





აფრიკის გრილი ნიავი მიბერავდა და აფრიკის სივრცეების სურნელი მცემდა… ვუყურებდი სამყაროსავით უსასრულო, ცაში აზიდულ, მზით განათებულ და საოცრად ქათქათა მთას და თავს ბედნიერად ვგრძნობდი…”
ერნესტ ჰემინგუეი, “კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა”
ინგლისის სამეფო გეოგრაფიული საზოგადოების კედლებში სიცილ-ხარხარი ისმოდა: “თოვლი? აფრიკაში?! მომხსენებელს როგორი მხედველობა აქვს? ხომ არ დაავადდა იგი შავ კონტინენტზე ყვითელი ციებით?” ასე ცინიკურად გერმანელ მისიონერს იოჰან რებმანს მიმართავდნენ, რომლის დანაშაულიც მხოლოდ ის იყო, რომ მან სიმართლე თქვა.
მოხსენებამდე რამდენიმე თვით ადრე აღმოსავლეთ აფრიკაში მისიონერული მოგზაურობისას რებმანმა ზღაპრული სანახაობა იხილა: მის წინ აღმართულიყო მთა, რომლის მწვერვალებიც თეთრ ღრუბლებში გახვეულიყო, თუმცა მათი უმოძრაობა ეჭვს იწვევდა. დაკვირვების შემდეგ რებმანი მიხვდა, რომ მთის მწვერვალი თოვლით იყო დაფარული და ძლიერ გაოცდა: “თოვლი ეკვატორთან, აფრიკულ სიცხეში?!” 1848 წლის 11 მაისს მისიონერმა ნანახი თავის დღიურში აღწერა და თანაც აღნიშნა, რომ ამ საოცარ მთას ადგილობრივი მცხოვრებლები “ბერედის” ეძახიან, რაც “ცივს” ნიშნავს. ლეგენდის თანახმად, ერთხელ ადგილობრივმა ბელადმა მთაზე თავისი ქვეშევრდომები გაგზავნა ვერცხლის ჩამოსატანად, მაგრამ იქ მცხოვრებმა ბოროტმა სულებმა ხელი შეუშალეს ბელადის სურვილს – უკან დაბრუნებისას ძვირფასი ლითონი წყლად გადაიქცა. მისიონერი მიხვდა, რომ ლეგენდაში ნახსენები ვერცხლი თოვლი იყო, მაგრამ აღჭურვილობამ, რომელიც მხოლოდ ბიბლიისა და ქოლგისგან შედგებოდა, მას საშუალება არ მისცა, მთაზე ასულიყო და საბოლოოდ დარწმუნებულიყო თავისი დაკვირვების სიზუსტეში.

იოჰან რებმანი
ევროპაში დაბრუნებული რებმანი სამეფო გეოგრაფიულ საზოგადოებაში მიიწვიეს, სადაც იმხანად დებატები იმართებოდა ნილოსის სათავის მდებარეობის შესახებ. ამაზე მისიონერს პასუხი არ ჰქონდა, თუმცა მეცნიერებს ამცნო, რომ აფრიკის გულში ყინულით დაფარული მთა იხილა, რის გამოც ანეკდოტების გმირად იქცა.
რამდენიმე თვის შემდეგ მისი თანამემამულე და კოლეგა იოჰან კრაპფი აფრიკიდან დაბრუნდა და რებმანის ცნობები დაადასტურა, თუმცა კატეგორიულად არ ეთანხმებოდა მას მთის სიმაღლის საკითხში. მთის “პირველაღმომჩენი” ამტკიცებდა, მისი სიმაღლე დაახლოებით 6 კმ-იაო, მისი ოპონენტის აზრით კი მთა 1,5-ჯერ დაბალი იყო. მთის გაბარიტების შესახებ ატეხილი დავის გამო მეცნიერებმა, რომელთაც აფრიკა მხოლოდ რუკასა და გლობუსზე ჰქონდათ ნანახი, დაასკვნეს, რომ თოვლიანი მთა ამ კონტინენტზე საერთოდ არ არსებობდა.
1861 წელს ენთუზიასტებმა აფრიკის უმაღლესი მწვერვალის დალაშქვრა გადაწყვიტეს, მაგრამ ხან უამინდობამ, ხან არასათანადო აღჭურვილობამ და ხანაც სხვა ფაქტორებმა ევროპელებს ხელი შეუშალა კილიმანჯაროს დაპყრობაში. საბოლოოდ, 1889 წელს, გერმანელი მოგზაური და გამომცემელი ჰანს მაიერი და ავსტრიელი ალპინისტი ლუდვიგ პულჩელერი 60 ადგილობრივი მეგზურის თანხლებით ექვსკვირიანი მგზავრობის შემდეგ 5895 მეტრ სიმაღლეზე ავიდნენ და აფრიკის “სახურავს მიაღწიეს” – ასე ეძახიან მთა კიბოს უმაღლეს მწვერვალს, ერთ-ერთს იმ სამიდან, რომლებიც კილიმანჯაროს ქმნიან. გერმანიის იმპერატორის პატივსაცემად მას ვილჰემ II-ის პიკი უწოდეს. დავა იმის შესახებ, არის თუ არა ეკვატორთან თოვლი, ამ მტკიცების მომხრეთა გამარჯვებით დასრულდა. მთის ორი დანარჩენი მწვერვალი, შირა (3962 მ) და მავენზი ( 5149 მ), რომელთაც მეტად რთული ფერდობები აქვთ, ალპინისტებმა მხოლოდ XX საუკუნეში დაიპყრეს.
კილიმანჯაროს შესახებ რამდენიმე ლეგენდა არსებობს. ამბობენ, რომ ძველი ეთიოპიის მბრძანებელმა მენელიკ I-მა, სოლომონ მეფისა და დედოფალ საკიას ძემ, სიკვდილის მოახლოება რომ იგრძნო, შეკრიბა თავისი ავლადიდება, მათ შორის – სოლომონ მეფის ცნობილი ბეჭედი წარწერით “ესეც გაივლის”, და მონებთან ერთად მთაზე ასვლა გადაწყვიტა. იგი წინ მიუძღოდა პროცესიას, ვულკანის კრატერშიც პირველი ჩახტა და მთელი სიმდიდრე თან წაიყოლა. ლეგენდის თანახმად, ვინც ამ საგანძურს იპოვის, – და, რა თქმა უნდა, სოლომონ მეფის ბეჭედსაც, – მას ეთიოპიის მბრძანებლად აღიარებენ.

მწვერვალზე ასვლისას მოგზაური 6 ბუნებრივ ზონას კვეთს. მთის ძირას სავანებია.
კილიმანჯაროს ძირას, სავანებში, თავისუფლად დასეირნობენ სპილოები, ჟირაფები, ლომები, ზებერბი, ბეჰემოთები,მარტორქები.

შედარებით მაღლა, იქ სადაც დამდნარი თოვლიდან ნაკადულები მოედინება, ადგილობრივ მოსახლეობას ყავა, ბანანი, სიმინდი, პომიდორი მოჰყავს. 1800 მ სიმაღლეზე ეს პეიზაჟი ხშირი და გაუვალი ტყეებით იცვლება,
300 მ-ით ზემოთ კი უკვე ალპური მდელოებია. ზ. დ-დან 4000 მ-ით მაღლა ხავსების სამეფოა, ხოლო 5000 მ-დან ნამდვილი ქვიან-ყინულიანი უდაბნო იწყება. იმის გამო, რომ ჰაერი გაიშვიათებულია, იქ ცოცხალი ორგანიზმები არ ბინადრობენ, თუმცა არსებობს ორი გადმოცემა ადგილობრივი ფაუნის შესახებ. ერთი თეთრ ლეოპარდს ეხება, რომელიც კიბოს ყინულებში უნახავთ და ამერიკელმა მწერალმა ერნესტ ჰემინგუეიმა აღწერა მოთხრობაში “კილიმანაჯროს თოვლიანი მთა”, მეორის თანახმად კი 1962 წელს ტურისტთა ჯგუფმა 5000 მ სიმაღლეზე ხუთი ველური ძაღლი შეამჩნია.
მთის ძირას ოდითგანვე ცხოვრობენ მასაისა და ჩაგას ტომები.
კილიმანჯაროზე ასვლის მსურველები დღესაც მრავლად არიან – იგი ხომ ცალკე მდგომი ყველაზე მაღალი მწვერვალია დედამიწაზე და მასზე ასვლა სპეციალური მომზადების გარეშეც შესაძლებელია. მათ, ვინც კილიმანჯაროზე ასვლას აპირებს, ურჩევენ, ასვლამდე ორი კვირის განმავლობაში ყოველდღიურად 5-10 კმ ფეხით გაიარონ. ტურისტებს მთაზე ასასვლელად 5-7 დღე სჭირდებათ და თან მეგზურებიც უნდა იახლონ. მარშრუტისა და ასასვლელი დღეეების რიცხვის მიხედვით, ასეთი ექსკურსია 500-1000 დოლარი ღირს, რაშიც არ შედის ტანზანიაში გამგზავრებისა და მეგზურთა ხარჯები. ტურისტებს შორის შედარებით ნაკლები პოპულარობით სარგებლობს უჰურო (სუაჰილის ენიდან – “თავისუფლება”) – ასე უწოდებენ დღეს ვილჰემ კაიზერის პიკს, რომელსაც 1961 წელს, ტანზანიის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, შეეცვალა სახელი.
კილიმანჯარო ტურისტების ნაკლებობას არ უჩივის. XXI საუკუნის პირველ განთიადს 1000-ზე მეტი კაცი სწორედ კილიმანჯაროზე შეხვდა.

სტატისტიკის მიხედვით, მწვერვალის ყველაზე ხანდაზმული დამლაშქრავი 87 წლის ყოფილა, ხოლო ყველაზე ახალგაზრდა – 11-ის. თუმცა ახლა მთაზე ასვლა მხოლოდ 12 წლიდან შეიძლება. მწვერვალის დაპყრობის რეკორდი ბრაზილიელ მოცარტ კატაუს ეკუთვნის, რომელმაც მთაზე ასვლას 17 საათი და 30 წუთი მოანდომა, თანაც იმ მარშრუტით, რომელსაც ტურისტები ხუთ დღეში გადიან.

გლობალიზებული სამყარო, ანტიგლობალისტები და არაგლობალიზებული ჩრდილოეთი კორეა
დაცული ტერიტორიების სისტემა სხვადასხვა კატეგორიისგან შედგენილი ქსელია, რომელიც ფუნქციონირებს და იმართება როგორც ბუნების დაცვისა და მდგრადი განვითარების ერთიანი სისტემა. დაცული ტერიტორია ის ტერიტორიაა, რომელსაც მინიჭებული აქვს სპეციალური სტატუსი, რათა დაცული იყოს აღნიშნული ტერიტორიის ფიზიკური მახასიათებლები და კულტურული მემკვიდრეობა. დაცული ტერიტორია შეიძლება იყოს სახელმწიფო ნაკრძალი, ეროვნული პარკი, აღკვეთილი ან მიწის სხვა ფართი
გლობალიზაცია კომპლექსური და წინააღმდეგობრივია. ზოგი მეცნიერი მას ეკონომიკურ ასპექტში განიხილავს, ზოგი – პოლიტიკურ ჭრილში. სინამდვილეში გლობალიზაცია გაცილებით ფართო მნიშვნელობის მქონე მოვლენაა და პოლიტიკურსა და ეკონომიკურთან ერთად სოციალურ და კულტურულ, ფაქტორებსაც მოიცავს. არ შეიძლება, მისი შეფასებისას ისეთი ერთმნიშვნელოვანი ცნებებით შემოვიფარგლოთ, როგორიცაა “კარგი” და “ცუდი”. გლობალიზაციის პროცესი ერთ-ერთი ყველაზე ძლევამოსილი პროცესია კაცობრიობის ისტორიაში. მან მრავალი ქვეყნის საერთაშორისო სტატუსი, ადგილი და გავლენა შეცვალა. ტექნოლოგიების განვითარებამ, განსაკუთრებით – ინტერნეტმა, ერთსა და იმავე საწყის პოზიციაზე დახია ყველა ქვეყანა და ხელახლა ჩართო ისინი საყოველთაო მარათონში, თითქოს მნიშვნელობა დაკარგა მანამდე არსებულმა კულტურულმა თუ ისტორიულმა წარსულმა, პოლიტიკურმა გავლენებმა და ა.შ., თუმცა უწინარესად სწორედ პოლიტიკურად გავლენიან და ეკონომიკურად დაწინაურებულ ქვეყნებს აღმოაჩნდათ თანხები საკომუნიკაციო ტექნოლოგიების განსავითარებლად, რამაც ინტერნეტი მოსახლეობისთვის უფრო ხელმისაწვდომი გახადა და ეს სახელმწიფოები უფრო მეტად დააწინაურა. შედეგად კიდევ უფრო გაიზარდა მანძილი მდიდრებსა და ღარიბებს შორის. თუმცა ამ ახალ თამაშში ჩაერთნენ სახელმწიფოები, რომლებიც სწრაფად იკვალავენ გზას განვითარებული ქვეყნებისკენ (სწრაფად განვითარებადი ეკონომიკის ქვეყნები).
ოჯახი
რუკაზე მსოფლიოს ქვეყნებია გამოსახული. ყვითლად – ისინი, რომლებშიც სქესის მიხედვით არ ასხვავებენ შვილებს, ხოლო მწვანე ფერი რაც უფრო მუქდება, მით უფრო მძაფრად და მასშტაბურადაა გამოხატული ვაჟიშვილის ყოლის სურვილი. სამწუხაროდ, საქართველო ამ ქვეყანათა რიცხვში ექცევა.

სკოლა და განათლება
გენდერული უთანასწორობა აქაც აშკარაა. სკოლამდელ საგანმანათლებლო სისტემაში, დაწყებით საფეხურზე, ქალები როგორც აღმზრდელ-მასწავლებლები ჭარბობენ, ზუსტი და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების, ფიზიკური აღზრდის მასწავლებლები და დირექტორები კი უმთავრესად მამაკაცები არიან. მრავალ ქვეყანაში გოგონებს განათლების მიღების საშუალება შეზღდული აქვთ.

მაგრამ ყველაზე მეტ სირთულეს ქმნის სახელმძღვანელოები, რომლებიც გენდერულად მიკერძოებულია და სტერეოტიპული აზროვნების განვითარებას უწყობს ხელს. საქართველოში მხოლოდ ერთხელ ჩატარდა ისტორიისა და სამოქალაქო განათლების სახელმძღვანელოების კვლევა, სხვა საგნები არც შესწავლილა, ამ სახელმძღვანელოების შესწავლამ კი ცხადყო, რომ მათში მოხსენიებულ გამოჩენილ ისტორიულ პირთა აბსოლუტური უმრავლესობა მამაკაცია.
2012 წელს მომზადდა “გენდერული თანასწორობის საკითხი საზოგადოებრივი მეცნიერების სწავლებისას, სახელმძღვანელოების გენდერული ანალიზი”, რომლის მიხედვითაც ქალისა და მამაკაცის გენდერულ როლებში ერთმნიშვნელოვნად იკვეთება, რომ მამაკაცი აქტიური, ძლიერი, გამბედავი, მებრძოლი, მხედართმთავარი, პოლიტიკოსი, მეცნიერი და მეამბოხეა, ხოლო ქალის როლი უმნიშვნელოა, პასიური, ის მხოლოდ საოჯახო საქმეებითა და გართობით არის დაკავებული. ფაქტობრივად, სახელმძღვანელოები არის “მამაკაცთა ისტორია”, სადაც სახელმწიფო მოღვაწეები მამაკაცები არიან. ამას, რა თქმა უნდა, თავისი ახსნა აქვს, რაც უკავშირდება ისტორიულ წარსულში საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში ქალების როლს, მაგრამ არ წარმოაჩენს კულტურულ ასპექტებს, სადაც ქალები მნიშვნელოვან როლს ასრულებდენ. ასევე, არ არის მოხსენიებული ზოგიერთი ქალი მმართველი, მაგალითად, ეგვიპტის ფარაონები, არ არის გაშლილი ქალებისთვის უფლებათა მინიჭების საკითხი.
სახელმძღვანელოს როგორც რაოდენობრივმა, ისე თვისებრივმა ანალიზმა აშკარა გახადა დისკრიმინაცია ძირითად ტექსტში, ისტორიულ წყაროებსა და სასწავლო აქტივობებში, ასევე ილუსტრაციებში, რომლებშიც ქალთა რეპრეზენტაცია მცირეა.
ამრიგად, თვისებრივი ანალიზი მოწმობს, რომ საზოგადოებრივი მეცნიერებების (განსაკუთრებით, – ისტორიის) სახელმძღვანელოები საკმაოდ ძლიერ გენდერულ სტერეოტიპებს შეიცავს. მამაკაცები ხაზგასმით ტრადიციულ როლში არიან წარმოდგენილნი: მონადირე, მებრძოლი, მბრძანებელი; ქალი არ უკავშირდება ისეთ საქმიანობას ან როლს, რომელიც კომპეტენციას, ავტორიტეტულობას, გადაწყვეტილების მიღებას გულისხმობს, მისი საქმიანობა ძირითადად დედობა, ოჯახის გაძღოლაა.
საზოგადოებრივი მეცნიერებების სასკოლო კურსში ეროვნული სასწავლო გეგმით გათვალისწინებული ისეთი თემების სწავლებისას, როგორიცაა დემოკრატია, თანასწორობა, დისკრიმინაცია და ადამიანის უფლებები, არ არის ან არასათანადოდ არის გამახვილებული ყურადღება გენდერულ უთანასწორობაზე, სქესთა თანასწორი წარმომადგენლობის მნიშვნელობასა და შესაძლებლობაზე, ქალთა უფლებებზე, ქალთა უფლებებისთვის ბრძოლის ისტორიაზე, ოჯახურ ძალადობასა და სხვა ასეთ საკითხებზე, რომელთა გარეშეც აღნიშნული თემის სრულყოფილი გააზრება წარმოუდგენელია.
რელიგია
გენდერულ კვოტირებას მსოფლიოს განვითარებულმა ქვეყნებმა: ნორვეგიამ, დანიამ და შვედეთმა, – ჩაუყარეს საფუძველი. მათ საფრანგეთმა, ჰოლანდიამ, ესპანეთმა აუბეს მხარი. მათ კვალს მიჰყვნენ ლათინური ამერიკის ქვეყნებიც. ამჟამად კვოტირებას მიმართავენ აზიის ქვეყნებში, მათ შორის – ყირგიზეთში, აფრიკის ქვეყნებში, მათ შორის – რუანდაში. მაგალითად, ნორვეგიაში მმართველი პოზიციების 40% ქალებს უნდა ეკავოთ. იგივე წესი მოქმედებს პარლამენტსა და მთავრობაშიც. ამჟამად ანალოგიური კანონები მუშავდება საფრანგეთის, გერმანიისა და გაერთიანებული სამეფოსთვის.
* დაიხვეწოს სასწავლო-საგანმანათლებლო პროგრამები/სახელმძღვანელოები.
1. სტატიაში მოცემული ეს და სხვა რუკები ნანახია 2013 წლის 10 თებერვალს შემდეგ ბმულზე: https://www.foreignpolicy.com/articles/2012/04/24/the_worst_places_to_be_a_woman#0
საქართველო მცირემიწიანი ქვეყანაა. მისი ტერიტორია (ტერიტორიული წყლების გარეშე) 69,7 ათასი კმ2-ია. აქედან 2005 წლის მდგომარეობით სასოფლო-სამეურნეო სავარგულების ფართობი 30,2 ათას კმ2-ს შეადგენს, საიდანაც სამიწათმოქმედო მიწებს (სახნავ მიწებს და მრავალწლიანი სასოფლოსამეურნეო ნარგავებით დაკავებულ მიწებს) სულ 10,7 ათასი კმ2 უჭირავს.

