, უნდა თუ არა იყოს მასწავლებელი. ნებისმიერ შემთხვევაში, სწორი  არჩევანის ამ ეტაპზე გაკეთება  მისთვისაც და მოსწავლეებისათვის საუკეთესო გამოსავალია. და ეს სულაც არა უმიზნოდ დახარჯული რესურსი. ძალიან გამოცდილი მასწავლებლის აზრით, სჯობია მოვამზადოთ და დავხვეწოთ ახალი მასწავლებლები და თვალი გავუსწოროთ რისკს, რომ ისინი პროფესიაში არ დარჩებიან, ვიდრე არ გავისარჯოთ  და დავჯერდეთ იმათ, ვინც უკვე პროფესიაშია.

2.მეორე მიზეზი უფრო მნიშვნელოვანია და ბანალურად ჟღერს: მასწავლებლის კვალიფიკაციის ამაღლება. სტუდენტები უნივერსიტეტს გარკვეული და იდეალურ შემთხვევაში ამომწურავი თეორიული ცოდნით ტოვებენ, მაგრამ მასწავლებლებზე კარგად არავინ იცის, რომ თეორიის პრაქტიკასთან დაკავშირება რთული საქმეა. ამასთან, პროგრამის ფარგლებში მაძიებელს აქვს შესაძლებლობა, გამოცდილ მენტორ-მასწავლებელთან თანამშრომლობის მიღმა, გაიაროს ის ტრენინგ-პროგრამა, რაც მას სასერტიფიკაციო გამოცდისთვის უკეთ მოამზადებს.

3.სკოლაში პროფესიული ზრდის პრეცედენტის დაშვებაა. მაძიებლობის პროგრამა თამამად შეიძლება ჩაითვალოს პირველ მცდელობად, როდესაც არა მხოლოდ  მასწავლებლობის მაძიებელი, არამედ უკვე სერტიფიცირებული მასწავლებელი – მენტორი სკოლაში და არა სკოლის მიღმა იზრდება პროფესიულად. გამოცდილი და ახალბედა მასწავლებლის სკოლაში თანამშრომლობა, გაკვეთილის ერთად დაგეგმვა, განხორციელება, შეფასება, სუსტი და ძლიერი მხარეების გამოკვეთა ამსხვრევს სტერეოტიპს, რომ პროფესიული ზრდის დომინანტური ფორმა – ტრენინგებში მონაწილეობა – ერთადერთი გზაა სერტიფიცირების გამოცდის ჩასაბარებლად და საერთოდ, პროფესიული ზრდისათვის. მასწავლებლები ცხადად ხედავენ, რომ სკოლაში, კოლეგებთან თანამშრომლობით, ხშირად მეტის აღმოჩენა და მიღწევა შეიძლება.

4.მაშინ, როცა ახალბედა მასწავლებლის შიშზე ვსაუბრობთ, ვთვლით, რომ ყველაზე მეტად გამოუცდელ პედაგოგს მხოლოდ მოსწავლეების შეფასებების ეშინია. მაძიებლისათვის რთული მხოლოდ მოსწავლეებთან ურთიერთობა არაა. ცოტაა ისეთი პედაგოგი,  ვისაც კოლეგის აზრი და კრიტიკა არ აინტერესებს. ბევრს, მუშაობის დაწყების პირველ ეტაპზე, თანამშრომლებთან საერთო ენის პოვნაც უჭირს. და ეს სრულიად არ ნიშნავს იმას, რომ ახალი მასწავლებლის მიღებას კოლეგები სიხარულით არ ხვდებიან. მაგრამ ახალგაზრდა მასწავლებლები მაინც ღელავენ, და ეძებენ ადამიანს, ვინც როგორც პროფესიონალიზმის გამოვლენაში, ასევე სკოლის სოციუმში ადგილის დამკვიდრებაში დაეხმარება.

5.ზოგადი განათლების კანონში ცვლილებით, პროგრამა კიდევ უფო სასარგებლო გახდება და შეიძენს იმ დიდ ღირსებას, რაც ადრე აკლდა. ის ნებაყოფლობითი ხდება.  მაძიებლობის კანდიდატი კონკურსს არ გაივლის მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ პროგრამაში მონაწილეობა პედაგოგიურ სტაჟად ჩაეთვალოს. ყველა მასწავლებელი განვითარებისათვის საკუთარ სტრატეგიას ირჩევს. ახალბედა პედაგოგი თავად გადაწყვეტს, რა გზა გაიაროს –  სჭირდება თუ არა  სხვა, უფრო  კვალიფიციური მასწავლებლის დახმარება, თუ დამოუკიდებლად გაართმევს თავს ყველა ბარიერს.

და ბოლოს, ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ არსებობდეს პროფესიული განვითარების საშუალებები მასწავლებლებისათვის, იხარჯებოდეს ყველასთვის ძვირფასი დრო, ფული და ენერგია, მაგრამ როგორ ეხმარება ეს პროცესი უშუალოდ მოსწავლეს?
სკოლა მასწავლებლიდან იწყება. ხმამაღლა ჟღერს, ძალიან. მაგრამ ასეა. ასე რომ არ იყოს, სკოლა ყველგან იდეალური იქნებოდა –   ლამაზი, კომფორტული, მრავალფეროვანი რესურსებით სავსე და საუცხოო ლაბორატორიებით აღჭურვილი. ამის მიღწევა უფრო მარტივია, ვიდრე იპოვო ყველა სკოლისათვის მასწავლებელი, რომელიც თანამედროვე, მოტივირებული, ენერგიული და ყველაფერთან ერთად გაბედულია და არაფრის ეშინია.

შუა საუკუნეების ევროპული სკოლები

0

ევროპული შუა საუკუნეების დასაწყისად, ჩვეულებრივ, V საუკუნეს მიიჩნევენ. თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ტენდენციებს, რომლებმაც შუა საუკუნეების ეპოქის ჩამოყალიბება განაპირობა, საფუძველი ჯერ კიდევ გვიანანტიკურ ხანაში ჩაეყარა. ამ პერიოდიდან იწყება პროცესები რომლებმაც მნიშვნელოვან სოციალურ, ეკონომიკურ და კულტურულ ცვლილებებს დაუდო სათავე – წარმოიქმნა სახელმწიფოთა ახალი ქსელი; ჩამოყალიბდა ფეოდალურ ურთიერთობათა სისტემა; გაბატონდა ნატურალური მეურნეობა; დავიწროვდა ადამიანის თვალსაწიერი; ქრისტიანულმა ეკლესიამ კი დომინანტი როლი მოიპოვა და ახლად შექმნილი სამყაროს იდეოლოგიური ლიდერის პოზიციაზე მოექცა. ბუნებრივია, ამ ძირეულმა ცვლილებებმა გვერდი არც საგანმანთლებლო სფეროს აუარა. შუა საუკუნეების განათლების სისტემა თანდათან ისეთივე ორიგინალურ და საინტერესო ფენომენად იქცა, როგორც თავად მედიევალური ცივილიზაცია.

შუა საუკუნეების ევროპული სკოლების შესახებ მრავალფეროვანი წყაროები მოგვეპოვება. მათ შესახებ მრავალ სხვადასხვა ტიპის დოკუმენტში (ჰაგიოგრაფიულ თხზულებებში, საეკლესიო კრებების ძეგლისწერებში, ისტორიულ ქრონიკებში, ნორმატიულ აქტებში და ა.შ.) ვხვდებით ინფორმაციას. გვაქვს, ასევე, ლიტერატურული ძეგლები, რომლებიც სკოლების ყოველდღიურ ცხოვრებას ასახავენ. მაგალითად ისეთები როგორიცაა ჰუგო სენ-ვიქტორელისა და ვისენტ დე ბოვეს ტრაქტატები პედაგოგიკის შესახებ. ასევე მრავლადაა შემორჩენილი სასკოლო პროგრამები და სახელმძღვანელოები.
 
შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპის საგანმანათლებლო სისტემა სამი ისტორიულ-კულტურული სინამდვილის (ანტიკური მემკვიდრეობის, ”ბარბაროსული” ტრადიციებისა და ქრისიანული ეკლესიის) კულტურის ელემენტების სინთეზის შედეგად ჩამოყალიბდა.
ანტიკური (წარმართული) კულტურის მიმართ შუა საუკუნეებში მკვეთრად ნეგატიური დამოკიდებულება ჰქონდათ. ამ ეპოქის წყაროებში მრავლად შეგვიძლია ვიპოვოთ გამონათქვამები, რომლებიც ანტიკური მემკვიდრეობისადმი ცნობილი მოაზროვნეების ზიზღს გამოხატავენ: ”განა სწორია ერთი და იგივე პირით იუპიტერიც აქო და ქრისტეც?! ” – სვამდა რიტორიკულ კითხვას გრიგორი I და სასწავლო პროგრამიდან ბერძნულ-რომაული ლიტერატურის ამოშლას ითხოვდა; რეფორმატორი ალკუინი კი თავის მოწაფეებს ურჩევდა ტვინი არ ”დაებინძურებინათ” ვირგილიუსის ნაშრომებით. მიუხედავად ამისა, შუა საუკუნეებში მრავლად იყვნენ ბერები, რომლებიც ანტიკური მემკვიდრეობის გადარჩენას ცდილობდნენ. VII საუკუნეში ანტიკური სკოლები საბოლოოდ განადგურდა, მაგრამ, ნებსით თუ უნებლიედ, ბერძნულ-რომაული საგანმანათლებლო კულტურის ცალკეულმა ელემენტებმა შუა საუკუნეების ევროპის საგანმანათლებლო სისტემაშიც დაიმკვიდრა ადგილი. პირველ რიგში ეს ლათინურ ენას ეხება, რომელიც მთელი შუა საუკუნეების განმავლობაში სამწერლობო ენად რჩებოდა; ანტიკურობიდანვე მოდის ”შვიდი თავისუფალი ხელოვნება”, რომელიც შუა საუკუნეების ევროპის უმაღლესი განათლების საფუძვლად იქცა.
შუა საუკუნეების ევროპაში ძალიან ჭირს ერთიან საგანმანათლებლო სისტემაზე მსჯელობა, რადგან ამ პერიოდში ყველა წოდებას ამ მხრივ თავისი ორიგინალური ტრადიცია ჰქონდა. მთელი რიგი რეგიონები კი (მაგალითად ბრიტანეთი, სკანდინავია, ესპანეთი) ბევრი თავისებურებით ხასიათდებოდა. სასწავლო პრაქტიკის ასეთი მრავალფეროვნების მიუხედავად, საგანმანათლებლობო სისტემას, რომელიც სახელმწიფო სტრუქტურებს საჭირო კადრებით ამარაგებდა მხოლოდ სასულიერო პირები განაგებდნენ. ”საჯარო სკოლებიც” მხოლოდ მისთვის იყო დამახასიათებელი.
 
შუა საუკუნეების ევროპულ საეკლესიო სკოლებს საკმაოდ საინტერესო ისტორია აქვთ. მათ შესახებ საუბარი V საუკუნიდან უნდა დავიწყოთ. ამ პერიოდში, უკვე დაშლილი რომის იმპერიის ტერიტორიაზე, სასწავლებლების ძველი და ახალი ტიპები თანაარსებობდა. საეკლესიო სასწავლებლები სწრაფად იკრებდნენ ძალებს. ამასთან, ჯერ კიდევ პოპულარული იყო გრამატიკოსებისა და რიტორიკოსების ანტიკური სკოლები. პირველ ეტაპზე მმართველი ელიტა მათ მიმართ ერთგვარ შემწყნარებლობას იჩენდა. მიუხედავად ამისა, უკვე VII საუკუნეში ისინი საბოლოოდ განადგურდნენ. მათი ნაწილი ადრეული შუა საუკუნეების გაუთავებელ ომებს ემსხვერპლა; ნაწილი კი – საეკლესიო სკოლებთან კონკურენციას. შედეგად, საჯარო სწავლება ეკლესიის მონოპოლიად იქცა. თავდაპირველად, ამას მკვეთრად ნეგატიური შედეგები მოყვა. განათლების დონე დაეცა. მმართველ ელიტაში წერა-კითხვის უცოდინარობამ მასიური სახე მიიღო. ეკლესიის მამები კარგად აცნობიერებდნენ სიტუაციის სიმძიმეს, ამიტომ საეკლესიო კრებებზე (მაგალითად, ორაჟში და ვალანსში 529 წელს; მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე 681 წელს) ისინი ხშირად გამოდიოდნენ სასკოლო სისტემის განახლების მოთხოვნით. თუმცა, ამ მოწოდებებს შედეგები არ მოსდევდა.
მდგომარეობა სასიკეთოდ მხოლოდ VIII საუკუნიდან მას შემდეგ შეიცვალა, რაც შუა საუკუნეების ”ბარბაროსული სახელმწიფოების” მმართველმა ელიტამ განათლებისა და განათლებული კადრების ყოლის მნიშვნელობა გაითავისა. საგანმანათლებლო საქმის ერთ-ერთ მთავარ რეფორმატორად კარლოს დიდი ითვლება. შემთხვევითი არაა, რომ დღესაც საფრანგეთში კარლოს დიდის დღეს სასკოლო დღესასწაულის სახით აღნიშნავდნენ. იმპერატორი განათლებას იმპერიისთვის უმნიშვნელოვანეს სფეროდ თვლიდა. კარლოსმა ფრანკთა იმპერიაში მოიწვია იმ პერიოდის ევროპაში ყველაზე მეტად აღიარებული ინტელექტუალები: ანგლო-საქსი ალკუინი, ვესტ-გოთი თეოდულფი, ლანგობარდი პავლე დიაკვანი და სხვა, რომლებმაც უმნიშვნელოვანი რეფორმები განახორციელეს. პირველ რიგში უნდა ითქვას, რომ მათ შექმნეს ე.წ. ”კაროლინგური მინუსკული”, ანუ ადვილად საკითხავი ლათინური დამწერლობა. შეადგინეს და იმპერატორს წარუდგინეს პროგრამები სასკოლო განათლების შესახებ. მათი ძალისხმევითვე აღორძინდა სამეფო კარის სკოლა და მას ერთობ ამბიციური სახელი ”აკადემია” ეწოდა. ეს აკადემია ”მომთაბარე ცხოვრებას” ეწეოდა, თუმცა, მისი ცენტრი მაინც აახენში (კარლოს დიდის იმპერიის დედაქალაქში) მდებარეობდა. თავის მხრივ იმპერატორიც ერთი მხრივ ნორმატიული აქტებით – , მეორე მხრივ კი პირადი მაგალითით სკოლების პოპულარიზებისთვის ძალებს არ იშურებდა. სპეციალური კაპიტულარებში, რომლებიც მან 787 და 789 წლებში გამოსცა იგი ცდილობდა სწავლა საყოველთაო ვალდებულებად ექცია.
მიუხედავად მოჩვენებითი წარმატებებისა კარლოს დიდის მცდელობები მაინც უშედეგო აღმოჩნდა. მისი სიკვდილის შემდეგ საერო ფეოდალების წრეებში კვლავ იჩინა თავი წიგნიერებისადმი ტრადიციულმა (ანუ ნეგატიურმა) დამოკიდებულებამ. რაინდების აღზრდის სისტემა მეტად განსხვავდებოდა სწავლების საეკლესიო და საქალაქო მოდელისგან. ფეოდალურ წრეებში არ მოსწონდათ წიგნიერი განათლება. მას ისინი შვიდი რაინდული ღირსებით უპირისპიდებოდნენ, რომელშიც: შუბის ხმარება, ფარიკაობა, ცხენის ჭენება, ცურვა, ნადირობა, ჭადრაკი, საკუთარი ლექსების სიმღერა და საკრავებზე დაკვრა მოიაზრებოდა.
ამას ისიც დაერთო, რომ IX საუკუნიდან ვიკინგების გახშირებულ შემოსევებს უამრავი სკოლა-მონასტერი ემსხვერპლა, რამაც, ბუნებრივია, საგანმანათლებლო საქმის განვითარება ძლიერ შეაფერხა. თუმცა, X საუკუნეში მდგომარეობა, ამ მხრივ, შედარებით გაუმჯობესდა. გაჩნდა ახალი სკოლები სუასონში, ვერდენში, რეიმსში, შარტრში, პარიზში … სკოლები ერთი მხრივ დიდ და მცირე (ან ელემენტერულ და საშუალო) საფეხურებად, მეორე მხრივ კი შიდა და გარე ჯგუფებად იყოფოდა. მცირე სკოლებში 7-დან 10 წლამდე – დიდ სკოლებში კი უფრო დიდი ასაკის მოზარდები სწავლობდნენ. შიდა სკოლებში სასულიერო კადრები მზადდებოდა გარეში კი – საერო. ე.წ. განვითარებულ შუა საუკუნეებში სწავლების ელემენტარულ, საშუალო დონეს უმაღლესი საფეხურიც დაემატა. საეპისკოპოსო და სამონასტრო ტიპის სკოლებში განათლებას, ძირითადად, ნობილიტეტის წარმომადგენლები იღებდნენ. თუმცა ზოგჯერ სკოლაში (ფეოდალების მფარველობით) დაბალი წოდების წარმომადგენლებიც ხდებოდნენ. სასწავლო პროცესში (თუ ცალკეულ გამონაკლის შემთხევებს არ მივიღებთ მხედველობაში) მხოლოდ ვაჟები იყვნენ ჩართული.
XII-XV საუკუნეებში საეკლესიო სკოლები თანდათან კარგავენ წამყვან პოზიციას. ამის მიზეზი საქალაქო სკოლებისა და პირველი უნივერსიტეტების ჩამოყალიბება გახდა.
რა შეიძლება ითქვას შუა საუკუნეების სასწავლო სისტემის ხასიათის შესახებ? პირველ რიგში ის, რომ მასწავლებლობა შუა საუკუნეებში მეტად პრესტიჟულ პროფესიად ითვლებოდა. განათლება კი – ადამიანის სულის გადარჩენის ერთ-ერთ საუკეთესო გზად. შესაბამისად, სწავლების მთავარ მიზნად მოსწავლისთვის სულიერი ხსნის გზის სწავლება იყო გამოცხადებული. თუმცა, რეალურად, სწავლება საერო და საულიერო ცოდნის ერთგვარ სინთეზს წარმოადგენდა. სწავლის პროცესში ავტორიტეტი ბატონობდა. წმინდა წერილსა და მის წმინდა მამებისეულ ინტერპრეტაციას ყველა უტყუარი ჭეშმარიტების სახით იღებდა. სხეული სულის მტრად ითვლებოდა, ამიტომ სკოლებში ფიზიკურ აღზრდას ყურადღება თითქმის არ ექცეოდა. თუ არ ჩავთვლით ე.წ. “მხიარულებათა დღეებს”, როდესაც მოსწავლეებისთვის თამაში და ჭიდაობა იყო ნებადრთული. ოფოციალური არდადეგების არარსებობის კომპენსირება კი მრავალრიცხოვან საეკლესიო დღესასწაულების ხარჯზე ხდებოდა.
მცირე სკოლებში ყველა საგანს ერთი მასწავლეველი ასწავლიდა. მას სქოლასტს, დიდასკოლს ან მაგნისკოლას უწოდებდნენ. მასწავლებლობის უფლება საერო პირსაც ჰქონდა, ოღონდ მას ცელიბატის აღქმა უნდა დაედო. უფროს მასწავლებელს ზოგჯერ კანტორი უერთდებოდა, რომელსაც მოსწავლეებისთვის სიმღერის სწავლება ევალებოდა. წესრიგს სკოლებში ცირკანტორები იცავდნენ. სკოლებში გავრცელებული იყო სასჯელის სასტიკი ფორმები: შიმშილი, ცემა, კარცერი. წყაროებიდან ჩანს, რომ XI – საუკუნემდე ბავშვებს სახეშიც ურტყამდნენ. შუა საუკუნეების ეპოქის ბევრი მოაზროვნე, მაგალითად ანსელმ კენტერბრიელი, ღიად ილაშქრებდა სწავლების ასეთი არაადამიანური მეთოდების წინააღმდეგ. ზოგი კი, მაგალითად ვინსენტ დე ბოვე, პედაგოგებს მოუწოდებდა ბავშვების ყურადღება შიშით კი არა საინტერესო აქტივობებით მიეპყროთ. თუმცა, ასეთ მოწოდებებს შუა საუკუნეებში ყურადღებას იშვიათად აქცევდნენ.
სწავლების უმთავრეს მიზანს წერა-კითხვის შესწავლა წარმოადგენდა. წერა მეტად სანაქებო საქმედ ითვლებოდა: ”რამდენ ასო-ბგერასაც დაწერ, ეშმაკს იმდენ დარტყმას მიაყენებ”- გვასწავლიდა შუა საუკუნეების ერთ-ერთი გამონათქვამი. დასავლეთ ევროპაში ძალიან მცირე რაოდენობით მოიძებნებოდა ე.წ. ”უმაღლესი სკოლები”. VIII საუკუნემდე ასეთი სასწავლებლები მხოლოდ ინგლისში, ირლანდიასა და შოტლანდიაში არსებობდა, რომლებიც, ამ პერიოდში ერთგვარ ალტერნატიულ საგანმანათლებლო სივრცეს ქმნიდნენ. თუმცა, მოგვიანებით, ზოგიერთი კონტინენტზე მდებარე სასწვლებელიც იქცა მსხვილ საგანმანათლებლო ცენტრად. ამ მხრივ კლასიკურ მაგალითად პარიზის საღვთისმეტყველო სკოლა შეგვიძლია ჩავთვალოთ, სადაც თანამედროვეთა ცნობებით 30 000 სტუდენტი იღებდა განათლებას.
უმაღლეს სკოლებში ე.წ. ”შვიდი თავისუფალი ხელოვნება” ისწავლებოდა. ამ ტერმინის ქვეშ შუა საუკუნეებისთვის აუცილებელი სამეცნიერო ცოდნა იგულისხმებოდა, რომელიც შვიდი დარგის (გრამატიკა, დიალექტიკა, რიტორიკა, (ტრივიუმი) გეოგრაფია, ასტორონომია, არითმეტიკა, მუსიკა (ქვადრიუმი) ჩარჩოებში იყო მოქცეული). ”შვიდი თავისუფალი ხელოვნება” პირველად V საუკუნეში მარციანუს კაპელამ გამოყო, მოგვიანებით კი ბოეციუსმა და კასიოდორემ იგი ორ ნაწილად (ტრივიუმად და ქვადრიუმად) გაყვეს. იგივე ბოეციუსსა და კასიოდორეს, ისიდორესა და ალკუინთან ერთად მიეწერება ამ მხრივ პირველი სახელმძღვანელოების შექმნა, რომლებიც XV საუკუნემდე გამოიყენებოდა. ”კაროლინგური აღორძინების” ერთ-ერთი ლიდერი თეოდულფი შვიდი თავისუფალი ხელოვნებას ასე აღწერდა: ”ცოდნის ხის ძირას ზის შემეცნების დედა გრამატიკა. ხის ტოტებია -რიტორიკა და დიალექტიკა. იქვეა ლოგიკა და ეთიკა. ხის მეორე მხარესაა – არითმეტიკა, ….. გეომეტრია, …… ასტრონომია ….. მუსიკა …”
საინტერესოა, რომ შუა საუკუნეების სასწავლო სისტემა თანდათან ვითარდებოდა. ამას ეპოქის ცნობილი მოაზროვნეები უწყობდნენ ხელს, რომელთა ტრაქტატებმაც ჩვენამდე მრავლად მოაღწია. XI-XIV საუკუნეების პედაგოგიური აზრის განვითარებაში დიდი წვლილი მიუძღვის ფილოსოფიურ მიმდინარეობა სქოლასტიკას. კერძოდ მის საუკეთესო წარმომდგენლებს თომა აქვინელსა და პიერ აბელიარს. სქოლასტიკოსები ქრისტიანული სწავლების სისტემატიზირებასა და საერო – სასულიერო ცოდნის ერთმანეთთან დაკავშირებას ცდილობდნენ. საკითხის არსის უკეთ გასაგებად ითხოვდნენ ტერმინებზე შეთანხმებასაც. შუა საუკუნეების ხანის ბევრი მოაზროვნე XI-XII უკვე ძალზე პროგრესულ მოსაზრებებსაც ავითარებდა. მაგალითად გამოდგება, პარიზის კათედრალური სკოლის ხემძღვანელი ჰუგო სენ-ვიქტორელი, რომელმაც დაწერა ტრაქტატი შუა საუკუნეების საგანმანათლებლო სისტემის შესახებ, სადაც მან თავი მოუყარა სრულ ფაქტობრივი ცოდნას იმდროინდელი სკოლების შესახებ; ვინსენტ დე ბოვე, რომელმაც ტრაქტატში დიდგვაროვანი ბავშვების აღზრდის შესახებ პედაგოკიკა უმაღლეს ზნეობრივ საქმედ გამოაცხადა. საინტერესოა ისიც, რომ შუა საუკუნეებში ყურადღება ექცეოდა, ფასეულობათა სისტემას, რომელიც სკოლას ბავშვისთვის უნდა განევითარებინა.
უნდა აღვნიშნოთ, რომ მიუხედავად არც თუ ცუდი ორგანიზაციისა შუა საუკუნეების სკოლები ეფექტურ სასწავლო დაწესებულებებად არ ითვლებოდნენ. ამის საილუსტრაციოდ საკმარისია ვთქვათ, რომ XII-XV საუკუნეებში უნივერსიტეტების სტუდენტებს, რომლებსაც სკოლის სამივე საფეხური ჰქონდათ გავლილი, კვლავ ელემენტარული ლათინურის სწავლება სჭირდებოდათ. თუმცა, მიუხედავად გარკვეული ნაკლოვანებებისა არ შეიძლება არ შევნიშნოთ, რომ სწორედ ამ ეპოქაში ეყრება საფუძველი საჯარო სწავლების მთელ რიგ ელემენტებს, რომლებიც თანამედროვე საგანმანათლებლო სისტემის საფუძველს წარმოადგენს.

რატომ ვერ ვწერთ?

0

დღევანდელი პოსტის თემაზე საკმაო ხანს ვფიქრობდი. არ მსურდა, არაარგუმენტირებულად მესაუბრა, თუ რატომ უჭირთ ქართული სკოლებისა და უმაღლეს სასწავლებლების დამთავრებულთა დიდ უმრავლესობას წერა, თუნდაც მარტივი განცხადების დაწერაც კი. რომ არაფერი ვთქვათ არგუმენტირებულად საკუთარი მოსაზრებების წერილობითი ფორმით გადმოცემაზე. მით უფრო იმ ფონზე როდესაც ამ კუთხით არც ერთ კვლევის შედეგებს არ გავცნობივარ. მომიწევს პირად გამოცდილებას დავეყრდნო და გავიხსენო იმ ლექტორთა საუბრები ვინც უნივერსიტეტში სხვადასხვა საგნების სახით აკადემიურ წერას მასწავლიდნენ. ჩემი მიზანი მხოლოდ საკუთარი მცირე გამოცდილების გაზიარებაა. ჩავთვალოთ ერთი ჭირვეული მოსწავლის ნაამბობია, რომელსაც სკოლაში საზეპიროების დაზუთხვა და ტექსტის მოკლე შინაარსის თხრობა უწევდა ხოლმე.

ყველაზე რთული სწორედ ის დავალებაა რომელსაც სწორი ფორმით არ გაწვდიან, მარტივი სიტყვებით არ გიხსნიან , თუ რა მოგეთხოვება და როგორ უნდა გაართვა თავი . პირველი ასეთი დავალება მესამე კლასში მივიღე . როდესაც მასწავლებელმა გაკვეთილის თხრობით მოყოლა დაგვავალა. სიტყვა თხრობითის ლინგვისტური მნიშვნელობა კი, ამ ასაკში არ მესმოდა. ამიტომ ჩავთვალე , რომ თუ აქამდე გაკვეთილს კითხვით გვაძლევდნენ, “თხრობითი” უფრო აღმატებული ფორმა უნდა ყოფილიყო და ამჯერად კარგად კითხვით მცოდნოდა . მახსოვს წამზომიც კი დავიდე წინ, ვცდილობდი რაც შეიძლება სწრაფად წამეკითხა ტექსტი, რომ მეორე დღეს პირველი ნიშანი მიმეღო. დღემდე არ დამვიწყებია უხერხულობის ის განცდა, როდესაც აღმოვაჩინე რომ ჩემი წინა დღის შრომა უშედეგო აღმოჩნდა. თხრობითი , სწრაფად კითხვით ნასწავლს არ ნიშნავდა.

სწორედ ასევე მოხდა მეხუთე კლასში, თემის დაწერა დამავალეს. იაკობ გოგებაშვილის “იავნანამ რა ჰქმნა”-ს მიხედვით. დავალება ამჯერადაც რთული მომეჩვენა, ტექსტი მოცულობითი იყო, მე კი მხოლოდ ერთ გვერდიანი თემა უნდა დამეწერა. ეს ყველაფერი კი ცურვის იმ მეთოდით სწავლას გავს როდესაც წყალში გაგდებენ და ცურვა ინსტინქტების მეშვეობით უნდა შეძლო. განათლება კი ყველაზე ნაკლებად სწორედ ინსტინქტებს უნდა ეყრდნობოდეს, მასწავლებელი უნდა ცდილობდეს მოსწავლეს სწორედ ის გზები და ხერხები ასწავლოს, თუ როგორ ხდება სწორად დასწავლა. რომ შემდგომში ტექსტის გააზრება შეძლონ და არგუმენტირებულად მსჯელობა ისწავლონ მის გარშემო.

სკოლას კი სამწუხაროდ მსგავსი ცოდნა არ მოუცია, იშვიათი გამონაკლისების გარდა. ახლა რომ ვუყურებ საკმაოდ უცნაურ მეთოდით მეჩვენება, ის ხერხები რის მიხედვითაც სასკოლო თემებს ვწერდი . კერძოდ მასწავლებლის მიერ წინასწარ მოცემული სათაურის გარშემო, ტექსტის მოკლე შინაარსი უნდა მომეთხრო (ალბათ ესეც თავისებური ხელობაა, გრძელი სიტყვის მოკლედ თქმის), კარგი შეფასებისთვის ე.წ საზეპიროებიც უნდა დამერთო . რომელსაც ასევე ხშირ შემთხვევაში თავად მასწავლებელი არჩევდა. გრამატიკული შეცდომების გასწორების შემდეგ კი საზეპიროებთან ერთად საკუთარი ნაწერიც უნდა დამეზუთხა . არასოდეს არ მესმოდა, რატომ ითვლებოდა “შპარგალკად” ის ქაღალდი, სადაც ჩემს მიერ დაწერილი თემა მეწერა, რომელიც მასწავლებელს ერთხელ უკვე წაკითხული ქონდა. საკონტროლო წერა, ნუთუ მხოლოდ გრამატიკულ შეცდომების გასწორებით შემოიფარგლებოდა. და არა ტექსტის ჩემს მიერ გააზრებით და ნაწარმოებში მოცემულ პრობლემებზე მსჯელობით. ცუდი იქნება, ეს პრობლემა ძირეულად თუ არ შეიცვლება სკოლებში. არ უნდა ჩავახშოთ მოსწავლეებში ნაწარმოების შესახებ მსჯელობის უნარი. ყურადღებას არ უნდა ვაქცევთ ტექსტის ზედმიწევნით ცოდნას, არამედ მოსწავლის მსჯელობას და თავისუფალ ინტერპრეტაციას ნაწარმოებში წამოჭრილი პრობლემების შესახებ, ერთმანეთის მოსმენის კულტურას და განსხვავებული აზრის მიღების უნარს. იქნებ, ბევრი იმ პრობლემის მთავარი მიზეზი, რაც ჩვენს დღევანდელ საზოგადოებას აწუხებს, ისიც იყოს, რომ “თხა და გიგო” არ გავარჩიეთ დაწყებით კლასებში, არ ვიმსჯელეთ თუნდაც, მარტივი სიტყვებით და მხოლოდ მასწავლებლის მოსაზრებებს ვუსმენდით.

ნახშირბადის ალოტროპები

0

ნახშირბადი პერიოდული სისტემის მე–2
პერიოდის მე–4 ჯგუფის ელემენტია. სხვა ელემენტებისაგან გამოირჩევა იმით, რომ ყველაზე
მეტი ალოტროპიული სახეცვლილება გააჩნია, რომლებიც თვისებებით ერთმანეთისაგან რადიკალურად
განსხვავდება. იგი შეიძლება იძლეოდეს ყველაზე რბილ და ყველაზე მაგარ მასალას, იყოს
გაუმჭვირვალე და გამჭვირვალე, გააჩნდეს აბრაზიული და საცხის თვისება, იყოს იაფი და
ერთ–ერთი ყველაზე ძვირი პროდუქტი. ალოტროპიული
სახეცვლილებები შედგება ამორფული: – ნახშირი (მური), ნანოქაფი და
კრისტალური – ალმასი, ლონდსდეილიტი, ფულერენი, გრაფენი, ნანომილაკები და ცერაფიტი
– ალოტროპებისაგან.

C–ის ალოტროპების კლასიფიცირებას
ახდენენ ატომებს შორის ქიმიური ბმის ტიპების მიხედვით. ესენია:

SP3 ფორმები – ალმასი
(კუბური), ლონსდეილიტი (ჰექსაგონალური ალმასი)

SP2 ფორმები – გრაფიტი,
გრაფენი, ფულერენი, ნანომილაკები, ნანობოჭკოები, ასტრალენები, მინანახშირბადი.

SP – ფორმები – კარბინი
(α – და β – კარბინი)

შერეული SP3 / SP2ფორმებს იძლევა:

ამორფული ნახშირბადი

ნახშირბადოვანი ნანოკვირტები. ნახშირბადის
ნანოქაფი.

კიდევ ერთი –– ფორმაა ნახშირბადი
C2 . ჩვენი მიზანია განვიხილოთ ნახშირბადის ის ალოტროპიული ფორმები, რომლებიც
სასწავლო ლიტერატურაში ნაკლებად ან საერთოდ არ არის განხილული.

ლონსდეილიტი

ლონსდეილიტის
ელემენტარული უჯრედი.

ლონსდეილიტი ანუ ჰექსაგონალური
ალმასი
P63/MMC – ნახშირბადის ერთ–ერთი ალოტროპიული სახეცვლილებაა.
პირველი პუბლიკაცია მის შესახებ 1967 წელს გამოჩნდა. იმავდროულად იგი აღმოჩენილ იქნა
ბუნებაში მეტეორიტულ კრატერში. ამერიკელი და ჩინელი მეცნიერების მიერ დადგენილია, რომ
სადღეისოდ სპეციალურად დამუშავებული ლონსდეილიტი ბუნებაში ყველაზე მტკიცე მასალას წარმოადგენს,
რომელიც ალმასს სიმტკიცით 58%–ით აღემატება.

აღნაგობა

ლონსდეილიტის ფენების
წყობა

ალმასს და ლონსდეილიტს 109028I 16II ტოლი ერთნაირი
სავალენტო კუთხეები აქვს. ბმის სიგრძე 0,1545 ნმ–ია, ხოლო კოორდინაციული რიცხვი – 4. ალმასის ელემენტარული უჯრედი ნახშირბადის
8 ატომს შეიცავს, ლონსდეილიტის კი – ოთხს.

ალმასის და ლონსდეილიტის კრისტალური
მესრები ერთმანეთისაგან შეფუთვის წესით განსხვავდება. ლონსდეილიტისათვის დამახასიათებელია
ორშრიანი შეფუთვა (…
ABAB…) ტიპით, სადაც ყოველი მომდევნო ტეტრაედრული ფენა
600–ით არის შებრუნებული წინა ფენის მიმართ. ალმასს სამფენოვანი შეფუთვა
აქვს. (…
ABCABC…), რომელშიც ყველა ფენა ერთნაირი კოორდინაციული ტეტრაედრისაგან
შედგება. ამით ალმასი ძალიან წააგავს, α – გრაფიტს, ოღონდ ალმასის სიბრტყე უფრო „გოფრირებულია”.

ალმასის ფენების
წყობა

ლონსდეილიტი მეტალოიდების ქიმიურ
კლასს მიეკუთვნება, ქიმიური ფორმულაა C, სიმკვრივე – 3,51 გ/სმ3, არ არის
რადიოაქტიური. ლონსდეილიტი – გამჭირვალეა,
გარდატეხის კოეფიციენტი იცვლება 2,40 – 2,41 დიაპაზონში.

თვისებები

ლონსდეილიტი ყველაზე მტკიცე ნივთიერებაა,
რომლის სიხისტე 58%–ით აღემატება ალმასის სიხისტეს. (ლონსდეილიტი უძლებს
152 გიგაპასკალ დატვირთვას, მაშინ როცა ალმასი – მხოლოდ 97 გიგაპასკალს). ამის
მიუხედავად, ლონსდეილიტს მიღების სირთულის გამო პრაქტიკული გამოყენება არ გააჩნია.

მიღება

მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ლონსდეილიტი
წარმოიქმნება მეტეორიტის დედამიწასთან შეხების მომენტში მეტეორიტის შემადგენლობაში
შემავალი გრაფიტისაგან. ძალზე მაღალი ტემპერატურისა და წნევის პირობებში გრაფიტი ალმასის
მაგვარ სტრუქტურაში გადადის,თუმცა გრაფიტის ჰექსაგონალური მესერი უცვლელი რჩება. დიდი
ხნის განმავლობაში ლონსდეილიტს მხოლოდ გრაფიტიდან ღებულობდნენ უზარმაზარი წნევის ქვეშ;
მოგვიანებით ნაჩვენები იქნა, რომ „ჰექსაგონალური ალმასის” მიღება ტრადიციული კუბისებრი
ალმასიდანაც შეიძლება.

ლონსდეილიტი ნახშირბადის ამ კიდევ
ერთ ალოტროპიულ სახეცვლილება ირლანდიელი კრისტალოგრაფის – კეტლინ ლონსდეილის საპატივსაცემოდ
ეწოდა.

რომელი მჟავა უფრო ძლიერია?

0

მასწავლებელთა
სასერტიფიკაციო საგამოცდო საკითხებში ერთ-ერთი ამოცანა შეეხება
ორგანული
მჟავების განლაგებას
, მათი მჟავიანობის შემცირების მიხედვით .

მოცემული ამოცანის
შესახებ ინფორმაციის მიწოდება მთხოვეს
ქ, ქუთაისის ქიმიის მასწავლებლმა, მასწავლებლის სახლში ონლაინ ტრენინგის დროს. შევპირდი, რომ მათ დეტალურ ინფორმაციას მივაწვდიდი . აღნიშნული საკითხი ბუნებრივია სხვა პედაგოგებსაც აინტერესებთ. ამიტომ
გადავწყვიტე, მასწავლებლებელთა გაცილებით ფართო
აუდიტორისთვის მიმემართა და ამისათვის ინტერნეტგაზეთ
mastsavlebeli.ge“-ის
კედელი გამომეყენებინა.

ზოგადად ნაერთების
(მჟავების) მჟავიანობა დამოკიდებულია დისოციაციის ხარისხზე. ნაერთი რაც უფრო ადვილად
დისოცირდება, მით უფრო ძლიერი მჟავა თვისებით ხასიათდება. ცხადია, არსებობს ნაერთის
მჟავიანობის გაზომვის არაერთი ქიმიური (ინდიკატორები, გატიტვრა და სხვა) თუ ფიზიკურ-აპარატურული (მაგ.
pHმეტრები) მეთოდი. მაგრამ როგორ მოვიქცეთ მაშინ, როდესაც ჩვენს ხელთ არც
ერთი მათგანი არ გვაქვს? თან თუ საქმე ეხება ორგანულ მჟავეებს? ისინი ხშირად იმდენად
მცირედ განსხვავდებიან ერთმათისაგან მჟავიანობით, რომ ინდიკატორების მგრძნობიარობა
არ არის საკმარისი მათ შორის სხვაობის დასადგენად?

ცხადია, იმ მეთოდით,
რომელზეც ქვემოთ გვექნება საუბარი, შეუძლებელია
მჟავიანობის ზუსტი მნიშვნელობის გამოთვლა, მაგრამ შეგვიძლია თამამად გამოვიყენოთ ფარდობითი
მჟავიანობის გამოსათვლელად.

როგორც უკვე აღვნიშნეთ,
მჟავების მჟავიანობა დამოკიდებულია დისოციაციის ხარისხზე. შესაბამისად, რაც უფრო მოძრავია
მჟავური პროტონი, მით უფრო ძლიერი მჟავაა ნაერთი. ორგანულ მჟავებში მჟავური პროტონის
ძვრადობა პირდაპირპროპორციულ დამოკიდებულებაშია
კარბონილურ ნახშირბადატომზე ლოკალიზებულ მუხტთან. რაც უფრო დიდი დადებითი
ფარდობითი მუხტია ნახშირბადატომზე, მით უფრო მოძრავია პროტონი და შესაბამისად,
მით უფრო ძლიერი მჟავაა.

მაშასადამე, ჩვენი
ამოცანა – მჟავებში ფარდობითი მჟავიანობის გამოთვლის შესახებ – დადის კარბონილურ ნახშირბადატომზე
ფარდობითი მუხდის სიდიდის დადგენასთან. ზოგადად, კარბონილურ ნახშირბადატომზე ყოველთვის
ლოკალიზებულია დადებითი მუხტი, ვინაიდან ნახშირბადატომთან დაკავშირებულია მასზე უფრო
ძლიერი ელექტროუარყოფითი თვისებების მქონე ორი ჟანგბადის ატომი. ჟანგბადის ატომები
ინდუქციური ეფექტის გავლენით აღარიბებენ ნახშირბადატომის ელექტონულ სიმკვრივეს (თავისკენ
გადაქაჩავენ), რის შედეგადაც კარბონილურ ნახშირბადს უჩნდება ფარდობითი დადებითი მუხტი.

მაგრამ როგორ
დავადგინოთ მუხტის სიდიდე? ამისათვის განვიხილოთ რამდენიმე მაგალითი. შევადაროთ ერთმანეთს
სამი ნაერთი: ჭიანჭველმჟავა, ძმარმჟავა და ქლორძმარმჟავა. ცხადია, სამივე ნაერთი მოიცავს
COOH ჯგუფს, რომელშიც კარბონილურ ნახშირბადატომზე ჟანგბადის
ატომების გავლენა იქნება ერთნაირი – როგორც ზედა ნახაზზეა ნაჩვენები. მაგრამ კარბონილური
ნახშიბადატომზე კიდევ არის ჩანაცვლებული ჭიანჭველმავაში წყალბადი, ძმარმჟავაში – მეთილი,
ხოლო ქლორძმარმჟავაში კი – ქლორმეთილის ფრაგმენტი, რომლებიც ასევე ახდენენ გავლენას
კარბონილური ნახშირბადატომის მუხტის სიდიდეზე. რითი განსხვავდებიან ეს ჩამნაცვლებლები
ერთმანეთისაგან? წყალბადი და მეთილი ელექტრონოდონორია, ხოლო ქლორმეთილი – ელექტრონოაქცეპტორი.
შესაბამისად, ქლორმეთილი კიდევ უფრო გააღარიბებს ელექტრონულ სიმკვრივეს კარბონილურ
ნახშირბადატომზე და გაზრდის ფარდობით დადებით მუხტს. ელექტრონოდონირები კი პირიქით
მოიქცევიან – შედარებით შეამცირებენ მუხტს, მაგრამ ვინაიდან წყალბადი უფრო სუსტი ელექტრონოდონორია,
ვიდრე მეთილი, ნაკლებად მოახდენს ელექტრონებით გაღარიბებული ნახშირბადატომზე მუხტის
დეფიციტის კომპენსაციას.

აქედან გამომდინარე,
შეგვიძლია მოცემული ნაერთები მჟავიანობის შემცირების მიხედვით განვალაგოთ შემდეგ მწრკივში:

 

განვიხილოთ კიდევ
ერთი მაგალითი. შევადაროთ 3-ქლორპროპანმჟავას, 2-ქლორპროპანმჟავასა და 2-ფთორპროპანმჟავას
მჟავიანობა.

ჩვენ უკვე ვიცით,
აღნიშნული ტიპის ამოცანაში მოლეკულის მხოლოდ “მარცხენა” მხარეს განვიხილავთ
და ვადგენთ, იგი ელექტრონოდონორია, თუ ელექტრონოაქცეპტორი. მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში
ჰალოგენის შემცველი ფრაგმენტები გვაქვს ჩანაცვლებული, ამიტომ ყველა მათგანი იქნება
ელექტრონოაქცეპტორი და შესაბამისად, სამივე ნაერთის მჟავიანობა იქნება უფრო მეტი, ვიდრე
ძმარმჟავის (თუ ძმარმჟავას “სტანდარტად” მივიჩნევთ). მაგრამ როგორ გადანაწილდება
მათ შორის მჟავიანობა? ცხადია, 2-ფთორპროპანმჟავა უფრო ძლიერი მჟავა იქნება, ვიდრე
ორი დანარჩენი, რადგან ფთორი უფრო ელექტროუარყოფითი ელემენტია, ვიდრე ქლორი. რაც შეეხება
ქლორპროპანმჟავას იზომერებს, უნდა გავითვალისწინოთ ქლორის მდებარეობა კარბონილურ ნახშირბადატომთან
მიმართებაში. გვახსოვდეს, ინდუქციური ეფექტი ვრცელდება მხოლოდ ერთ სიგმა ბმაზე. ამდენად,
3-ქლორპროპანმჟავაში ქლორის ატომის გავლენა ძალიან სუსტი იქნება, ვიდრე 2-ქლორპროპანმჟავაში.
შესაბამისად მჟავიანობა შემცირდება მწკრივში:

2-ფთორპროპანმჟავა >2-ქლორპროპანმჟავა > 3-ქლორპროპანმჟავა

დასასრულს დამატებით
მინდა შემოგთავაზოთ რამდენიმე რეკომენდაცია:

  1. ორფუძიანი
    მჟავები უფრო ძლიერი მჟავებია, ვიდრე ერთფუძლიანი მჟავები
  2. ოქსომჟავები
    უფრო ძლიერი მჟავებია, ვიდრე ერთფუძლიანი მჟავები
  3. ჰიდროქსი მჟავები
    უფრო ძლიერი მჟავებია, ვიდრე ერთფუძლიანი მჟავები
  4. ჰალოგენ მჟავები
    უფრო ძლიერი მჟავებია, ვიდრე ერთფუძლიანი მჟავები
  5. ჰალოგენმჟავებში
    მჟავიანობა მცირდება მწკრივში:
    F>Cl>Br>I,
    თუ ჰალოგენები ერთიდაიმავე მანძილზეა ჩანაცვლებული კარბინილური ნახშირბადატომიდან.
  6. პოლიჰალოგენმჟავებში
    მჟავიანობა მცირდება ჰალოგენის ატომების რაოდენობის შემცირებასთან ერთად.

მასწავლებელთა განათლება გერმანიაში

0
გერმანიაში მასწავლებელი სახელმწიფო მოხელეა. ეს ფაქტი უკვე მეტყველებს იმაზე, რამდენად მნიშვნელოვანია სახელმწიფოსთვის მასწავლებელი და, საზოგადოდ, მასწავლებლის პროფესია. მასწავლებელს სახელმწიფო მოხელის სტატუსი მთელი სიცოცხლის მანძილზე აქვს. ეს იმას ნიშნავს, რომ სახელმწიფო მასწავლებელს მთელი სიცოცხლის განმავლობაში იცავს.
გერმანიის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი გაზეთი “Zeit” 2010 წელს წერდა: “მეთოდიკა, დიდაქტიკა თუ სასკოლო რეფორმა ვერაფერს გახდება, თუ თავად მასწავლებელი არ იქნება ძლიერი პიროვნება” (Burmeisetr Simon, “ZeiT”, 2010). მასწავლებელთა განათლების პროგრამებს მრავალრიცხოვან მხარდამჭერთან ერთად არაერთი კრიტიკოსიც ჰყავს, მაგრამ ყველა ერთხმად აღიარებს სამ ძირითად პრინციპს:
. მასწავლებელმა ზედმიწევნით უნდა იცოდეს საგანი;
. მასწავლებელს უნდა შეეძლოს წარმატებული სასწავლო პროცესის წარმართვა;
. მასწავლებელი უნდა იყოს ძლიერი პიროვნება.
მესამე პრინციპი, რომელიც მასწავლებლის პიროვნებას ეხება, სიახლეა მასწავლებელთა მომზადების პროგრამაში და საგნის ცოდნასა და სწავლების მეთოდების ფლობასთან არის გათანაბრებული. უნივერსიტეტის დონეზე მასწავლებელთა მომზადების პროგრამებში მასწავლებელთა პიროვნული განვითარებისთვის მიმართულებათა მთელი წყებაა გათვალისწინებული: რიტორიკა, სტრესის დაძლევის მეთოდები, დროის მენეჯმენტი და ა.შ.
მიუხედავად სახელმწიფოს მხრიდან ხელშეწყობისა, გერმანიაში მასწავლებელთა ნაკლებობაა. მაგალითად, 2009 წელს მთელი გერმანიის მასშტაბით (16 დამოუკიდებელი მიწა, 85 მილიონი მოსახლეობა) დაახლოებით 100 000 გაკვეთილი გაცდა მასწავლებელთა უკმარისობის გამო.
გერმანიის განათლების სისტემის ერთ-ერთი თავისებურება და თანამედროვე გამოწვევაა ქვეყანაში მიგრანტთა სიმრავლე. დღევანდელ ბერლინში, მაგალითად, არის გერმანული სკოლები, სადაც გერმანული წარმოშობის არც ერთი მოსწავლე არ სწავლობს. ასევე არის ე.წ. შერეული ტიპის სკოლები. მასწავლებელთა სიმცირისა და მიგრანტთა ამგვარი დინამიკის გამო სახელმწიფომ მიიღო გადაწყვეტილება, მაქსიმალურად გამოიყენოს მიგრანტ მასწავლებელთა რესურსი და ჩართოს ისინი სასწავლო პროცესში, რისთვისაც შეიქმნა მასწავლებელთა კავშირი, რომელიც არაგერმანული წარმოშობის მასწავლებლებს აერთიანებს. მიგრანტ მასწავლებელთა მომზადებისა და პროფესიული განვითარების პროგრამაში ჩართული არიან როგორც განათლების, ასევე ინტეგრაციისა და სოციალური უზრუნველყოფის სამინისტროები.
“მე წარმატებული მასწავლებელი ვარ, შენც შეგიძლია გახდე ასეთი!” _ ამ დევიზით დაარსდა 2007 წელს მიგრანტ მასწავლებელთა კავშირი და იგი ერთ-ერთი საუკეთესო პროექტია გერმანიის განათლების სისტემაში.
“მასწავლებლები, რომლებიც ეროვნული უმცირესობებს მიეკუთვნებიან, საუკეთესო რესურსია ჩვენი სკოლებისთვის. ისინი განასახიერებენ ჩვენი საზოგადოების მრავალმხრივ კულტურას. ეს მასწავლებლები თავიანთი პროფესიული და კულტურული გამოცდილებით მნიშვნელოვან ხიდს წარმოადგენენ სკოლასა და ეროვნულ უმცირესობათა ოჯახებს შორის. მიგრანტი მასწავლებლები საუკეთესო მაგალითია იმისა, როგორ წარმატებებს აღწევენ ეროვნული უმცირესობების წარმომადგენლები გერმანიაში”, – ამბობს სილვია ლორმანი, ნორდრაინ-ვესტფალიის მხარის სკოლისა და პროფესიული განვითარების მინისტრი.
გერმანიის ეკონომიკაზე მიგრანტ მასწავლებელთა ასეთი დასაქმება დადებითად აისახა. რაც მეტი წარმატებული ეროვნული უმცირესობის წარმომადგენელი ჰყავს გერმანიას, მით უფრო იკლებს მათი სოციალური დახმარებისთვის გამოყოფილი თანხები; პირიქით, ისინი სახელმწიფოს უხდიან გადასახადებს და თავადაც კეთილდღეობაში ცხოვრობენ.
გერმანია 16 დამოუკიდებელ მიწად არის დაყოფილი და თითეულ მათგანს საკუთარი განათლების სამინიტრო და მასწავლებელთა მომზადების ინდივიდუალური პროგრამა აქვს, თუმცა ყველა მათგანი შედის ერთიან სისტემაში, სადაც სხვადასხვა მიწის განათლების სისტემები გამოცდილებასა და მიღწევებს ერთმანეთს უზიარებენ. დღესდღეობით გერმანიაში ყველაზე წარმატებულად მიიჩნევა ნორდრაინ-ვესტფალიის განათლების სისტემა, რომლის ცენტრი დიუსელდორფში მდებარეობს. ნორდრაინ-ვესტფალიაში 6500 სკოლა ფუნქციობს და 190 000 მასწავლებელია დასაქმებული.
“ჩვენთვის მხოლოდ ის როდია მნიშნელოვანი, რომ მასწავლებელთა მომზადების საუკეთესო მოდელი შევქმნათ; ჩვენი თავსატეხია ისიც, როგორ გავხადოთ მასწავლბელის პროფესია მომავალი თაობისათვის მიმზიდველი. თუ ასე არ მოხდა, მასწავლებელთა არსებული დეფიციტი უკეთესობისკენ არ შეიცვლება და სერიოზულ პრობლემებს შევეჯახებით”, – ამბობს სამინისტროს მასწავლებელთა განათლების დეპარტამენტის უფროსი, ბატონი ედვინ სტილერი. საუნივერსიტეტო განათლება არის ფუნდამენტი, საფუძველი საიმისოდ, რომ მასწავლებელმა წარმატებით განახორციელოს თავისი საქმიანობა, მაგრამ ეს მაინც მხოლოდ ფუნდამენტია; თუ მასზე მყარი კედლები არ აიგო, სახლი ვერ აშენდება. მასწავლებლის პროფესია პრაქტიკული პროფესიაა; შესაბამისად, მასწავლებელთა განათლების მთავარი ქვაკუთხედი სასკოლო პრაქტიკაა.
მასწავლებელთა მომზადების ახალი სისტემა, რომელიც ნორდრაინ-ვესტფალიის განათლების სისტემამ შეიმუშავა, უმთავრესად პრაქტიკაზეა ორინტირებული და რამდენიმე საფეხურისგან შედგება.
. სანამ აბიტურიენტი გადაწყვეტს, მასწავლებლის პროფესიას დაეუფლოს, იგი ვალდებულია სკოლაში გაიაროს ორკვირიანი შესავალი პრაქტიკა პროფესიაში. ამ პრაქტიკის დროს აბიტურიენტი აკვირდება სასწავლო პროცესს როგორც მოსწავლის, ასევე მასწავლებლისა და დირექციის პერსპექტივიდან, იღბს პირველ ინფრომაციას იმაზე, როგორ იგეგემება სასწავლო პროცესი. ორკვირიანი შესავალი პრაქტიკა სკოლის მიერ არ ფასდება; მას ერთადერთი მიზანი აქვს – დააწმუნოს აბიტურიენტი, რომ მისი გადაწყვეტილება, გახდეს მასწავლებლი, ჭეშმარიტია.
მასწავლებლის პროფესიის დაუფლებას ბევრი სტუდენტი ცდილობს, მაგრამ ამ გზას მხოლოდ ნაწილი მიჰყვება ბოლომდე. დანარჩენები ან უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდშივე გადადიან სხვა ფაკულტეტზე, ანდა საქმიანობის დაწყებიდან სამი წლის განმავლობაში ანებებენ თავს მასწავლებლობას და სხვა მიმართულებას ეუფლებიან. სტუდენტთა ეს დინამიკა სახელმწიფოს საკმაოდ ძვირი უჯდება, საკმარისი რაოდენობის მასწავლებელი კი მაინც არ ჰყავს, ამიტომ იგი ხელს უწყობს სტუდენტს, თავიდანვე გააცნობიეროს, რას ნიშნავს მასწავლებლობა, რა სირთულეები ახლავს და რა სარგებლობა მოაქვს ამ პროფესიას. ასეთი პოლიტიკის მიზანია, სახელმწიფომ არა მარტო მოამზადოს მასწავლებელი, არამედ შეინარჩუნოს კიდეც.
. პრაქტიკის მოდმევნო ეტაპს მომავალი მასწავლებელი ბაკალავრიატში სწავლის დროს გადის. ეს პრაქტიკა ოთხ კვირას გრძელდება და მისი მიზანია, სტუდენტმა პირველი ორიენტაცია მიიღოს მასწავლებლის პროფესიის შესახებ. ამ პრაქტიკას აფასებენ მენტორ-მასწავლებელი და უნივერსიტეტის პროფესორი და გავლენას ახდენს სტუდენტის საბოლოო შეფასებაზე. პრაქტიკის განმავლობაში სტუდენტს საშუალება აქვს, ჩაატაროს მცირე მასშტაბის პრაქტიკული გამოკვლევა სკოლაში მენტორის ხელმძღვანელობით. პრაქტიკის შედეგები სტუდნტის პორტფოლიოში აისახება.
იმისთვის, რომ სტუდენტმა მასწავლებლობის უფლება მოიპოვოს, აუცილებელია მაგისტრის ხარისხი. მაგისტრატურაში სწავლის პირველივე სემესტრიდან მომავალი მასწავლებელი თითქმის ნახევარ დროს სკოლაში ატარებს. სამაგისტრო ნაშრომისთვის მას სკოლასთან მჭიდრო თანამშრომლობა სჭირდება. ამ დროისთვის სკოლას იგი თავის მომავალ სამუშაო ადგილად მოიაზრებს.
პრაქტიკის ყველა დონისთვის არსებობს მისაღწევი სტანდარტები და სტანდარტების შესრულების ინდიკატორები. მაგალითად, მაგისტრატურადამთავრებული სტუდენტის მისაღწევი სტანდარტი და ინდიკატორები ასეთია:
. სტანდარტი: სტუდენტს შეუძლია მოსწავლეთა ინდივიდუალური თავისებურებებისა და საჭიროებების დადგენა (მაგალითად, ასაკობრივი ჯგუფი, სოციალური მდგომარეობა) და მათ შესაბამისად მოქმედება.
. ინდიკატორები: სტუდენტი ატარებს სხვადასხვა ასაკის მოსწავლეთა გამოკითხვას მათი საჭიროებების დადგენის მიზნით.
სტუდენტი აკვირდება ცალკეული მოსწავლეების ქცევას სხვადასხვა სიტუაციაში სასწავლო პროცესის დროს და აკეთებს ჩანაწერებს მათზე.
სტუდენტი ეხმარება მოსწავლეებს დავალებათა შესრულების დროს თავჩენილი სირთულეების გადალახვაში.
მას შემდეგ, რაც სტუდენტი უნივერსიტეტში თეორიული ნაწილის შესწავლას დაასრულებს, მისთვის იწყება განათლების ახალი და დამამთავრებელი საფეხური. ეს არის მაძიებლობის პერიოდი. ნორდრაინ-ვესტფალიაში მომავალი მასწავლებელი 18 თვის განმავლობაში მუშაობს სკოლაში მაძიებლად და მხოლოდ ამის შემდეგ ეძლევა უფლება, დამოუკიდებელი მასწავლებელი გახდეს. განათლების რეფორმატორების ერთ ნაწილს მიაჩნია, რომ თვრამეტთვიანი მაძიებლობის პერიოდი ართულებს მასწავლებელთა მომზადების პროგრამას და ამის გამო შესაძლოა მრავალმა აბიტურიენტმა თქვას უარი მასწავლებლის პროფესიის დაუფლებაზე, მაგრამ ამ იდეის დამცველთა არგუმენტი არანაკლებ ძლიერია: იმისთვის, რომ მასწავლებელმა დამოუკიდებლად და, რაც მთავარია, მაღალკვალიფიციურად იმუშაოს ბავშვთან, აუცილებელია საფუძვლიანი მომზადება და ამ გზაზე ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საფეხურია მაძიებლობა, როცა მომავალი მასწავლებელი საბოლოოდ დახელოვნდება პროფესიაში.

ვიდეობლოგი

მასწავლებლის ბიბლიოთეკას ახალი წიგნი შეემატა- სტატიები განათლების საკითხებზე

ჟურნალ „მასწავლებლის“ თითოეული ნომრის მომზადებისას, ცხადია, ვფიქრობთ მასწავლებელზე და იმ საჭიროებებზე,რომელთა წინაშეც ის ახლა დგას. ვფიქრობთ მასწავლებელზე, რომელიც ჩვენგან დამოუკიდებლადაც ფიქრობს, როგორ მოემზადოს გაკვეთილისთვის, რა...