ხუთშაბათი, აპრილი 23, 2026
23 აპრილი, ხუთშაბათი, 2026

„ყველგან ტაქსიმია!.. კიევია ყველგან!..“

0

ჩვენს უახლოეს მეგობარ ქვეყანაში, უკრაინაში, თავისუფლების, ღირსებისა და მომავლისთვის მოქალაქეთა გმირულმა ბრძოლამ 2013 წლის გაზაფხულის თურქეთის მოვლენები გამახსენა. იქაც, როგორც ახლა კიევში, მოქალაქეები მაღალ იდეალებს სწირავდნენ თავს. იქაც, როგორც ახლა კიევში, ხელისუფლებამ არნახული სისასტიკე გამოიჩინა საკუთარი ხალხის მიმართ.

 

სტამბოლში, ტაქსიმის მოედანზე, გეზი პარკის გაჩეხვის წინააღმდეგ ეკოლოგისტების მიერ გამართული აქციის დარბევა ერთ დღეში სახალხო მღელვარებაში გადაიზარდა, ანტისამთავრობო და ქემალისტური იდეების დასაცავად მილიონობით მოქალაქე გამოვიდა ქუჩაში და ავტორიტარული მმართველის ტაიპ ერდოღანის გადადგომა მოითხოვა. გეზი პარკის პროტესტის დარბევის დროს 8 000-ზე მეტი ადამიანი მძიმედ დაშავდა, 2 000-ზე მეტი დააპატიმრეს და ექვსი მოკლეს, მათ შორის – 20 და 22 წლის სტუდენტები.

ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ 2002 წელს თურქეთის არჩევნებში „სამართლიანობისა და განვითარების პარტიამ” გაიმარჯვა და თუ მანამდე ის ზომიერ ისლამისტურ ძალად განიხილებოდა, არჩევნების შემდეგ დაკომპლექტებულ მინისტრთა კაბინეტში, თურქეთის ისტორიაში პირველად, ყველა წევრი ისლამისტი აღმოჩნდა, რამაც, ბუნებრივია, ისლამისტური პოზიციებისა და განწყობების გაძლიერება გამოიწვია.

2008 წელს უპრეცედენტო რამ მოხდა: მმართველი „სამართლიანობისა და განვითარების პარტიის” წინააღმდეგ საქმე აღიძრა. პარტიას ქვეყნის კონსტიტუციასთან, ლაიცისტურ პრინციპებთან წინააღმდეგობას და საზოგადოებრივი ცხოვრების არაერთი სფეროს ფარულ ისლამიზაციას სდებდნენ ბრალად, რის გამოც მის აკრძალვას მოითხოვდნენ. საკონსტიტუციო სასამართლომ ბრალდებას მოთხოვნაზე უარი უთხრა, თუმცა პარტიას გაფრთხილება მიეცა.

თურქეთის პრემიერმინისტრმა, რეჯეპ ტაიპ ერდოღანმა, Newsweek-თან ინტერვიუში განაცხადა, რომ „თურქეთმა ბევრისთვის წარმოუდგენელს – ისლამის, დემოკრატიის, სეკულარიზმისა და თანამედროვეობის ბალანსს – მიაღწია”, თუმცა სხვაგვარად ფიქრობენ ოპოზიციური ძალები და სეკულარიზმის ათათურქისეული იდეების მხარდამჭერები.

ისლამისტურმა მთავრობამ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე პირველი დარტყმა ქალთა უფლებებს მიაყენა. ათათურქის სამოქალაქო რეფორმის უდიდესი მიღწევა იყო ხელისუფლების მხრივ ქალთა ემანსიპაციის უპრეცედენტო მხარდაჭერა. ქალები საზოგადოებრივ ცხოვრების მრავალ სფეროში გამოჩნდნენ და მიეცათ არჩევნებში მონაწილეობის უფლება. ერდოღანის პარტიამ ჰიჯაბის (ქალთა თავსაბურავი) აკრძალვის გაუქმებას მიაღწია, სკოლის მოსწავლებს, უმაღლესი სასწავლებლების სტუდენტებსა და სახელმწიფო დაწესებულებებში დასაქმებულებს მისი ტარების უფლება მიეცათ. დღეს ბევრი აღნიშნავს, რომ ასეთი რელიგიური ზეწოლის სურათი მუსტაფა ქემალის რეფორმებამდეც არ იყო და ქვეყანამ სეკულარული რესპუბლიკისა და ევროპული განვითარების გზიდან რადიკალურად გადაუხვია.

სტამბულის “კულტურ უნივერსიტეტის” მკვლევარი მურატ ბილჰანი თავის წერილში აღნიშნავს, რომ „თურქეთში ინდივიდუალიზმი ძალიან არასწორად ესმით. მას აბრკოლებს ისლამის მიერ თავს მოხვეული ღირებულებათა სისტემა. სამწუხაროდ, ისლამური ღირებულებები სეკულარული ღირებულებები არ არის. ყველას უნდა ჰქონდეს უფლება ილოცოს, მისდიოს რელიგიას, რწმენას, მაგრამ ინდივიდუალურ ღირებულებებს რაიმე საზოგადოებრივი, კოლექტიური ღირებულებები არ უნდა დაუპირისპირონ. თავს მუსლიმად თუ აცხადებ, ეს მხოლოდ შენსა და ღმერთს შორის არსებული ურთიერთობაა. ჰიჯაბი მხოლოდ სამოსი არ არის და ისლამისტები ამ იარაღით ჩვენს მოქალაქეებზე ძალადობენ და ზემოქმედებენ…”



თურქეთის მოქალაქეები დღესაც ებრძვიან პოლიტიკური ისლამის გამო მიღებულ უამრავ გადაწყვეტილებას, მაგრამ ჯერ კიდევ უშედეგოდ. მაგალითად, მთავრობის ახალ კანონპროექტს, რომლის მიხედვითაც, სკოლებში ისლამისტური სწავლება აუცილებელი გახდება, რადგან მთავრობა მიიჩნევს, რომ განათლების არსებული სისტემა რელიგიურ და ზნეობრივ აღზრდას უშლის ხელს.

დასასრულ, მინდა თურქი კომპოზიტორის, პიანისტისა და სამოქალაქო აქტივისტის ფაზილ საის გეზი პარკის საპროტესტო მოძრაობაზე დაწერილ სიმღერაზე შექმნილი ვიდეოკლიპი შემოგთავაზოთ, რომელშიც კარგად ჩანს, როგორი თავგანწირვით იბრძოდნენ მოქალაქეები საკუთარი ქვეყნის უკეთესი მომავლისთვის, ისევე როგორც კიევში დღეს!



სოციალური ფაქტორების გავლენა განათლების ხარისხზე (მეორე ნაწილი )

0
დანიელ ვ. როსიდესი  -ამერიკული განათლების რეფორმა: გაუაზრებელი ფორმალიზმი
უმაღლესი განათლება, როგორც კლასობრივი განათლების დამამთავრებელი ეტაპი
XIX საუკუნეში ამერიკაში უმაღლეს სასწავლებლებს სახელმწიფოსგან დამოუკიდებლად ქმნიდნენ ადგილობრივი თემის წარმომადგენლები. გაჩნდა მრავალი კოლეჯი, რომლებიც „გარკვეული ჯგუფების ინტერესებს” გამოხატავდა. ასეთები იყო კოლეჯები პროტესტანტული თემისთვის, კათოლიკეებისა და ებრაელებისთვის, მამაკაცებისა და ქალებისთვის, თეთრებისა და აფროამერიკელებისთვის, ფერმერებისთვის, ინჟინრებისთვის, გარკვეული ქალაქის ან შტატის მცხოვრებლებისთვის, მდიდრებისა და არც ისე მდიდრებისთვის. ინსტიტუტების სამეურვეო საბჭოების შემადგენლობაში შეინიშნება ერთი და იგივე ტენდენცია: სასულიერო პირების ძალაუფლების შესუსტება და, შესაბამისად, ბიზნესმენებისა და პროფესიონალების (ექიმების, იურისტების და ა.შ.) ძალაუფლების გაზრდა. ფერმერები, მუშები, „თეთრსაყელოიანები” (ოფისების თანამშრომლები) დაბალი ფენიდან, ეთნიკური უმცირესობა, ხელოვნების მუშაკები (ასევე – ქალები და ახალგაზრდები) არ არიან წარმოდგენილნი მმართველ საბჭოებში იმ პროპორციით, რომელიც შეესაბამება მათ მნიშვნელობას.

XIX საუკუნის მიწურულიდან უმაღლესი განათლება სულ უფრო მეტად იქცა პოლიტიკური ეკონომიკის დამატებად. კერძო კაპიტალსა და სახელმწიფო სუბსიდიებზე დაყრდნობით უმაღლესი სასწავლებლები იძლევიან ვიწროსპეციალიზებულ არაპოლიტიკურ განათლებას, რომელიც ამზადებს პერსონალს ბიზნესისთვის, სხვადასხვა პროფესიისთვის, სახელმწიფო ორგანიზაციებისა და ხელისუფლებისთვის. უმაღლეს განათლებაში კვლევები ტარდება სახელმწიფო დაფინანსებით (ამასთან, მიღებული შედეგები არ საჯაროვდება). მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი ეხმარება ამერიკას, იყოს კონკურენტუნარიანი ეკონომიკაში, კვლევის შედეგების უდიდესი ნაწილი უცხოურ კორპორაციებზე იყიდება.

საინტერესოა, რომ უმაღლესი განათლება უკვე აღარ წარმოადგენს მრავალდონიან მერიტოკრატიას (იხ. განმარტება სქოლიოში – რედ.), სადაც დონეები ერთმანეთთან კავშირშია. ის წარმოადგენს (და, სავარაუდოდ, მუდამ ასე იყო) არაკონკურენტუნარიანი სოციალური ჯგუფების ფრაგმენტულ ნაკრებს. ამიტომ არავის უნდა უკვირდეს, რომ უმაღლეს განათლებას ფესვები ღრმად უდგას კლასობრივ სისტემაში. სამწუხაროდ, საზოგადოებას სჯერა, რომ კოლეჯებში ხვდებიან ღირსეულები და ისეთი ფაქტორებს, როგორიცაა რასობრივი ან სოციალური წარმომავლობა, რელიგია, არ აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა. სინამდვილეში კოლეჯებისა და უნივერსიტეტების სტუდენტური საბჭოები პრივილეგირებული კლასების წარმომადგენელთა თავშესაფარია.

სოციალური კლასის გავლენა უმაღლეს სასწავლებელში ჩაბარებისას სხვადასხვა ფორმას იღებს. ადგილობრივი სასკოლო ოლქები აერთიანებენ შემოსავლებით მსგავს მოსახლეობას და, შესაბამისად, ერთი კლასის ინტერესებს გამოხატავენ. ეს ნიშნავს დიდ განსხვავებას დაფინანსებაში, რომელიც განათლებაზე იხარჯება. ამაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის, რომ მოსწავლეები უკვე დაპროგრამებული არიან წარმატებაზე ან წარუმატებლობაზე.

სკოლის მაღალ კლასებში მოსწავლეთა განაწილება IQ-სა და აკადემიური მიღწევების მიხედვით შემდგომ სერიოზულ გავლენას ახდენს უმაღლეს სასწავლებელში მათ სტატუსზე. ამის შედეგია უმაღლესი განათლების არათანაბარი ხელმისაწვდომობა. კლასობრივი კუთვნილება განსაზღვრავს, რა დონის სკოლაში დადიან ბავშვები და აგრძელებენ თუ არა ისინი კოლეჯში სწავლას. უფრო მეტიც – კოლეჯში არჩეული პროგრამებიც კი სოციალურ წარმომავლობასთან არის დაკავშირებული. 

უმაღლესი განათლების სფეროში სახელმწიფო პოლიტიკა ასახავს ამერიკულ კლასობრივ სისტემას. ამის ნათელი მაგალითია ფედერალური პროგრამა კოლეჯის სტუდენტებისთვის, რომლიც უმაღლეს განათლებაში ეკონომიკური ბარიერების დასძლევად არის შექმნილი და სტუდენტებს სწავლისთვის იაფფასიანი სესხების აღების საშუალებას აძლევს. ისინი უპროცენტო სესხს იღებენ ოთხი წლით და შემდეგ ათი წლის განმავლობაში იხდიან. ამ პროგრამით სარგებლობა არ შეუძლიათ მხოლოდ ძალიან მდიდრებს. ეს პროგრამა თეორიულად მოიცავს ღარიბებს და მუშათა კლასს, მაგრამ მისი პრაქტიკული შედეგები ამ სოციალური ფენისთვის უმნიშვნელოა. სხვადასხვა სოციალური ფენის ბავშვებს კოლეჯისთვის საჭირო მოტივაცია და უნარები სხვადასხვა ტემპით უვითარდებათ, ისინი სხვადასხვა ტიპის კოლეჯებს ირჩევენ, სხვადასხვანაირი მოსწრება აქვთ და პროგრამებს სხვადასხვა ხანგრძლივობით გადიან. ამგვარად, ფორმალურად თანაბარი შესაძლებლობები შორსაა რეალურად თანაბარი შესაძლებლობებისა და თანაბარი კონკურენციისგან. ეს იმითაც გამოიხატება, რომ სტიპენდიებს იყენებენ ისინი, ვისთვისაც არ არის აუცილებელი. ასევე ცნობილია, რომ არსებობს უპირატესობები უმაღლესი სასწავლებლებისთვის ფინანსური დახმარების განაწილებაში. სტუდენტები, რომელთაც ეს დახმარება სჭირდებათ, სამწუხაროდ, მას ვერ იღებენ, მაშინ როცა გადახდისუნარიანი სტუდენტები, თანაბარი შესაძლებლობების იდეოლოგიას ამოფარებულნი, ახერხებენ ამ დახმარების მიღებას. ბოლო დროს, განსაკუთრებით – საუკეთესო სტუდენტებზე კონკურენციის ზრდასთან ერთად, ასეთი პრაქტიკაც გაიზარდა.

სახელმწიფო და კერძო უმაღლეს სასწავლებლებს შორის განსხვავებები დიდი ხანია აღარ არსებობს. სახელმწიფო უნივერსიტეტებმა, რომლებიც თავდაპირველად საშუალო ფენის სტუდენტებისთვის შეიქმნა, თანდათან განათლებაზე გადასახადი შემოიღო. სახელმწიფო მათ უფრო და უფრო ნაკლებ დახმარებას უწევს. სახელმწიფო უნივერსიტეტებს ისე ექცევიან, როგორც „ბაზარზე მოთამაშეებს”, რომლებსაც კერძო ბიზნესი აქვთ. ფულის შემომტან ფაკულტეტებს, რომლებიც იურისტებსა და ბიზნესმენებს ამზადებენ, მომსახურებაზე გადასახადის დაწესებას სთხოვენ, პარტნიორულ ურთიერთობაში შედიან ინვესტორებთან საკონფერენციო და ტექნოპარკების მშენებლობის მიზნით იმ მიწებზე, რომლებიც სახელმწიფოს ეკუთვნის (გაიხსენეთ ანალოგიური პროცესები საქართველოში – როგორ მოხდა, ზოგჯერ – ერთ ლარად, სახელმწიფო სასწავლებლების ქონების გასხვისება; გაიხსენეთ პოლიტექნიკური უნივერსიტეტისა და სხვა სახელმწიფო სასწავლებლების პირველ სართულებზე გახსნილი კაფეები და რესტორნები! – რედ). კვლევებმა ცხადყო, რომ 2000 წელს ღარიბმა ოჯახებმა, 1980 წლისგან განსხვავებით (13%), თავიანთი წლიური შემოსავლის 25% კოლეჯზე დახარჯეს, საშუალო ფენის ოჯახებისთვის იგივე მაჩვენებელი 4-დან 7%-მდე გაიზარდა, ხოლო მდიდრებისთვის იგივე 2% დარჩა.

საუკეთესო სტუდენტების გამო კონკურენციამ უმაღლეს სასწავლებლებს შორის აგრეთვე მიგვიყვანა საშუალო და შეძლებული ფენებისთვის დახმარების გაზრდამდე. დღესდღეობით ფედერალური გრანტები სახელმწიფო კოლეჯებში სწავლების 57% ფარავს, განსხვავებით 1986 წლისგან, როცა ეს მაჩვენებელი 98%-ს აღწევდა. ღარიბი ოჯახებიდან გამოსული მაღალი აკადემიური მოსწრების სტუდენტების წილი ხუთჯერ აღემატება შეძლებული ოჯახებიდან გამოსული სტუდენტებისას.

უმაღლესი და საშუალო განათლების ძირითად ტენდენციად, როგორც სახელმწიფო ისე კერძო სექტორში, წარმოადგენს ის, რომ განათლება ხდება მზარდი ამერიკული კაპიტალიზმის ბატონობის განუყოფელი ნაწილი. ეს ტენდენცია ცვლის ტრედიციულ წარმოდგენას
 განათლებაზე, როგორც სამომხმარებლო საქონელზე, როგორც პიროვნების განვითარების გზაზე. ეს უფრო მეტია, ვიდრე იმ ფაქტის აღიარება, რომ კოლეჯები და უნივერსიტეტები მოქმედებენ როგორც ორგანიზაციები, რომლებიც ჩართულები არიან ფასებზე დავაში და ოსტატურად უწევენ ექსპლუატაციას თავიანთ სამუშაო ძალებს.
უთანასწორობის ტენდენცია იქმნება ამ სფეროში საბაზრო ურთიერთობების დანერგვით. ეს პროცესი აკანონებს არსებულ კლასობრივ იერარქიას, რაც ეწინააღმდეგება ტრადიციულ ამერიკულ ნორმებსა და ფასეულობებს. კლასობრივ კუთვნილებას ყოველთვის ჰქონდა მნიშვნელობა იმის მისაღებად, რაც ფასეული იყო ამერიკაში. მაგრამ ბოლო ათწლეულების განმავლობაში დაიწყო ამის ღიად და ფართოდ აღიარება საზოგადოების ყველა სექტორში. შესაბამისად ჩნდება ეჭვი, რომ ამერიკული განათლების სისტემის მიერ შექმნილი წინსვლის იერარქია გაჯერებულია კლასობრივი განსხვავებულობის სულით. წესით, ის უნდა ეფუძნებოდეს ადამიანის ბუნებით მინიჭებულ უნარებს. განათლების სისტემა, რომელიც აგებულია კლასობრივ განსხვავებულობაზე, გვიშლის გავიგოთ, რამდენად კარგად შეგვიძლია ჩვენი ბუნებრივი ნიჭის გამომჟღავნება.
განათლების უუნარობა შეასრულოს სოციალური ფუნქციები
ამერიკელებს მიაჩნიათ, რომ განათლებას შეუძლია აღზარდოს ახალგაზრდა თაობა სულ უფრო მომთხოვნი პროფესიული იერარქიისთვის და რომ ის ამზადებს ან შეუძლია მოამზადოს ისინი სამოქალაქო ფუნქციების შესასრულებლად. ემპირიული კვლევის მონაცემები გვამცნობენ, რომ განათლებაზე ასეთი წარმოდგენები არასწორია; საკმაოდ ბევრი მტკიცებულება მიგვითითებს იმაზე, რომ ფორმალური განათლება არანაირად არ არის დაკავშირებული ეკონომიკურ ან სამოქალაქო ქცევასთან. ამის მიზეზი იმალება ობიექტური ცოდნისადმი ამერიკელების აშკარა სწრაფვაში, ამ შემთხვევაში კი განათლების მოღვაწეთა ფორმალიზმში, რომელიც დეპოლიტიზებას უწევს მოსწავლეებს საბავშვო ბაღიდან პროფესიულ განათლებამდე (ავტორი გულისხმობს, რომ სკოლებში ცდილობენ, ნაკლებად შეეხონ მწვავე ეკონომიკურ თუ სამოქალაქო პრობლემების განხილვა-გაანალიზებას, შესაბამისად, სასწავლებლის ფუნქცია გაზარდოს აქტიური მოქალაქე, იკარგება – რედ.)

მითი იმის შესახებ, რომ განათლება ქმნის ადამიანურ კაპიტალს
ივარ ბერგი (Ivar Berg) თავის კვლევაში გვიჩვენებს, რომ განათლების სისტემა წარმოადგენს „დიდ მძარცველს”. მრავალი კვლევის განზოგადებით და საკუთარ კვლევებზე დაყრდნობით მან გამოავლინა, რომ არ არსებობს კავშირი ფორმალურ განათლებასა და შესრულებული სამუშაოს ხარისხს შორის. რეალურად ფორმალური განათლება ასრულებს ერთ მარტივ ფუნქციას: ის განსაზღვრავს, რა ადგილს დაიკავებს მოსამსახურე შრომის ბაზარზე. არასწორია, როცა დამსაქმებელს სჯერა, რომ ფორმალურ განათლებას უშუალო კავშირი აქვს საწარმოებსა თუ ოფისებში მომსახურების ხარისხის ზრდასთან. სხვადასხვა დაწესებულების მოსამსახურეები მეტი თუ ნაკლები ფორმალური განათლებით დაახლოებით ერთნაირად მუშაობენ. მათი განმასხვავებელი მხოლოდ ხელფასია.

ამ კვლევებმა ასევე ვერ აღმოაჩინა კავშირი ფორმალურ განათლებასა და სამხედრო და სამოქალაქო სამსახურებში მომსახურების ხარისხს შორის. ამის მაგალითია 1980 წლის ცნობილი შემთხვევა, როდესაც პრეზიდენტმა რეიგანმა გაფიცული საჰაერო დისპეტჩერები გაათავისუფლა და ახალი დისპეტჩერების დაჩქარებული წესით მომზადება მოუწიათ. გაირკვა, რომ დიპლომიანი და უდიპლომო მოსამსახურეები ერთნაირად ასრულებდნენ თავიანთ სამუშაოს. სხვა მაგალითი: მოთხოვნა, რომ პედაგოგს უნდა ჰქონდეს საუნივერსიტეტო დიპლომი, დაკავშირებულია ამ პროფესიიდან ადამიანთა დიდი რაოდენობით გადინებასთან.

რენდალ კოლინზმა ამ თემაზე კვლევების ანალიზის დროს დაამტკიცა, რომ კავშირი ფორმალურ განათლებასა და დადებით ეკონომიკურ შედეგებს შორის ილუზორულია. აღმოჩნდა, რომ განათლება წარმოადგენს სტატუსის მინიჭების პროცესს, რომლის საშუალებითაც დომინანტური ჯგუფი ეძებს პროფესიებზე კონტროლის საშუალებას, თავს ახვევს დამატებით მოთხოვნებს, რომელიც არ ასახავს სამუშაოს შესასრულებლად საჭირო უნარებს. 

სკოლაში წარმატება არ ზრდის დასაქმებისა და მეტი შემოსავლის მიღების ალბათობას. გარდა ამისა, არ არის აუცილებელი, ის, ვინც სკოლაში სწავლობს, თავისი განათლების გამო გახდეს კარგი მუშა ან მოქალაქე. არ არსებობს კავშირი კარგ შეფასებებსა და ცხოვრებაში წარმატებას შორის.

უნივერსიტეტები არ წარმოადგენს გამონაკლისს ამერიკული განათლების საერთო უეფექტობის ფონზე. ვერც ერთი სასწავლო დაწესებულება ვერ დაგიმტკიცებთ, რომ მათი კურსდამთავრებულები სხვებზე უკეთესად მუშაობენ. მათ ახასიათებთ ერთი საერთო თვისება – ისინი „ძერწავენ” ჩვენი პროფესიული ელიტის ტვინებს ისე, რომ მათ აღარ შეუძლიათ ფართოდ აზროვნება. მათ არ ასწავლიან დღევანდელობის მნიშვნელოვან პრობლემებზე მსჯელობას: როგორ უზრუნველვყოთ დასაქმება, სამართლიანობა და სამედიცინო მომსახურება ყველასთვის და როგორ ვასწავლოთ ადამიანებს, მიაღწიონ ამ მიზნებს. სკოლასა და სამუშაო ადგილზე წარმატებებს შორის კავშირის არარსებობა უმეტესად აიხსნება იმ ფაქტორით, რომ დამსაქმებლები არ არიან დაინტერესებული მუშახელის აბსტრაქტული კოგნიტური (სააზროვნო) უნარ-ჩვევებით. როდესაც მათ ეკითხებიან, როგორი ადამიანები სჭირდებათ, ბიზნესი პასუხობს, მათ სჭირდებათ ადამიანები, რომლებსაც აქვთ მუშაობის სურვილი, იციან თავიანთი საქმე და სჯერათ საკუთარი თავის, სავსე არიან სასიცოცხლო ენერგიით და იციან,  საით მიდიან. ამ ჩამონათვალში არც კი მოიხსენიება კოგნიტური უნარ-ჩვევები. ამიტომ არის, რომ სკოლაში მაღალი შეფასებები არ ემთხვევა მუშაობაში წარმატებას. იგივე ითქმის პროფესიულ განათლებაზე – არც ერთი კვლევა არ ადასტურებს კავშირს უნივერსიტეტში მიღებულ შეფასებებსა და შემდგომ პროფესიულ წარმატებას შორის.

იდეა, რომ სასწავლო დაწესებულებები აწარმოებს ადამიანურ კაპიტალს, გასაგებია კაპიტალისტური საზოგადოებისთვის და ეკონომისტები ეთანხმებიან მას. ისინი ცდებიან, როდესაც კოლეჯების კურსდამთავრებულების მაღალ შემოსავალს იყენებენ ეკონომიკური ზრდის საბუთად იყენებენ. ვარაუდობენ, რომ განათლების ზრდა და ეკონომიკური ზრდა ურთიერთგამომდინარეა. მაგრამ ამერიკული საყოველთაო განათლების სისტემის სწრაფი ზრდა 1950-იან წლებში ემთხვევა ეკონომიკური განვითარების ტემპის შენელებას. იაპონიასა და გერმანიში ამავე დროს წარმოების ტემპი გაცილებით მზარდი იყო, მაშინ როცა კოლეჯის კურსდამთავრებულთა რაოდენობა საგრძნობლად ჩამოუვარებოდა აშშ-ის მაჩვენებელს. 

ეკონომისტებმა თავიანთი ანალიზი მცდარ შეხედულებებზე ააგეს, რომელთა მიხედვითაც რაციონალური ანუ ეფექტური ბაზარი არსებობს ან შეუძლია იარსებოს. აუცილებლად უნდა გავაქარწყლოთ ეს მითი, რადგან, იმავე წარმოდგენებიდან გამომდინარე, ამერიკელი პოლიტიკოსები განათლებასაც განიხილავენ როგორც ინსტიტუციურ კომპლექსს, რომელიც იძლევა სტატუსს და ჯილდოს კონკურეციის გზით, რომელიც ეფუძნება პირად მიღწევებს. მაგრამ რამდენად ეფექტურია, უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულების მესამედი გყავდეს სამუშაოზე, რომლის შესრულება სკოლადამთავრებულსაც შეუძლია? განათლებასა და წარმოებას შორის კავშირის ანალიზისას საჭიროა, ერთმანეთისგან განვასხვაოთ თანამშრომლები რომლებმაც კვალიფიციური საქმიანობა უშუალოდ სამუშაო ადგილზე ისწავლეს და ჯგუფი, რომელიც ფორმალურმა განათლებამ გამოუშვა. უფრო მეტიც – ხომ არ იწვევს „ზედმეტი” განათლება ეკონომიკური ზრდის დაცემას? ჩნდებიან განათლებული ადამიანები, რომლებიც უსარგებლო სამუშაოს ასრულებენ. 
 …………………..
მერიტოკრატია – სახელმწიფოს ან კომპანიის მმართველობის ისეთი ფორმა, როდესაც ადამიანებს თანამდებობები გადაეცემათ და პასუხისმგებლობა ეკისრებათ მათ მიერ გამომჟღავნებული ნიჭისა და შესაძლებლობების (დამსახურების) მიხედვით. მერიტოკრატიის დროს საზოგადოება აჯილდოებს (სიმდიდრით, თანამდებობრივი პოზიციით ან სოციალური სტატუსით) მათ, ვინც საკუთარ ტალანტსა და კომპეტენციას წარმოაჩენს თავისი ცხოვრებისეული გამოცდილებით ან რაიმე შეჯიბრებაში გამარჯვებით. შეფასება ფორმალური განათლების სისტემებში, წესით, მერიტოკრატიას უნდა ეფუძნებოდეს (რედ.).
თარგმანი, რედაქცია და კომენტარები კახა ჟღენტისა
გამოყენებული ლიტერატურა:
1.Knee-Jerk Formalism: Reforming American Education.Rossides, Daniel W., 1925-; The Journal of Higher Education, Volume 75, Number 6, November/December.2004, pp. 667-703 (Article) Published by The Ohio State University Press DOI: 10.1353/jhe.2004.0039. (https://www.bupedu.com/lms/admin/uploded_article/eA.1063.pdf)
2.Berg, Ivar assisted by Gorelick, Sherry. (1970). Education and Jobs: The Great Training Robbery. New York: Praeger. Updated Percheron Press, 2003. Clinton Corners, N.Y.
3.Дэниел Россидис. БЕЗДУМНЫЙ ФОРМАЛИЗМ: РЕФОРМИРОВАНИЕ АМЕРИКАНСКОГО ОБРАЗОВАНИЯ. (https://ecsocman.hse.ru/data/2011/05/06/1268034294/03ros.pdf)

როცა მოსწავლე დახმარებას ითხოვს

0
ერთ-ერთ ტრენინგზე ახალგაზრდა პედაგოგი კოლეგებს თავისი გასაჭირის შესახებ უამბობდა: სადამრიგებლო კლასში მყავს ბიჭი, რომელიც ყოვლად აუტანლად, აგრესიულად იქცევა, უზრდელობს, ყველა მასწავლებელს ამწარებს, მაგრამ ვგრძნობ, რომ ხელი არ უნდა ვკრათ, რადგან ოჯახში უმძიმესი მდგომარეობა აქვს, მამა გალოთდა და სულ აურზაურში არიან, მინდა, რამით დავეხმარო, ხომ ვერაფერს მირჩევთო.

ალკოჰოლიზმის, ამ მავნე სოციალური დაავადების, უარყოფითი ზეგავლენა მხოლოდ ერთ ადამიანზე არ აისახება – ის მძიმე დაღს ასვამს ალკოჰოლდამოკიდებულის ოჯახის წევრებს და, საერთოდ, საზოგადოებას. სამწუხაროდ, არც ქართული რეალობაა თავისუფალი ამ პრობლემისგან. ალკოჰოლდამოკიდებულთა რაოდენობამ განსაკუთრებით იმატა მოძალებული კრიზისების, დევნილობის, უმუშევრობისა და საერთო არასტაბილურობის ფონზე.

კლასში შეიძლება გვყავდეს ალკოჰოლდამოკიდებულის შვილი, რომელიც ფსიქოლოგიური, ზოგჯერ კი ფიზიკური წნეხის ქვეშ იმყოფება. ასეთი მოსწავლეები განსაკუთრებით დაკვირვებულ და ფრთხილ დამოკიდებულებას მოითხოვენ. მასწავლებელს მათ შესაცნობად და დასახმარებლად სათანადო ცოდნა და უნარები სჭირდება. 

ალკოჰოლზე დამოკიდებული ადამიანები ქცევის წესით ერთმანეთისგან განსხვავდებიან. ისინი არიან:

* აგრესიულები (ყველასა და ყველაფრის მიმართ);
* იზოლირებულები (რომლებიც პასიურ წინააღმდეგობას გამოხატავენ);
* კულტურულები (უზრუნველყოფილები, სვამენ ხარისხიან სასმელს, კარგ საზოგადოებაში);
* შეშინებულები (დარცხვენილები, დანაშაულის განცდით აღსავსენი);
* მხიარულები (ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ, თავხედები).

მათგან მომდინარე პრობლემებიც სხვადასხვანაირად იჩენს თავს. ხშირად ოჯახის ზრდასრულ წევრებს, მიუხედავად დიდი ფსიქოლოგიური და მატერიალური სირთულეებისა, არ შეუძლიათ ან არ სურთ ალკოჰოლდამოკიდებულთან ურთიერთობის გაწყვეტა, არასრულწლოვან წევრებს, ბავშვებს, კი დამოუკიდებელი არჩევანი არ აქვთ, მათ ბედს უფროსები წყვეტენ.

ასეთი ოჯახი ურთულესი გარემოა მოზარდისთვის, ის დაღს ასვამს ბავშვის ხასიათს, ქცევას და მას სხვადასხვა როლს აკისრებს:
ოჯახის გმირი

ის ზრუნავს ოჯახზე, სახლზე, მფარველობს დებსა და ძმებს. სკოლაში მას მაღალი შეფასებები აქვს, გამორჩეულად სწავლობს, მისდევს სპორტს. ის პასუხისმგებლობას გრძნობს შინაურ პრობლემებზე, ცდილობს, ნებისმიერ ფასად შეინარჩუნოს ნორმალური ატმოსფერო, მთელ ქვეყანას დაუმტკიცოს, რომ მასთან ყველაფერი რიგზეა.  ასეთები უმეტესად უფროსი შვილები არიან. 

ასეთ ბავშვს უჭირს ვინმესთან დაახლოება და საკუთარი გრძნობების გამომჟღავნება. უფრო მეტიც – მას უჭირს საკუთარ გრძნობებში გარკვევა. გმირი ძნელად ენდობა ადამიანებს, ცხოვრობს მუდმივ დაძაბულობაში. ჩვეულებრივ, არ არის დამთმობი, გაუთვალისწინებელ სიტუაციებში სტიქიურად იპყრობს პანიკა.
განტევების ვაცი

ოჯახში მას ხელიდან წასულად მიიჩნევენ; კონფლიქტურია, აგრესიული, ვულგარული და არ იცავს წესებს. განტევების ვაცი მასწავლებლის მოთმინების სასინჯი ქვაა. მას ხშირად ადანაშაულებენ; მისკენაა მიმართული ოჯახური აშლილობები და პრობლემები. ასეთ ბავშვს უჭირს თანატოლებისა და უფროსების გარემოცვაში ყოფნა. მას არაკეთილგანწყობილად ხვდებიან და თავისი მიუღებელი ქცევებით ხშირად გაძევების კანდიდატად იქცევა. გარეგნულად ახირებული ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს, შინაგანად კი დასახიჩრებული, მარტოსული და გაბოროტებულია.
თილისმა (მასხარა)

ამ როლში უმეტესად უმცროსი შვილი გვევლინება, რომელიც ალკოჰოლდამოკიდებული მშობლის რჩეულია, რადგან თავისი ენაკვიმატობით იოლად ახერხებს ოჯახის წევრთა გამხიარულებას და ამით პრობლემიდან ყურადღების გადატანას. მისი როლი ოჯახში შექმნილი მძიმე სიტუაციის შემსუბუქებაა. მასთან ახლოს ვერ მიხვალ, რადგან მუდამ სიცილის გაუვალი კედლის მიღმა იმალება. ის გარშემო მყოფთა სული და გულია, ყველას უყვარს, რადგან ყველას გამხიარულება შეუძლია, თუმცა სერიოზულად მას არავინ ეკიდება. ნიღბის მიღმა ის დიდი ძალისხმევის ფასად უმკლავდება სტრესს, სევდიანი, მფრთხალი და მარტოსულია.
ანგელოზი (უჩინარი ბავშვი)

კარჩაკეტილი და მარტოსულია; მას ვერ ამჩნევენ (ხშირად არ ახსოვთ); არც დადებითი და არც უარყოფითი ნიშნით არ იქცევს ყურადღებას. უმეტესად ეს შუათანა შვილია, რომელიც ემალება (ფიზიკურადაც და ფსიქოლოგიურადაც) ოჯახურ სკანდალებს. წარმოსახვის უნარი მეტად განვითარებული აქვს. ეს ფაქტორები წარმოშობს ფსიქიკური დაავადებების რისკს. ის იდეალური ბავშვია, რომელიც არასოდეს ქმნის პრობლემებს, თუმცა თავად ვერც ოჯახურ და ვერც სასკოლო გარემოში თავს მშვიდად ვერ გრძნობს. ცოტას ლაპარაკობს, ვერ პოულობს თავის ადგილს კოლექტივში, ჯგუფში. გარეგნულად მფრთხალი და თავშეკავებულია. აქვს სახიჩრობისა და უსუსურობის განცდა.

როგორ დავეხმაროთ მათ? 

მასწავლებელს, აღმზრდელს გულისყურის დაძაბვა მართებს, რომ მოსწავლის ქცევას დააკვირდეს და მისი პრობლემა და როლი განსაზღვროს. თუ ეს მოხერხდა, მომდევნო ეტაპი უკვე იმ რჩევების გათვალისწინება იქნება, რომლებსაც ფსიქოლოგები ალკოჰოლდამოკიდებულთა კონკრეტულ როლში მყოფი შვილებისთვის გვთავაზობენ:
ოჯახის გმირი

• ყურადღება გაამახვილეთ მეტისმეტად კომპეტენტურ ბავშვებზე, რომლებიც დიდი დატვირთვით მუშაობენ და ახალ-ახალ დავალებებს თავდაუზოგავად ეჭიდებიან. დაეხმარეთ მათ საქმესა და თამაშს შორის წონასწორობის პოვნაში.

• შეეცადეთ დაარწმუნოთ ისინი,  არ მოიკლონ თამაშის პოტენციური სარგებელი იმ მიზეზით, რომ მეტისმეტად დაკავებულნი არიან ან სხვათა საჭიროებებს საკუთარზე წინ აყენებენ.

• აუხსენით, რომ ხანდახან დასვენებასა და უქმად ყოფნაში ცუდი არაფერია.

• დაარწმუნეთ, რომ არ არის აუცილებელი, მუდამ გამორჩეულნი იყვნენ და სხვების სიამოვნების ნაცვლად შეიძლება ხანდახან საკუთარ თავსაც ასიამოვნონ – არც ამაშია რაიმე ცუდი.

• აუმაღლეთ თვითშეფასება იმის გათვალისწინებით, რაც სინამდვილეშია და არა იმით, რასაც აკეთებს. აგრძნობინეთ, რომ პატივს სცემთ, მიუხედავად წარმატებისა თუ მარცხისა.

• დაეხმარეთ გაიგოს, რომ მარცხიც ჩვეულებრივი მოვლენაა.

• ასწავლეთ მოქნილობა და ელასტიკურობა შემოქმედებითი სავარჯიშოების გამოგონებით.

• წააქეზეთ, ხშირად გამოხატოს გრძნობები როგორც საუბარში, ასევე მხატვრული ფორმით.

• გახსოვდეთ, რომ, განურჩევლად იმისა, რამდენად კომპეტენტურის შთაბეჭდილებას ტოვებს, მას მაინც ძალიან სჭირდება უფროსების რჩევა-დარიგება.
განტევების ვაცი
• მისი ქცევა დახმარების თხოვნად აღიქვით და არა თქვენთან დაპირისპირებად.

• ნუ მიმართავთ ყველაზე ბანალურ მიდგომას – მასზე ხელის ჩაქნევას. სხვა როლებთან შედარებით, განტევების ვაცი ყველაზე ნაკლებსიმპათიურია, რადგან თავისი ქცევით იწვევს გულისწყრომასა და რისხვას და… თქვენგან უდიდეს მოთმინებას მოითხოვს.

• შეამოწმეთ საკუთარი გრძნობები ასეთი ბავშვის მიმართ; მიეცით თავს ნება აღიაროთ, რომ გაგიჭირდებათ მისი შეყვარება. მასწავლებელი არ არის ვალდებული, თანაბარი სიმპათიით იყოს განწყობილი ყველა ბავშვის მიმართ, მაგრამ ის ვალდებულია, ყველას მიმართ იყოს სამართლიანი.

• სამართლიანობის გრძნობის უარყოფით ნუ გააძლიერებთ იმ უარყოფითი ფაქტორების სისტემას, რომლებიც ისედაც აწუხებს ალკოჰოლდამოკიდებულის ოჯახს და ამ ოჯახის ბავშვს.

• მკვეთრად შეიცვალეთ ქცევა განტევების ვაცის მიმართ, თუ ის უარყოფითია, რადგან არსებობს ალბათობა, თქვენი დამოკიდებულების შეცვლამ ისიც უკეთესობისაკენ შემოაბრუნოს.

• ნუ დაუმალავთ წყენას, თუ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც გაგაბრაზათ; უთხარით ამის შესახებ, ოღონდ თავშეკავებულად. უთხარით, რომ ბრაზობთ მის კონკრეტულ საქციელზე და არა პირადად მასზე. 

• იზრუნეთ იმაზე, რომ ბავშვმა ზუსტად იცოდეს, სად გადის ნებადართულის ზღვარი. ნათლად აუხსენით წესები, დაუწესეთ გონივრული და მოქნილი საზღვრები. ელაპარაკეთ იმაზე, რას ელით მისგან და არა იმაზე, რა არ შეიძლება.

• შეაქეთ ყოველი, თუნდაც უმნიშვნელო, დადებითი საქციელისთვის.

• ურჩიეთ სპორტის რომელიმე კარგად ორგანიზებულ სახეობაში ჩაბმა, რომელშიც განიტვირთება, განიმუხტება ძლიერი ემოციებისგან და ჩამოუყალიბდება დადებითი ურთიერთობა თანატოლებთან.

• დაეხმარეთ სხვა მოსწავლეებს, რამდენადაც შეიძლება გაუგონ განტევების ვაცს და მიიღონ ის, რა თქმა უნდა, საკუთარი უფლებებისა და გრძნობების შეულახავად.
თილისმა (მასხარა)

• შეეცადეთ მისი ნდობის მოპოვებას, დაეხმარეთ, რომ გაიხსნას; მართალია უდარდელის შთაბეჭდილებას ტოვებს, მაგრამ დიდი კეთილგანწყობა უნდა იგრძნოს, რათა გენდოთ და ნიღაბი მოიხსნას.

• აუხსენით, რომ არ არის საჭირო, დაფაროს თავისი ნამდვილი მე, რომ სხვებს ის მაშინაც ეყვარებათ, თუ ანეკდოტებს არ მოჰყვება.

• მოუყევით რამე ამბავს, რომლითაც თქვენს გრძნობებს გამოხატავთ. ამით საკუთარ მაგალითზე აჩვენეთ, რომ გრძნობების გამოხატვაში ცუდი არაფერია. შეგიძლიათ უამბოთ გამოგონილი ამბავი ბავშვზე, რომელიც იღიმება, მაგრამ გულში დარდობს, ტირის. ეს დაგეხმარებათ, მიუახლოვდეთ მას იმ გზით, რომელიც საფრთხის განცდას არ აღუძრავს.

• დაავალეთ რამე გამორჩეული, რაც საკუთარი გრძნობების შემოქმედებითად გამოხატვის საშუალებას მისცემს.

• აჩვენეთ კონკრეტული მოვლენის შესაბამისი ემოციები და რეაქციები. აუხსენით, რომ ჩვენ ვიცინით გასართობზე, მაგრამ ვტირით, როცა სამწუხარო ფაქტის შემსწრნი გავხდებით. ვბრაზობთ, როცა ვინმე გვაწყენინებს… თუ მან გაიცინა, როცა ვინმეს ცუდი რამ დაემართება, შეაბრუნეთ ეს სიტუაცია სასარგებლოდ და აუხსენით, რომ სულაც არ არის სასაცილო, თუ ვიღაც დაეცა, ფეხი იტკინა და სტკივა.

• თუ ასაკი ამის საშუალებას იძლევა, დაითანხმეთ, დაიწყოს დღიურის წარმოება. დაარწმუნეთ, რომ თქვენ გარდა მას არავინ წაიკითხავს. აუხსენით, რომ ამ თემებზე ყოველთვის შეუძლია თქვენთან საუბარი.
ანგელოზი (უჩინარი ბავშვი)

• შეეცადეთ, გაუღვივოთ მას კლასისადმი, ჯგუფისადმი კუთვნილების განცდა, რათა ამის შესაძლებლობა ირწმუნოს.

• უბიძგეთ, მონაწილეობა მიიღოს თამაშებში, რომლებიც სხვა ბავშვებთან ურთიერთობას მოითხოვს, მაგრამ ძალდაუტანებლად.

• აღნიშნეთ, თვალსაჩინოდ განათავსეთ მისი ნამუშევრები ან საინტერესო საგნები, რომ თავდაჯერების მოპოვებასა და პირადი ღირსების გრძნობის ამაღლებაში დაეხმაროთ.

• წააქეზეთ მისი თვითდამკვიდრების მცდელობა, კონსტრუქციული მსჯელობის ან მოსაზრების გამოთქმის შემთხვევაში შეაქეთ.

• დაეხმარეთ, შეიცნოს და უსაფრთხო ხერხით გამოხატოს თავისი გრძნობა, მაგალითად, მხატვრული სამუშაოს შესრულებით.

• დააკვირდით, კლასიდან ვისთან თანამშრომლობა ეხალისება ყველაზე მეტად, გაითვალისწინეთ ეს კლასის ორგანიზებისას.

• ჩაინიშნეთ, რამდენჯერ მიმართეთ, რამდენჯერ შეაქეთ ის. დღის ბოლოს გადახედეთ ამ ჩანიშვნებს – ეს სწორად ორიენტირებას გაგიადვილებთ. შეგიძლიათ, მისი რეაქციები, მასში მომხდარი ცვლილებებიც ჩაინიშნოთ, რომ დინამიკას მიადევნოთ თვალი და მისი ანალიზით თქვენი შემდგომი სტრატეგიაც განსაზღვროთ.

ლევან ლორთქიფანიძე

0

რა იყო და რა არ იყო, ანუ ცულის ტარზე დატეული დედამიწა

0
იყო და არა იყო რა. იყო ერთი გოგონა, რომელსაც ზღაპრები ძალიან უყვარდა. როცა გაიზარდა, გადაწყვიტა სხვა პატარებისთვის ესწავლებინა ჯადოსნური სიტყვების უღრან ტყეში სასარგებლო ნაყოფის მოგროვება…

*** 

პირველი ზღაპარი, რომელიც ჩემს მეორეკლასელებს წავუკითხე, „კალის ჯარისკაცი” იყო. მოსწავლეებმა უგულისყუროდ მომისმინეს და გამომიცხადეს: – ეს ამბავი არასდროს მომხდარა, თანაც არც ისეთი პატარები ვართ, გამოგონილ გმირებს რომ დავუჯეროთო. მეც ავდექი და სრულიად საზღაპრეთის გატეხილი სახელის გამთელებას მივყავი ხელი. თავიდან მოსწავლეებს მარტივი, დაუჯერებელი ამბების შეთხზვა ვთხოვე, შემდეგ მათი გმირებისა და თავგადასავლების „გაცოცხლება” ვცადეთ. პატარები თვალებს ხუჭავდნენ და რამდენიმე წუთის წინ გამოგონილ გმირებს წარმოსახვაში აცოცხლებდნენ. ნელ-ნელა ზღაპრებს მიუცუცქდნენ, სცადეს, ნამდვილი ამბავივით” წაეკითხათ და გაეაზრებინათ. ცოტა ხნის შემდეგ, კალის ჯარისკაცს მივუბრუნდით – ანიმაციური ფილმი ვნახეთ. ამჯერად ცალფეხა ჯარისკაცისა და ბალერინას სევდიანი თავგადასავლის მიმართ გულგრილი არავინ დარჩენილა. ასანთის გამყიდველი გოგონას ამბავს ხომ ნუღარ გამახსენებთ (ცრემლების ფრქვევამდე მივიდა საქმე). მოკლედ, ისე დაინტერესდნენ, რომ ყველა უცნობი თუ ნაცნობი ზღაპარი გადაიკითხეს, რაც შინ და ერთმანეთის ბიბლიოთეკებში მოიძიეს. მალე, სასკოლო პროექტის ფარგლებში, მითებისა და ლეგენდების სამყაროსაც გავეცანით.

ძალიან საინტერესო თავგადასავალი გამოგვივიდა. შუა საუკუნეებში გადახვეწილებმა, რიჩარდ ლომგულის, მეფე ართურის, რობინ ჰუდის, ჯვაროსნებისა და რაინდების სამფლობელოში ამოვყავით თავი:

ზღაპრისა არ იყოს, პატარებმა ლეგენდებსაც ეჭვის თვალით დაუწყეს ცქერა – ექსკალიბურივით ჩაეჭედნენ სიმართლის კლდეში და ცხადსა და გამოგონილს შორის ზღვარის გავლებას დიდი ისტორიკოსებივით ცდილობდნენ. დროულად მივხვდი, რომ მერლინის ჯადოქრობაზე მეტად მშობლიურ მიწაზე დაღვრილი სისხლი მიშველიდა და დავით აღმაშენებელზე მოვუყევი; მასთან ერთად შევაკოწიწეთ დაქსაქსული სამშობლო, ხმალი ვიქნიეთ, დიდგორიც ვიზეიმეთ. კვირის ბოლოს, შერვუდის ტყე და ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე გადაჭიმული ქვეყანა უკან მოვიტოვეთ და ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით მდებარე ქართული ზღაპრებისა და მითების სამყაროსკენ მიმავალ გზას დავადექით.
მიწის კაცი და მზის ჭაბუკი

ქართული ზღაპრების მიმართ ყოველთვის სიფრთხილეს ვიჩენდი. დღემდე გაუგებარია ჩემთვის იმ სისასტიკის მიზეზი, რაც თითქმის ყველა ამბავში გვხვდება. საკმარისია გავიხსენოთ ჩიტი-ჩიორას დაბრმავებული დედური ინსტინქტი, ნაცრისქექია „ხერხის” მიერ საკუთარი სახლიდან გამოძევებული „ღონე”, ცხრა მთას იქით ძალის გასაზომად სიარული და „განსხვავებული” სიბრიყვეების მოჭრილ თავებზე შემოსკუპებული „ვალმოხდილი გმირობა”.

ამიტომ, სანამ ქართული ზღაპრის კარს შევაღებდი, მითოლოგიით დავიწყე. ბავშვებს ძალიან უყვართ მითები. ქრისტიანობამდელი რწმენა-წარმოდგენები ხომ ჩვენი შორეული წინაპრების ე.წ. რელიგიაა. ჩემი აზრით კი, ბავშვების გულუბრყვილო ცნობიერებაში ამ ორი ცნების შეერთებით მსგავსი ფორმულა მიიღება: რწმენას + რელიგია = სინამდვილეს

მითური პერსონაჟებიდან ამირანი შევარჩიე; წავიკითხეთ, წარმოვიდგინეთ, ვხატეთ… ინფორმაციის მიწოდების დროს ძალიან შევეცადე, მათთვის ასე მნიშვნელოვანი „რეალობასთან კავშირი” შემენარჩუნებინა და კავკასიონზე მიჯაჭვული გმირის „გასაცოცხლებლად” რა არ ვიღონე:

,,კავკასიის ქედზე იყო
ამირანი მიჯაჭვული,
ყვავ-ყორანი ეხვეოდა,
დაფლეთილი ჰქონდა გული.
ქვეყნად ცეცხლის მოტანისთვის
გულს ცეცხლი არ ჰნელდებოდა,
და რაღაცა მანქანებით
წყლული ისევ მთელდებოდა.
ჰქონდა ჭირში მოთმინება:
არც ჰკვნესოდა, არც ოხვრიდა;
უსამართლო ძლიერებას
მონურად ქედს არ უხრიდა!
ბოლოს მაინც გამარჯვება
დარჩა!.. ყველა გააოცა!..
და ის ღვაწლი მაგალითად 
მიწის შვილთა მან გადმოსცა.
კავკასიის მაღალ ქედზე
მიჯაჭვული ამირანი 
არის მთელი საქართველო
და მტრები კი ყვავ-ყორანი.
მოვა დრო და თავს აიშვებს,
იმ ჯაჭვს გასწყვეტს გმირთა-გმირი!..
სიხარულად შეეცვლება 
ამდენი ხნის გასაჭირი!..”

აკაკი წერეთლის ლექსმა, გარდა იმისა, რომ განამტკიცა მითოლოგიური წყაროდან მიღებული ინფორმაცია, ამბის ალეგორიული თვალსაზრისით განხილვის საშუალებაც მოგვეცა. კავკასიონის ქედიდან ირემთ კალოსაც (კოპალას საცხოვრებელი) მივაწვდინეთ თვალი. ოჩოპინტრეს ცელქობაზეც ბევრი ვიცინეთ. კვირის ბოლო დღისთვის კი, გემრიელ ლუკმად, „თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცი” შემოვინახე. მსუბუქი ირონიითა და გემრიელი იუმორით ზომიერად შეზავებული „გველეშაპი და მზეჭაბუკი” სწორედ რომ დროული გამოდგა ამდენი ახალი ინფორმაციით გადაღლილი პატარა თავებისთვის:

ხალხური ზღაპრებისა და თქმულებების დალაშქვრის შემდეგ ლიტერატურული ზღაპრის დროც დადგა. „საქმენი საგმირონია” ხომ მხოლოდ ხმლის ქნევა და მტრის ჟლეტა არ არის, ამიტომ შევეცადე, ისეთი პერსონაჟი შემერჩია, რომელიც საუკეთესო პიროვნული თვისებებით გამოირჩევა და მისი არსად ნამყოფ-ნაბრძოლი ცხოვრება „სიზმრის რაინდისა” და ზანტი საჭურველმტვირთველის ფუჭ ხეტიალს ნამდვილად სჯობია.

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, ბედნიერი უფლისწული და მისი ერთგული მეგობარი გამახსენდა. ბავშვები ჯერ კითხვისთვის მოვამზადე: ვესაუბრე გაჭირვებულ ადამიანებზე, ქვაზე ჩუმად დადებულ სიკეთეზე, რომელიც ხშირად შეუმჩნეველი რჩება, რადგან ადამიანებს დაკვირვებულობა და გულისყურით ხედვა აკლიათ. ამიტომაც გვიკვირს, როცა თბილ ქვეყნებს შეფარებულ ხანგრძლივ სიცოცხლეს ვინმე ზამთრის დღეებივით მოკლე, მაგრამ სრულყოფილ არსებობას ამჯობინებს. 

მეგონა, ექვსი-შვიდი წლის ბავშვები ჩახლართული სიუჟეტის ზედაპირს ვერ გასცდებოდნენ, მაგრამ შევცდი. ყველაზე დიდი აღფრთოვანება ამირანსა და მზეჭაბუკს კი არა, „უსულო” ქანდაკებას ხვდა წილად. ისინი დაბრმავებული უფლისწულის ნაცვლად იყურებოდნენ, ეძებდნენ და ეხმარებოდნენ გაჭირვებულებს, დაუზარელ მერცხალთან ერთად დაფრინავდნენ ყინულივით ცივ ღამეში „სიკეთის ქვაზე დასადებად”.

ახლა რეალურ ისტორიებს მოვუყვები. შევეცდები, თანამედროვე ადამიანებში ამოვაცნობინო ამირანი, მზეჭაბუკი თუ ბედნიერი უფლისწული. ჯერ მათ თანატოლებზე ვუამბობ, ისეთებზე, სკოლისაკენ მიმავალ გზაზე რამდენიმე სოფელი, მუხლამდე თოვლი, თავსხმა წვიმა ან პაპანაქება სიცხე რომ ეღობებათ. ბავშვებზე, რომლებიც უფსკრულში ჩაკიდებული ბაგირისა თუ ვარცლის მსგავსი ნავების მეშვეობით, ანუ ნებისმიერი გზით მიფრინავენ, მიცურავენ, სკოლისაკენ მიიჩქარიან. შემდეგ რისკის შემცველ პროფესიებს განვიხილავთ. იქნებ ერთი „გმირი” დედიკო ან მამიკო ჩვენს კლასშიც მოიძებნოს და მოვიწვიოთ. მაშინ საუბარი მართლაც ეფექტური და შედეგიანი იქნება.

ბოლოს ბორბლებიანი სავარძლებით, ჩამქრალი თვალებით, მთელი ცხოვრების სამყოფი სიჩუმით „დასაჩუქრებულ” სამყაროშიც მინდა შევიხედოთ. მართალია, მტკივნეული თემაა, მაგრამ პატარებმა, ჯობია, თავიდანვე გაუსწორონ თვალი განსხვავებულ სამყაროს. იცოდნენ, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც წარმოუდგენელი შრომის ფასად აღწევენ თუნდაც ისეთ ჩვეულებრივ მიზანს, როგორიც განათლების მიღებაა. აქაც რეალურ ისტორიას მოვიშველიებ:

ერთხელ, მე და ჩემი მეგობრები უსინათლოთა სკოლაში მიგვიწვიეს პოეზიის საღამოს ჩასატარებლად. ცოტათი მეშინოდა, ისეთი არაფერი წამომცდენოდა (წამეკითხა), ამ კონკრეტულ გარემოში არაკორექტულად რომ გაიჟღერებდა. თურმე როგორ ვცდებოდი… შეხვედრის ბოლოს გამაყრუებელი ხმაურითა და გაუთავებელი კონფლიქტების ჭუჭყით სავსე რეალურ სამყაროში დაბრუნება აღარ მინდოდა. არსად შემხვედრია ასეთი ყურადღებიანი და მადლიერი მსმენელი. ბრაილის შრიფტით დაბეჭდილი საკუთარი ლექსები გვისახსოვრეს, გულუხვად გაგვიმასპინძლდნენ, თბილი სიტყვები არ დაიშურეს, გაჩერებამდე გამოგვაცილეს, მერე კი წყვილ-წყვილად, ხელიხელჩაკიდებულები და ღიმილიანები დაუბრუნდნენ ერთმანეთს. მათ სამყაროში მართლა ეტეოდა ცულის ტარზე დედამიწა. „ჩვენ არ შეგვიძლია დავინახოთ ქრისტე და მას ვაჩვენოთ სიყვარული, მაგრამ ხომ შეგვიძლია, დავინახოთ ადამიანები და მათ მიმართ გამოვხატოთ ის სიყვარული, რომელსაც გამოვავლენდით ქრისტესთან, მისი დანახვა რომ შეგვძლებოდა” (დედა ტერეზა).

უსაფრთხოების ტექნიკა ქიმიურ ლაბორატორიაში

0
ქიმიის სწავლება თეორიულ მეცადინეობასთან ერთად მოიცავს უცილობელ ქიმიური ექსპერიმენტების ჩატარებასაც. ამიტომ ქიმიის პედაგოგი უნდა ფლობდეს უმარტივესი ქიმიური ექსპერიმენტების შეს­რუ­ლების  ტექნიკას.  ლაბორატორიაში ქიმი­ური რეაქტივები, ჭურჭელი, დანადგარები და მოწყობი­ლო­ბები  კი თა­ვის მხრივ მოითხოვს კვალიფიციურ მოპყრობას. ამიტომ, ექსპე­რი­მენტატორი ვალდებულია ასევე ფლობდეს უსაფრთ­ხოებ­ის ტექ­ნი­კას, ხანძარსაწინააღმდეგო წესებს, უნდა შეეძლოს უბედუ­რე­ბის შემ­თხვევაში დაზარალებულისთვის პირველადი დახმარების აღმო­ჩენა.

რა უნდა ახსოვდეს ქიმიურ ლაბორატორიაში მომუშავე პერსონალს – მასწავლებელსა და მოსწავლეს:

1)ლაბორატორიაში არსებული ნივთიერებები მეტ-ნაკლებად მომ­წამ­ვ­ლელი და ცეცხლსაშიშია, ამიტომ აუცილებელია სისუფ­თა­ვის დაცვა და  წესრიგი. 

2)არ უნდა დავუშვათ ნივთიე­რე­ბების კანთან შეხება, ხელებით არ უნდა შევეხოთ სახესა და თვალებს, მუშაობის დროს არ უნდა მივიღოთ კვების პროდუქტები.

3)კატეგორიულად აკრძალულია მოქმედი დანადგარის უყურადღებოდ მიტოვება და ლაბორატორიაში მარტო ერთი პირის მუშაობა.

4)ყველა ჭურჭელზე, რომელშიც რეაქტივი ინახება, უნდა იყოს ზუსტი დასახელება. რეაქტივების გამოყენება უეტიკეტო ჭურჭლიდან აკრძალულია.

5)არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება ცდის ჩატარება ჭუჭყიან ჭურჭელში. შესაბამისად ცდის დამთავრებისთანავე ჭურჭელი უნდა გაირეცხოს. ახლად გამოყენებული ჭურჭლის გასუფთავება გაცილებით ადვილია, ვიდრე ძველის. 

6)ჭურჭელთან, რომელშიც რაიმე ხსნარი დუღს ან რომელშიც რაიმე ხსნარის დამატება ხდება არ შეიძლება სახის ახლოს მიტანა; სინჯარის პირი, რომელშიც ხდება ხსნარის ან სითხის გაცხელება, არ უნდა იყოს მიმართული ვინმეს მიმართ.
 

7)კატეგორიულად აკრძალულია ქიმიური ნივთიერებების გემოს გასინჯვა; მათი ყნოსვა შეიძლება იმ შემთხვევაში, თუ დარწმუნებული ხართ, რომ ნაერთი არ არის შხამიანი ან მომწამვლელი. ამასთან არ შეიძლება პირდაპირ შესუნთქვა, არამედ საჭიროა ხელის მოძრაობით მივიტანოთ ორთქლი სასუნთქ ორგანოსთან.

 
8)ზოგიერთი ექსპერიმენტის ჩატარებისას უსაფრთხოების მიზნით მიზანშეწონილია დამცველი სათვალით ან ორგანული მინისაგან დამზადებული სპეციალური საფარით სარგებლობა. 
9)მინის ან სხვა ქიმიური ჭურჭლის გამოყენებისას უნდა დავიცვათ შემდეგი წესები: 

a)სქელკედლიანი ქიმიური ჭურჭელი არ უნდა ცხელდებოდეს ღია ცეცხლზე, არამედ – წყლის ან ზეთის აბაზანაში. ამ დროს ყურადღება უნდა მიექცეს სითხის თანაბარ გაცხელებას. არათანაბარი გაცხელების დროს შესაძლებელია სითხის გაშხეფება და ჭურჭლის გაბზარვა! 

b)დიდ ქიმიურ ჭურჭელს საჭიროა ორივე ხელი მოვკიდოთ, ამასთან ერთ-ერთი ხელი ჭიქის ძირს! 

c)მინის მილების ბასრი ნაწილები უნდა იქნეს შემლღვალი სპირტ- ან გაზქურის ალზე! მინის დეტალებზე რეზინის მილების ჩამოცმის დროს მინის გატეხვის თავიდან აცილების მიზნით აუცილებელია მათი წინასწარ წყლით დასველება, გლიცერინის ან ვაზელინის წასმა და შემაერთებელ ნაწილებზე ორივე ხელის თითების მაქსიმალურად ახლოს განლაგება 

 

d) სამუშაოს დაწყების წინ აუცილებელია შემო­წმდეს დანად­გა­რი, თუ რამდენად სწორად არის აწყობილი, ხოლო სარევე­ლის გამოყენების წინ საჭიროა შემოწმდეს, მუშაობს თუ არა ის.

e)ავტოკლავებით, შეკუმ­შული და გათხევადებული გაზის ბა­ლო­ნებით მუშაობა შესაძლებელია მხოლოდ უსაფრთ­ხოების ტექ­ნიკის სპეციალური ინსტრუქციის გავლის შემდეგ.

f)ვაკუუმ-ექსიკატორიდან ჰაერის ამოტუმბვა შეიძლება მხო­ლოდ წყალჭავლიანი ტუმბოს საშუალებით. ამ დროს საჭი­როა ვაკუუმ-ექსი­კა­ტორს შემოხვეული ჰქონდეს ქსოვილი.

g)საჭიროა უსაფრთხოების ტექნიკის სპეციალური ინსტრუქ­ტაჟის გავლა, ვიდრე ვაკუუმზე გამოხდას შეუდგებოდეთ.

h)ამწოვი კარადის ფანჯრები მუშაობისას არ უნდა იყოს კარადის მუშა ფართობის 1/3-ზე მეტად გახსნილი. 

i)ამწოვ კარადაში აფეთქების ან აალების შემთხვევაში პირველ რიგში უნდა გამოირთოს ვენტილაცია და დაიხუროს დროსელ-სარ­ქვე­ლი, რათა არ მოხდეს სავენტილაციო ხაზზე ხანძრის გავრცელება.

j)მჟავების ან ტუტეთა ხსნარების ჩამოსხმა უნდა ხდებოდეს გამ­წოვ კარადაში. ამ დროს მომუშავეს უნდა ეკეთოს დამცველი სა­თვალე, ხოლო ამწოვი კარადის ფანჯარა უნდა იყოს დაწეული ისე, რომ ფარავდეს მომუშავის სახეს.

k)ბრომთან ყოველგვარი სამუშაო ტარდება გამწოვ კარადაში. ამ დროს აუცილებელია რეზინის ხელთათმანებისა და დამცველი სათვალეს გამოყენება.

l)მინის დიდი ბოცები, რომლებშიც კონცენტრირებული მჟავები, ტუ­ტე­ები ან ამიაკია, საჭიროა იდგეს კალათებში ან ხის ჩარჩოებში. ამ ნივთიერებების გადმოსხმისას საჭიროა დამ­ცვე­ლი სათვალეს, რეზინის ხელთათმანების,  წინსა­ფრისა და რეზინის ჩექმების გამოყენება.

m)თუ ორი სითხის შერევაა საჭირო, მაშინ სითხეს, რომელსაც მე­ტი ხვედრითი წონა აქვს, მორევის პირობებში ასახავენ სით­ხეში, რომლის ხვედრითი წონა ნაკლებია, მაგალითად, კონ­ცენ­­ტრირებული გოგირდმჟავას განზავებისას, კონ­ცენ­ტრი­რებული გოგირდმჟავას და აზოტმჟავას შერევისას და ა.შ.

n)ნივთიერებების შერევისას, რომლის დროსაც ადგილი აქვს სითბოს გამოყოფას, საჭი­როა მხოლოდ თერ­მომ­დგრადი მინის ან ფაიფურის ქიმიური ჭურჭლის გამოყენება.

o)ნარჩენი სითხეების ჩასხმა ნიჟარაში კატეგო­რიუ­ლად აკრძა­ლუ­ლია. ისინი უნდა განეიტრალდეს ან ჩაისხას სპეციალურ ჭურ­ჭელში.

p)ქლორთან, ბრომთან, გოგირდის ან აზოტის ოქსიდებთან, გოგირდწყალბადთან და სხვა მომწამლავ ნივთიერებებთან მუშაობა აუცილებლად უნდა წარმოებდეს ამწოვ კარადაში. 

q)ეთერის გაცხელება, გამოხდა, აორთქლება მიმდი­ნარეობს წყლის აბაზანის საშუალებით. გამოხდისას უნდა გამო­ვი­ყენოთ მაქსიმალურად გრძელი მაცივრების, ხოლო მიმღები უნ­და მოთავსდეს  ღია ცეცხლისაგან მოშორებით. რამდე­ნი­მე­ჯერ გამოყენებული ეთერთან მუშაობის წინ, აფეთქების თავიდან აცილების მიზნით, საჭიროა მას მოშორდეს პეროქ­სი­დები, მაგალითად, რკინის სულფატთან შენჯღრევით. არ შეიძ­ლება გამო­სახდელი კოლბიდან ეთე­რის გამოხდა სიმშრა­ლემდე (ბოლომდე) და გამოხდილი ეთე­რის დიდი რაოდენობით შეგროვება ერთ მიმღებში (არა უმეტეს 300-400 მლ). ეთერის შენახვა (განსაკუთრებით აბსოლუტური ეთე­რის), შეიძლება მხოლოდ სქელკედლიან, უმჯობესია მუქი ფერის ჭურჭელში, რომელიც დაცობილია საცობით ­კალციუმის ქლორიდიანი მილით.

r)მეტალურ ნატრიუმთან მუშაობისას აუცილებელია აბსოლუ­ტუ­რად მშრალი ჭურჭლის გამოყენება. არ შეიძლება ნატ­რიუმ­თან მუშაობა წყლის სიახლოვეს (შეიძლება მოხდეს აფეთ­ქე­ბა). სამუშაოს დამთავრების შემდეგ აუცილებელია შეგ­როვ­დეს რეაქციაში შეუსვლელი ნატრიუმის ნარჩენები ნავთიან ჭურ­ჭელში. ნატრიუმის ნარჩენები კი  გაიხსნას  სპირტში.

10)ლაბორატორიაში თვალსაჩინო ადგილას უნდა იყოს განთავსებული ხანძარსაწინააღმდეგო საშუალებები – ქვიშის ყუთები  და ცეცხ­ლ­მაქ­რობები.  ხანძრის გაჩენის შემთხვევაში პირველ რიგში საჭი­როა ყველა გამახურებლის გამორთვა, მოშორებულ უნდა იქნას ცეცხლის კერასთან ახლოს მდებარე აალებადი ნივთიერებები, ხოლო შემდეგ მოხდეს ცეცხლის ჩაქრობა ცეცხლსაქრობით, სილით ან ხანძარსა­წინააღ­მდეგო საბნით. ცეცხლზე წყლის დასხმა არ არის მიზანშეწონილი, რადგან უმეტეს შემთ­ხვევებში ეს იწვევს ხანძრის კერის გაფარ­თოებას.
უსაფრთხოების ტექნიკის წესების დაუცვე­ლობამ შეიძლება ადვილად მიგვიყვანოს  უბედურ შემთხვე­ვებამდე. ასევე ლაბორატორიული ინციდენტი შეიძლება სულ უბრალო შემთხვევითობამ ან გაუფრთხილებლობამ გამოიწვიოს. ამიტომ პირველადი გადაუდებელი დახმარების გაწევაც უნდა შეეძლოს ქიმიის მასწავლებელს:

1)I ხარისხის თერმული დამწვრობის (სიწითლე, უმ­ნიშ­­ვნელო შეწითლება) დროს საჭიროა დამწვარი ადგილის სპირტით გაწმენდა. II და III ხარისხის დამწვრობისას – სტერილური სახვევით ან სუფთა ტილოთი შეხვევა. 

2)კიდურების დამწვრობისას საჭიროა მათი განთავისუფლება მჭიდრო ტანსაცმლისაგან, რადგან შესაძლებელია გასივება.

3)ტუტით ან მჟავით კანის დამწვრობის დროს საჭიროა წყლის ნაკადით დაახლოებით 20-30 წუთის განმავლობაში ჩარეცხვა, ხოლო ძლიერი დამწვრობის შემთხვევაში ჩარეცხვა ხდება 1.5-2 საათის განმავლობაში (წყალი არ უნდა იყოს ცივი). ჩატარებული პროცედურის შემდეგ დაზარალებულს ისევე ექცევიან, როგორც თერმული დამწვრობის შემთხვევაში.

4)ბრომით დამწვრობისას ადებენ სპირტის საფენს ხანგრძლივი დროით.

5)ტუტის ან მჟავის წვეთების თვალში მოხვედრისას, თვალს დიდი ხნის განმავლობაში იბანენ ოთახის ტემპერატურის წყლის დიდი რაოდენობით. 

6)ფენოლით დამწვრობის შემთხვევაში დაზი­ანე­ბული ადგილი საჭიროა დამუშავდეს სამედი­ცინო ეთილის  სპირტით.
7)ნაჭრილობევ ადგილებს იოდის სპირტის 5%-იანი ხსნარით ამუშავებენ და ადებენ სტერი­ლურ საფენს.
გარდა ამისა ექსპერიმენტატორს ყოველთვის უნდა ახსოვდეს:

1.ექსპერიმენტის დაწყებამდის აუცილებლად წაიკითხოს მეთო­დი­კა გულდასმით. ეს საშუალებას მისცემს სწორად დაგეგ­მოს ცდა და თავიდან აიცილოს გაუთვალისწინებელი გარ­თუ­ლებები.

2.არ ჩააგდოს ასანთის ღერი, ლაკმუსის ქაღალდი ან სხვა უხ­ს­ნა­დი ნაერთები ნიჟარაში. მყარი ნარჩენები უნდა შეგროვდეს სპეციალურ მათთვის გამოყოფილ ურნაში.

3.საჭირო რეაქტივები ჩამოასხას  ადგილზე ჭიქებში ან მენზუ­რებში და რეაქტივების ბოთლები დატოვოს თაროებზე ან გამოყენების შემდეგ დაუყონებლივ დააბრუნოს პირვანდელ ადგილზე.

4.ბოთლიდან რეაქტივის ამოღებისას ეტიკეტზე წარწერა წაიკითხოს ორჯერ.

5.ეცადოს, არ იმუშაოს ნივთიერებების დიდ რაოდენობებთან. კარგი ექსპერიმენტატორი 1-3 მლ-ზე დიდი რაოდენობით არ იყენებს ნივთიერებას.

6.არასოდეს დააბრუნოს ბოთლში გამოუყენებელი ნივთიერება. ამიტომ ყოველთვის ჩამოასხას მხოლოდ ექსპერიმენტი­სათვის  საჭირო რაოდენობა.

7.ეცადოს, ბოთლის საცობი არ დადოთ ძირს (მაგიდაზე).

8.არ გააცხელოს სქელკედლიანი მინის ჭურჭელი ან მენზურები, მზომი კოლბები ცეცხლის ალზე.

9.ეცადოს, ფეხზე არ ჩაიცვას სანდლები ან სხვა ღია ფეხსაცმელი. ლაბორატორიაში ხშირია იატაკზე მინის ნატეხების მიმობნევა.

10.ეცადოს, ეცვას ბამბის ტანსაცმელი ან ხალათი. სინთეზური  ბოჭკოს ტანსაცმელი ტემპერატურაზე ადვილად ლღვება და იწვის.

11.მინის ჭურჭელი გამოყენების წინ გულდასმით დაათვა­ლი­ე­როს, რომ არ ჰქონდეს ბზარები. გაბზარული მინის ჭურჭელი გაცხე­ლებისას ან ვაკუუმის ქვეშ ადვილად ტყდება.

არ მინდა დაგვრჩეს იმსის განცდა, რომ ლაბორატორიაში მუშაობა ერთი შეხედვით წარმოადგენს მზა რე­ცეპ­ტურის ან წინასწარ დაგეგმილი ოპერაციების სკურპულოზურ შესრულებას. რეალურად ექსპერიმენტატორის საქმიანობა შემოქ­მედებით, ხშირად კი ინოვაციურ გადაწყვეტილებების მიღებას მო­ითხოვს. მიუხედავად ცდის ჩატარების წინასწარ გაწერილი მეთო­დი­კისა, კარგ ექსპერიმენტატორს ყოველთვის შეუძლია გარკვეული კო­რექტივების შეტანა, რაც მას ექსპერიმენტის ჩატარებას გაუადვი­ლებს ან მის ხელთ არსებული საშუალებების პირობებში შესაძ­ლე­ბელს გახდის.

თვითშეფასება და მისი როლი ბავშვის პიროვნების ფორმირების პროცესში

0
ალბათ, ყველას გვქონია ურთიერთობა ადამიანებთან, რომლებიც გამუდმებით უკმაყოფილონი არიან, გამუდმებით წუწუნებენ და აცხადებენ, რომ გაცილებით მეტს იმსახურებენ, ვიდრე იღებენ; მარცხის შემთხვევაში ყოველთვის სხვას ადანაშაულებენ, თავს უსამართლოდ დაჩაგრულად წარმოაჩენენ და იშვიათად ეძებენ მარცხის მიზეზს საკუთარ თავში. თუმცა ისეთებიც გვხვდებიან, რომლებიც, მიუხედავად სათანადო შესაძლებლობებისა, ნებისმიერ საქმეს გაურბიან იმის შიშით, რომ ვერ დაძლევენ და თავს შეირცხვენენ. ასეთი ადამიანები ხშირად ისეთ წინადადებაზეც კი ამბობენ უარს, რომელსაც წარმატებით გაართმევდნენ თავს. ყოველივე ამის გამო ისინი ითრგუნებიან, ვერ იკმაყოფილებენ თვითაქტუალიზაციის მოთხოვნილებას, არარეალიზებულები არიან ცხოვრებაში, რაც უარყოფითი ემოციური განცდებისა და საკუთარ თავში ჩაკეტვის მიზეზად იქცევა. როგორც ერთ, ისე მეორე შემთხვევაში ადამიანის ქცევის განმსაზღვრელი ხდება თვითშეფასება, რომელიც შესაძლოა საკმაოდ ადრეულ პერიოდში იყოს ჩამოყალიბებული. 

თვითშეფასება არის ადამიანის მიერ საკუთარი პიროვნების შეფასების უნარი, მისი დამოკიდებულება საკუთარი შესაძლებლობებისადმი, პიროვნული თვისებებისადმი, გარეგნობისადმი. ნებისმიერ ჩვენთაგანს გარკვეული თვითშეფასება აქვს და ჩვენი ქცევა ძირითადას ჩვენივე თვითშეფასებით არის ნაკარნახევი. თვითშეფასება დაახლოებით იგივეა პიროვნებისთვის, რაც ხერხემალი სხეულისთვის. 

თვითშეფასების სწორად ჩამოყალიბების შემთხვევაში ბევრი სირთულის თავიდან აცილებას შევძლებდით. ამდენად, კარგი იქნება, თუ ნებისმიერი აღმზრდელი, პედაგოგი და მშობელი მიიღებს საჭირო ინფორმაციას თვითშეფასების, მისი სახეებისა და ჩამოყალიბების პირობების შესახებ. 

თვითშეფასება პიროვნების ცენტრალური წარმონაქმნია და მისი ჩამოყალიბებისა და განვითარების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორს წრმოადგენს. იმ ფაქტორთა შორის, რომლებიც განსაზღვრავს პიროვნების ფორმირებას, თვითშეფასებას განსაკუთრებული ადგილი უკავია. ის, თუ როგორი პიროვნება დადგება ამა თუ იმ ბავშვისგან მომავალში, მნიშვნელოვანწილად არის დამოკიდებული იმაზე, როგორი თვითშეფასება გამოუმუშავდება მას. ბავშვებს ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში უყალიბდებათ და უვითარდებათ თვითშეფასება – საკუთარი შესაძლებლობებისა და თვისებების შეფასების უნარი, რაც, თავის მხრივ, განსაზღვრავს მათ ქცევას. ყველა ასაკის ბავშვისთვის ქცევის მოტივაციური მნიშვნელობა იმდენად დიდია, რომ თვითშეფასებასა და შეფასებას შორის კონფლიქტის დროს ქცევის წამყვან მოტივად თვითშეფასება იქცევა. 

თვითშეფასება შეიძლება იყოს ადეკვატური და არაადეკვატური. არაადეკვატური თვითშეფასება, თავის მხრივ, არადეკვატურად მაღალი ან არაადეკვატურად დაბალია. 
არაადეკვატურად მაღალი თვითშეფასება

არაადეკვატურად მაღალი თვითშეფასების მქონე ბავშვი გაზვიადებით აფასებს საკუთარ შესაძლებლობებს, რის გამოც სისტემატურად განიცდის მარცხს, ხშირად მოსდის კონფლიქტი ირგვლივ მყოფებთან. ყოველივე ამის გამო ირღვევა ბავშვის პიროვნების განვითარების ჰარმონიულობა. განსვლა ბავშვის თვითშეფასებას, პრეტენზიების დონესა და მის რეალურ შესაძლებლობებს შორის ხშირად იწვევს მწვავე ემოციურ განცდებს. სხვადასხვა ბავშვი სხვადასხვანაირად რეაგირებს იმ დაბრკოლებებზე, რომლებიც ხვდება საკუთარი შესაძლებლობების არაადეკვატური შეფასების გამო.
 

ზოგიერთი გამოსავალს იმაში პოულობს, რომ თვითშეფასებასა და პრეტენზიების დონეს სხვა ადამიანებისგან მიღებული შეფასებისა და საკუთარი გამოცდილების საფუძველზე გარდაქმნის და თავისი პიროვნების შესაძლებლობებთან შესატყვისობაში მოჰყავს, მაგრამ გარკვეულ პირობებში შესაძლოა ისეთი ვითარება შეიქმნას, რომ, სისტემატური მარცხის მიუხედავად, ბავშვის პრეტენზიების დონე და თვითშეფასება არ შეიცვალოს, არ დაქვეითდეს და ბავშვიც არავითარ ღონეს არ ხმარობდეს წარმატების მისაღწევად, შესაძლებლობების, უნარების პრეტენზიის დონემდე ასამაღლებლად. ამის ერთ-ერთი მიზეზი შესაძლოა ის იყოს, რომ ბავშვს ჰქონდეს გარკვეული ნიჭი და უნარები, რომლებიც საკმარისია რომელიმე სფეროში მცირე მიღწევისთვის, მაგრამ არა დიდი მიღწევებისთვის, საკუთარი პრეტენზიების სავსებით დაკმაყოფილებისთვის. გაზვიადებული თვითშეფასება და პრეტენზიების დონე მყარია, როდესაც განმტკიცებულია დაუმსახურებელი ქებით. ამ შემთხვევაში ბავშვს მაღალი თვითშეფასების შენარჩუნება მოთხოვნილებად გადაექცევა. ეს მოთხოვნილება ბავშვმა შეიძლება დაიკმაყოფილოს საკუთარი პრეტენზიების იმ სფეროში გადართვით, რომელშიც უფრო მეტის მიღწევა შეუძლია. შეიძლება, სხვა გზასაც მიმართოს – სინამდვილეზე თვალი დახუჭოს. გაზვიადებული თვითშეფასების საფუძველზე ადამიანს უჩნდება არასწორი წარმოდგენა თავის თავზე, თავის პიროვნებაზე, შესაძლებლობებზე. ამ შემთხვევაში მისთვის საჭირო თვითშეფასების შესანარჩუნებლად ის უკუაგდებს, უარყოფს თავის მარცხს, ცდილობს მის ახსნას ნებისმიერი სხვა, მისგან დამოუკიდებელი ობიექტური მიზეზებით, რათა არ აღიაროს საკუთარი სისუსტე, უუნარობა. ასე აღმოცენდება არაადეკვატური განცდები, არაადეკვატური ქცევები, არაადეკვატური ხდება სინამდვილისადმი დამოკიდებულებაც, მახინჯდება აღქმა, იცვლება გარემოსადმი ემოციური დამოკიდებულება. მაგალითად, ასეთი ბავშვი სამართლიან შენიშვნას აღიქვამს როგორც უმიზეზო გამოდავებას. სინამდვილის ასეთი აღქმა განსაზღვრავს დამოკიდებულებას ყველაფრის მიმართ: ბავშვი ხდება მტრული, დაძაბული, ეჭვიანი, მუდმივად განაწყენებულია და დარწმუნებული გარშემო მყოფთა უსამართლობაში. მასწავლებელმა შესაძლოა სავსებით სწორად შეაფასოს ასეთი ბავშვის ქცევა ან ცოდნა და სამართლიანი მოთხოვნებიც წაუყენოს მას, მაგრამ ბავშვი ამ შეფასებებსა და მოთხოვნებს განიცდის როგორც უსამართლოს. როდესაც ასეთი ბავშვი მისთვის სასურველ შეფასებას ვერ იღებს, იწყებს მშობლებთან თავის მართლებას და ადანაშაულებს ყველას: მასწავლებელს, რომელიც თურმე გვიან შევიდა კლასში და ბევრი დრო მოანდომა დავალების დაფაზე დაწერას; მეგობარს, რომელიც მთელი გაკვეთილი „ხელს უშლიდა”, – მაგრამ არ აღიარებს, რომ იმ დღეს გაკვეთილი სათანადოდ არ იცოდა. მუდმივი უსამართლობის განცდის საფუძველზე ბავშვში აღმოცენდება არაადეკვატურობის აფექტი, რომელიც ეხმარება მას, დაიცვას თავი სინამდვილის არასასურველი ზემოქმედებისგან და შეინარჩუნოს დამაკმაყოფილებელი დამოკიდებულება თავისი თავისადმი. ამრიგად, ეს ერთგვარი დაცვითი რეაქციაა. გარდა ამისა, ის მეორე მნიშვნელოვან ფუნქციასაც ასრულებს – არა მარტო იცავს ადამიანს ტრავმის გამომწვევი ზემოქმედებისგან, არამედ აკმაყოფილებს კიდეც მის პრეტენზიებს, გარკვეული თვითშეფასების მოთხოვნებს; წყენისა და უსამართლობის განცდა საშუალებას აძლევს ადამიანს, მიიჩნიოს თავი კარგ პიროვნებად, დარჩეს საკუთარ წარმოსახვაში სათანადო სამაღლეზე, ირწმუნოს, რომ უსამართლოდაა დაჩაგრული. ყოველივე ეს უფრო ამაღლებს ადამიანს საკუთარ თვალში, რის შედეგადაც მაღალი თვითშეფასების მოთხოვნილება კმაყოფილდება, საჭირო აღარ ხდება მისი დაწევა და საკუთარ შესაძლებლობებთან შესაბამისობაში მოყვანა.

არაადეკვატურობის აფექტი პიროვნებას სინამდვილეს სწყვეტს. ის ხშირად გადამწყვეტ როლს ასრულებს ხასიათის ისეთი თვისებების ჩამოყალიბებაში, როგორებიცაა ეჭვიანობა, უნდობლობა, აგრესიულობა, გულჩათხრობილობა, ფხუკიანობა და სხვა. ასევე შეინიშნება მიდრეკილება მწვავე ემოციური განცდებისა და აფექტებისადმი და პრეტენზიების მაღალი დონე. დადგენილია, რომ გაცილებით ადვილია არაადეკვატურობის აფექტის წარმოშობის თავიდან აცილება, ვიდრე უკვე წარმოშობილი აფექტისაგან თავის დაღწევა. 
არაადეკვატურად დაბალი თვითშეფასება
 

არაადეკვატურად დაბალი თვითშეფასების შემთხვევაში ბავშვი სათანადოდ არ აფასებს საკუთარ შესაძლებლობებს. ასეთი თვითშეფასების მქონე ბავშვისთვის დამახასიათებელია გაუბედაობა, საკუთარ თავში დაურწმუნებლობა, შემართების უქონლობა, რის გამოც განვითარების პროცესში შესაძლოა სრულად ვერ გამოამჟღავნოს საკუთარი შესაძლებლობები, ვერ მოახდინოს მათი სრული რეალიზება. ასეთი ბავშვი ძალიან ხშირად უარს ამბობს მასწავლებლის წინადადებაზე, მონაწილეობა მიიღოს ოლიმპიადაში, კონფერენციაში ან ნებისმიერ სხვა ღონისძიებაში იმ მოტივით, რომ თავს ვერ გაართმევს დავალებას. თუმცა უმეტესად ყოველგვარი მონაცემი აქვს აღნიშნულ საქმიანობაში წარმატების მისაღწევად. მაღალი შეფასების მიღებისას ასეთ ბავშვს ხშირად ჰგონია, რომ ნიშანი მოუმატეს. სინამდვილეში, არცთუ იშვიათად, ასეთ შემთხვევაში შეფასება სავსებით ობიექტურია. 

ნებისმიერი პედაგოგისთვის საინტერესო იქნება იმის ცოდნა, როგორ ყალიბდება თვითშეფასება. ადრეულ ასაკში ბავშვის თვითშეფასება უმთავრესად აიგება უფროსების, უპირველეს ყოვლისა, მასწავლებლებისა და მშობლების მიერ მისი ქცევის შეფასების საფუძველზე. ამ ასაკის ბავშვებს ჯერ კიდევ არ შესწევთ საკუთარი თვისებების, საკუთარი შესაძლებლობების გაცნობიერების უნარი. ისინი თავიანთ თავისებურებებზე საგანგებოდ არ ფიქრობენ. ყოველივე ამის გამო მათი თვითშეფასება ძალზე ლაბილურია, ის ადვილად იცვლება უფროსების მიერ მათი ქცევის, თვისებების, შესაძლებლობების შეფასების ცვლილებასთან ერთად. ზოგჯერ ამ პერიოდში ბავშვის თვითშეფასება ერთი დღის განმავლობაშიც კი იცვლება. ამ ასაკის ბავშვები თავის თავზე ფიქრის დროს არ არიან დამოუკიდებელნი, მათთან ეს პროცესი არ არის შინაგანი, მათი თვითშეფასება ჯერ კიდევ არ არის გაშინაგნებული, მას ძირითადად გარეგანი ფაქტორები განსაზღვრავს. ყოველივე ამის გამო ბავშვს ხშირად მოსდის შეცდომა საკუთარი თავის შეფასების დროს, გამოაქვს შემთხვევითი და ურთიერთსაწინააღმდეგო დასკვნები, მერყეობს თვითშეფასებაში.

როგორც სკოლამდელ, ასევე პირველ სასკოლო პერიოდში, სანამ ბავშვი დამოუკიდებლად დაიწყებდეს საკუთარი თავის შეფასებას, თვითშეფასების ფორმირებაში მშობელს განსაკუთრებული როლი აკისრია, რადგან მისი გავლენა საკმაოდ ძლიერია. საყურადღებოა, რომ ყველა მშობელს აღზრდის საკუთარი სტილი აქვს. ბევრს მიაჩნია, რომ მომავალში ცხოვრების გზის იოლად გასავლელად, ასევე იმისთვის, რომ შვილი არ დაეჩაგროს, საჭიროა, ხშირად აქოს და გაუძლიეროს საკუთარი ძალების რწმენა. ასეთ მშობლებს, არცთუ იშვიათად, ნამდვილად სჯერათ, რომ მათი შვილი განსაკუთრებული ნიჭიერებით გამოირჩევა და ცდილობენ, ამაში სხვებიც დაარწმუნონ ბავშვის “ნიჭის დემონსტრირებით”. ხშირად ისინი აიძულებენ თავიანთ პატარას, სტუმრების წინაშე იმღეროს, იცეკვოს, წაიკითხოს ლექსი, აჩვენოს მათ თავისი ნახატები. მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა, ბავშვს არავითარი მონაცემი არ ჰქონდეს აღნიშნული საქმიანობისთვის, მშობელი ისეა დარწმუნებული შვილის ნიჭიერებაში, რომ უცხო ადამიანს უჭირს და ერიდება აზრის გამოთქმა და საკუთარი პოზიციის გამოხატვა. 

ვინაიდან თვითშეფასება შეფასებითი ურთიერთობის პროცესში ყალიბდება, დიდია ალბათობა, რომ ასეთ ბავშვს არაადეკვატურად მაღალი თვითშეფასება ჩამოუყალიბდეს.

გვხვდებიან სხვა კატეგორიის მშობლებიც, რომლებსაც ისე ეშინიათ, მათ შვილს ხასიათის არასასურველი თვისებები (ქედმაღლობა, ამპარტავნება, ყოყოჩობა, ზედმეტი თავდაჯერება) არ ჩამოუყალიბდეს, იშვიათად აქებენ, იშვიათად აღნიშნავენ მის წარმატებას, ცდილობენ, თავისი შეფასებებით გააუფასურონ მათი მიღწევები. ყოველივე ეს ხშირად არაადეკვატურად დაბალი თვითშეფასების მიზეზად იქცევა.
ადეკვატური თვითშეფასება ბავშვს უყალიბდება მაშინ, როდესაც აღმზრდელები და პედაგოგები ადეკვატურად აფასებენ მის შესაძლებლობებს. ადეკვატური თვითშეფასება, თავის მხრივ, თვითრწმენის, თვითკრიტიკულობის, მომთხოვნელობის ჩამოყალიბებას უწყობს ხელს.

მიუხედავად იმისა, რომ ასაკის მატებასთან ერთად ბავშვი ბევრად უფრო დამოუკიდებელი ხდება საკუთარი შესაძლებლობების, საკუთარი პიროვნების შეფასებაში, მისი თვითშეფასება თავისუფლდება სხვათა მიერ შეფასებისგან, ადრეულ ასაკში ჩამოყალიბებული თვითშეფასება ხშირად იმდენად მყარია, რომ მისი შეცვლა ჭირს. საზოგადოდ, ცნობილია, რომ კორექცია საკმაოდ რთული პროცესია – გაცილებით იოლია ამა თუ იმ მახასიათებლის სწორად ჩამოყალიბება, ვიდრე არასწორად ჩამოყალიბებულის შეცვლა.

ვფიქრობთ, ნებისმიერი აღმზრდელი, პედაგოგი, მშობელი ზემოთ წარმოდგენილი ინფორმაციის გაცნობის შემდეგ საჭიროდ ჩათვლის, ბავშვის აღზრდის პროცესში ორიენტირებული იყოს ადეკვატური თვითშეფასების ჩამოყალიბებაზე. ეს ბუნებრივია, რადგან ასეთი თვითშეფასება მომავალში უამრავი სირთულის თავიდან აცილების საშუალებას მოგვცემდა. თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ ბავშვის განვითარების ხელშეწყობისა და მისი შესაძლებლობების სრული რეალიზების მიზნით უკეთესი იქნება, ვიზრუნოთ მასში ადეკვატურზე ოდნავ მაღალი თვითშეფასების ჩამოყალიბებაზე. ცნობილია, რომ ბავშვის განვითარების ხელშეწყობისთვის სასწავლო პროცესში უნდა ვიყენებდეთ ისეთ დავალებებს, რომლებიც ბავშვის შესაძლებლობებს ოდნავ აღემატება და რომელთა შესასრულებლადაც მას დამატებითი ძალისხმევა და შესაძლოა მცირე დახმარებაც დასჭირდეს. როდესაც ჩვენ რაიმე დავალებას ვკიდებთ ხელს, უპირველესად იმაზე ვფიქრობთ, მოგვცემს თუ არა ჩვენი შესაძლებლობები მისი შესრულების საშუალებას. ასეთ დროს გადამწყვეტ მნიშვნელობას იძენს დავალების სირთულისა და თვითშეფასების შესაბამისობა. თუ აღმოვაჩენთ, რომ ჩვენი შესაძლებლობები არ არის საკმარისი აღნიშნული დავალების შესასრულებლად, უარს ვამბობთ მასზე. ასევე იქცევა ბავშვიც. ამიტომ, თუ მას ადეკვატური თვითშეფასება ჩამოვუყალიბეთ, შესაძლოა, რთული დავალებების შესრულებაზე უარი განაცხადოს, მაშინ როდესაც ოდნავ მაღალი თვითშეფასების მქონე ბავშვი უყოყმანოდ შეეჭიდება ასეთ დავალებას და გარკვეული ძალისხმევის წყალობით წარმატებასაც მიაღწევს, რაც მისი განვითარების წინა პირობად იქცევა. ამდენად, სასურველია, ბავშვთან ურთიერთობისას ორიენტირებული ვიყოთ ადეკვატურზე ოდნავ მაღალი თვითშეფასების ჩამოყალიბებაზე. არ დავიშუროთ საქებარი სიტყვები, როცა ბავშვი ამას იმსახურებს, აღვნიშნოთ მისი მიღწევები და გავუჩინოთ მას წარმატებულობის განცდა. 

SOL – თვითორგანიზებადი სწავლა(ნაწილი პირველი)

0

სრულიად მოულოდნელად ხელში საინტერესო
მასალა ჩამივარდა და გადავწყვიტე, მკითხველისთვის გამეზიარებინა. საქმე ეხება თვითორგანიზებადი
სწავლის სტრატეგიებს და გაკვეთილისადმი სისტემურ მიდგომას, რომელსაც ვაინგართენის (Weingarten)
პედაგოგიური სკოლა გვთავაზობს. სტატიის პირველ ნაწილში გაგაცნობთ ზოგად ინფორმაციას
ამ მიდგომის შესახებ და მის პრინციპებს, ხოლო მომდევნო ნაწილებში – პრაქტიკულ მაგალითებს
სასკოლო ცხოვრებიდან და მეთოდებს ქართულ რეალობაში ამ მიდგომის გამოსაყენებლად.

წლების წინ გერმანელი პროფესორებისთვის
ცნობილი გახდა, რომ მოსწავლეები ცოდნის აგების მინიმუმ ხუთი და მაქსიმუმ ცხრა ფაქტორით
განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. იმაზე, რომ ყველა ადამიანი ინდივიდუალური და უნიკალურია,
უკვე აღარავინ დავობს. შესაბამისად, ლოგიკურია, რომ სწავლის დროს ყველა ერთმანეთისგან
განსხვავებული სქემებით აგებს ცოდნას საკუთარ თავში და იყენებს დასწავლის სხვადასხვა
სტრატეგიას.

რეალურია თუ არა, მასწავლებელმა ბიძგი
მისცეს გაკვეთილზე ისეთ პროცესებს, რომლებიც გამოიწვევს მოსწავლის მაქსიმალურ გააქტიურებას,
მოტივაციის ამაღლებას, ასწავლის მას პრობლემის გადაჭრის ეფექტური გზების ძიებას და
გაზრდის მისი დამოუკიდებლობის ხარისხს? შესაძლებელია ყოველივეს ისე დაგეგმვა, რომ სწავლის
პროცესი მოსწავლის მიერ ორგანიზებული გახდეს, პედაგოგი კი მხოლოდ დამხმარედ მოგვევლინოს?
ამ კითხვებზე პასუხს სხვადასხვა საგანმანათლებლო თეორიაში ვიპოვით, მაგრამ ამჯერად
ვსაუბრობთ საგაკვეთილო პროცესისადმი სისტემურ და კონკრეტულ მიდგომაზე, რომელსაც,
მრავალი წელია, ეფექტურად იყენებენ გერმანიის სკოლებში.

SOL (selbst organiziertes
Lernen) – თვითორგანიზებადი სწავლა – არის სასწავლო გარემო, რომელიც ახასიათებს სასწავლო
პროცესს ინდივიდუალური ტემპით. ამ მიდგომის წყალობით გაკვეთილი არა მარტო კარგ შედეგს
იძლევა, არამედ მოსწავლეებსაც აიძულებს, გააქტიურდნენ და განეწყონ მომდევნო ეტაპებზე
ცოდნის აღმოსაჩენად.

SOLგაკვეთილის ორგანიზების მოდელია, რომელსაც აქვს მეცნიერულად
დასაბუთებული საფუძვლები და მუდმივად ვითარდება; გულისხმობს მოსწავლის მიერ დამოუკიდებლად
სწავლის ორგანიზებას და აქვს შემდეგი მიზნები:

* სხვადასხვა მეთოდით და სწავლების
სტრატეგიის გამოყენებით მოსწავლის როგორც ინდივიდის განვითარება და მისი თვითმყოფადობის
გაძლიერება;

* სოციალური სწავლების სტრუქტურის შექმნა კოლექტიური
და ინდივიდუალური სწავლების ფაზების მიზანმიმართული გაცვლით;

* მოსწავლეთათვის პასუხისმგებლობის გრძნობის ამაღლება
(ისინი აცნობიერებენ, რომ საკუთარ განვითარებაზე თავად არიან პასუხისმგებელნი);

* მოსწავლეთათვის პრაქტიკული უნარების განვითარება/აღმოჩენა;

* პროექტული სწავლებით მოსწავლეთათვის ისეთი უნარების
განვითარება, რომელთა მეშვეობითაც შესაძლებელი იქნება ამ პროექტების წარმოდგენა- შეფასება
თემისა და სასწავლო პროგრამის ფარგლებში;

* სასწავლო პროგრამების ინტეგრირებით მოსწავლეთათვის
საგნობრივი კომპეტენციის ამაღლება.

აღნიშნული მიდგომა გვეხმარება იმ მოთხოვნების შესრულებაში,
რომლებსაც უყენებს საზოგადოება სკოლას. მისი მეშვეობით მოსწავლეებმა უნდა შეიძინონ
უნარები, რათა გაუმკლავდნენ გაურკვეველ და მოულოდნელ სიტუაციებს, რომლებსაც სწავლის
(და ცხოვრების) დროს აწყდებიან. ყოველივე ეს მათ უნდა შეძლონ იმ აქტივობათა შედეგად
მიღებული გამოცდილების საფუძველზე, რომლებსაც მათ მასწავლებელი სთავაზობს. ამრიგად,
მოსწავლეებს ექნებათ ცოდნა და გამოცდილება, ამოიცნონ პრობლემის არსი, შეარჩიონ მისი
მოგვარების გზა, დამოუკიდებლად მიიღონ გადაწყვეტილება; მეტად ითანამშრომლებენ თანატოლებთან,
რაც, თავის მხრივ, სასკოლო გარემოში მათ ინტეგრაციასაც შეუწყობს ხელს.

 

SOL შეიძლება გამოვიყენოთ როგორც ჩვეულებრივ 45-წუთიან
გაკვეთილზე, ისე მრავალსაათიანი და მრავალკვირიანი პროექტების განხორციელების დროსაც.

მეთოდის საფუძველია სამი ნაბიჯი: 1) Gruppenpuzzle
(„ჯგუფური თავსატეხი”); 2) „სენდვიჩის პრინციპი”; 3) Advance Organizer (შედეგების
რუკა). ამ სამი ნაბიჯით მიიღწევა საბოლოო შედეგი და იქმნება გარემო, რომელშიც მოსწავლეები
თავად აგებენ ცოდნას, გეგმავენ და ორგანიზებას უწევენ სასწავლო პროცესს.

 

1. Gruppenpuzzle („ჯგუფური
თავსატეხი”)
პროცესის დასაწყისია. მასწავლებელმა
შეიძლება წარმოიდგინოს, რომ მოსწავლეების სახით ხელთ აქვს ფაზლის სხვადასხვა ნაწილი,
რომელთა სწორად შეერთების შემთხვევაში საერთო სურათს მიიღებს. ის კარგად უნდა იცნობდეს
ბავშვების ინდივიდუალურ თავისებურებებს, რადგან პროცესის საწყის ეტაპზე ამას გადამწყვეტი
მნიშვნელობა აქვს. მასწავლებელმა უნდა დააჯგუფოს მოსწავლეები არა ერთნაირი შესაძლებლობების,
არამედ მსგავსი ტემპერამენტისა და ხასიათის თავისებურებათა მიხედვით, რათა მათ მიეცეთ
საშუალება, იმუშაონ ერთად და მიხვდნენ ჯგუფური მუშაობის არსს. ამ ეტაპზე პროცესს მოსწავლეები
წარმართავენ. მუშაობის პრინციპი არ გულისხმობს შეჯიბრებითობას. დავალება მთელი კლასისთვის
საერთოა; ის იყოფა და ჯგუფების მიხედვით ნაწილდება. საწყის ეტაპზე აუცილებელია იმის
ახსნა, რომ წარმატება ყველა ჯგუფის მიერ დავალების პასუხისმგებლობით შესრულებაზეა დამოკიდებული.
ეს არის ჯაჭვური რეაქცია – თუ ზოგიერთი მოსწავლე გულგრილად მოეკიდა დავალებას, ფაზლი
ვერ აეწყობა. შედეგი მხოლოდ ყველა ჯგუფის კარგი მუშაობით მიიღწევა.

2. „სენდვიჩის პრინციპი” წარმოადგენს მეორე ეტაპს, რომლის საშუალებითაც
შესაძლებელია კოლექტიური სწავლების ფაზის გაცვლა ინდივიდუალურ სწავლებაზე სათანადო
ფორმებისა და მეთოდების შერჩევით. ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური და, ამასთანავე, ინტენსიური
შინაარსობრივი ახსნა გვთავაზობს „სწავლას გაცვლითი სწავლის” საშუალებით. მოსწავლის
პოზიციიდან ეს იმას ნიშნავს, რომ იგი ძველ გამოცდილებას ცვლის ახალ ცოდნაზე და ფენებად
ალაგებს გონებაში. ამ ეტაპზე მოსწავლეები იძენენ, უპირველესად, ექსპერტების სტატუსს
და გამოსცდიან საკუთარ თავს როგორც „პატარა სწავლულები”. პედაგოგის პოზიციიდან ამის
გაგება ასე შეიძლება: შენ ყველაზე უკეთ სწავლობ მაშინ, როდესაც ასწავლი, უცვლი შენს
ცოდნას სხვას და იღებ უკუკავშირს. მასწავლებლებს ეძლევათ საშუალება, გამოვიდნენ ტრადიციული
ჩარჩოებიდან და გახდნენ არა დირექტიული დამრიგებლები, არამედ მრჩევლები.

3. Advance Organizer ( წარმატების სანიშნი) გულისხმობს დასკვნით ეტაპზე მოსწავლეთა
მიერ შედეგების რუკის შედგენას და მათთვის ვიზუალიზაციის მეშვეობით განვლილი გზისა
და შეძენილი კომპეტენციების შესახებ ინფორმაციის შეხსენებას.

 

ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე,
ცხადია, რომ თუ SOL მიდგომა სასკოლო მასშტაბით განხორციელდა, ის დიდ გავლენას მაოხდენს
არა მხოლოდ მოსწავლეებზე, არამედ სასკოლო კულტურაზეც. მთელი ეს პროცესი შეიძლება შემდეგნაირად
წარმოვიდგინოთ:





















 

როგორც სქემიდან ჩანს, მიდგომის წარმატების
საწინდარი ჯანსაღი სასკოლო კულტურა და მოსწავლისადმი მაღალი მოლოდინია. სხვაგვარად
ის ვერ გამოიღებს ისეთ დადებით ეფექტს, რომელიც მთელ სკოლაზე მოახდენს გავლენას, რადგან
მიდგომა მთლიანად ჯგუფური მუშაობის (როგორც მასწავლებლების, ასევე მოსწავლეების) პრინციპს
ეფუძნება. დადებითი ეფექტი განსაკუთრებით აშკარაა პროექტული სწავლების დროს, როდესაც
მოსწავლეებს უფრო მეტად აქვთ ჯგუფური მუშაობის შესაძლებლობა. როგორ უნდა გამოვიყენოთ
ის საკლასო ოთახში, რა დადებითი და უარყოფითი მხარეები აქვს მას, ამის შესახებ სტატიის
მომდევნო ნაწილში გესაუბრებით. 

,,ძალა, რომელიც უფრო მძლავრია

0
წინასიტყვაობის მაგიერ: ეს წერილი უკვე დასრულებული მქონდა და შენახული, რათა რედაქტორთან გაგზავნამდე კიდევ ერთხელ წამეკითხა, როდესაც კიევში, მაიდანზე, ძალოვანები მშვიდობიან დემონსტრანტებს დაესხნენ თავს, მიტინგი დაარბიეს და უიარაღო ადამიანები დახოცეს. . .

,,სწავლის ძირი მწარე არის, კენწეროში გატკბილდების” _ თქვა დავით გურამიშვილმა; ,,იპოვე შენი საყვარელი საქმე და ერთი დღეც არ მოგიწევს მუშაობა” _ ეს კი კონფუცმა ბრძანა, თუ ამ ორ გამონათქვამს ერთმანეთზე დავამყნობთ, რაღაც ასეთი გამოვა: ისწავლე ის, რაც მოგწონს და არასოდეს იგემებ სიმწარეს. თუკი ეს გამოთქმა ჭკუაში დაგიჯდათ და ოდესმე გამოიყენებთ, ნუ დაიზარებთ ჩემი სახელის მითითებას, გეთაყვა. ეს ხუმრობით, ისე კი იმაზე, რომ სწავლა ერთდროულად სასარგებლოცა და სასიამოვნოც უნდა იყოს, დიდი ხანია ყველანი შევთანხმდით და ამ მხრივ პროგრესიც იგრძნობა. თუკი ჩემი მოსწავლეობის პერიოდში ხშირად ქართულ ლიტერატურაში საშინაო დავალება არ მომიმზადებია, რადგან ამ დროს რამე თანამედროვე და აქტუალური ნაწარმოების კითხვას ვუთმობდი, ახლა სასკოლო პროგრამაში მრავალი ასეთი თხზულებაა და მასწავლებლებს ისღა დაგვრჩენია, მოსწავლეებს მათი თანამედროვეობა და აქტუალურობა სწორად დავანახოთ. ამჯერად მსურს ოთარ ჭილაძის პოემაზე ,,ადამიანი გაზეთის სვეტში” გესაუბროთ, რომელიც ქართული ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლების მეცხრე კლასის პროგრამაშია შეტანილი.
ზოგადად მსოფლიო ისტორიაში აღწერილი საზოგადოებრივი პროტესტის შემთხვევათა უდიდესი ნაწილი, განსაკუთრებით მეოცე საუკუნემდე, ძალადობასა და სისხლისღვრასთან არის დაკავშირებული. მშვიდობიანი პროტესტი, როგორც უკმაყოფილების გამოხატვის ფართოდ გავრცელებული საშუალება, წინა საუკუნის მონაპოვარია და დემოკრატიული წყობისათვის დამახასიათებელ ფასეულობას წარმოადგენს _ იგი ეხმარება ერთი საერთო იდეის გარშემო გაერთიანებულ ადამიანთა ჯგუფს, სისხლიანი მსხვერპლშეწირვის გარეშე შეცვალოს სამყარო. ცნობისათვის, აზრის ამ უაღრესად კულტურული გამოხატვის ერთ-ერთი პირველი მაგალითია 1838 წელს ჩეროკის ტომის ინდიელების მიერ ევროპელ კოლონიზატორთა წინააღმდეგ მოწყობილი მშვიდობიანი აქცია; ასევე ინდოეთის ჯალიანვალა ბაგის მშვიდობიანი პროტესტი, რომელიც ინგლისელი ჯარისკაცების მიერ ათასამდე უდანაშაულო ადამიანის ჩახოცვით დასრულდა.
პირველი მშვიდობიანი საპროტესტო მოძრაობა, რომელმაც პროტესტანტებისათვის სასურველი შედეგი გამოიღო 1919 წლის პირველ მარტს კორეაში გაიმართა და იაპონიის იმპერიალისტური ზრახვების წინააღმდეგ გალაშქრებას ისახავდა მიზნად. მიუხედავად დამპყრობელთა სასტიკი რეაქციისა, კორეამ ამ დღეს არაძალადობრივი პოზიცია შეინარჩუნა და დიდი ნაბიჯი გადადგა ეროვნული დამოუკიდებლობის მოპოვების თვალსაზრისით.
მშვიდობიანი პროტესტის ძალა ყველაზე უკეთ მსოფლიოს ინდოეთმა აჩვენა, რომელმაც მაჰათმა განდის მეთაურობით შეძლო დიდი ბრიტანეთის მარწუხებისაგან თავი დაეღწია. სწორედ ამ პროტესტის ისტორიას ასახავს ფილმი, რომელმაც ჩემზე ოდესღაც უზარმაზარი ზეგავლენა მოახდინა. ფილმის ქართული სახელწოდება ასე ჟღერდა ,,ძალა, რომელიც უფრო მძლავრია” და მეც ასევე დავასათაურე ჩემი ეს სტატია, ვინაიდან, ჩემი ღრმა რწმენით, ეს ფრაზა საუკეთესოდ გამოხატავს მშვიდობიანი პროტესტის არსს.
პროტესტის მშვიდობიანი ფორმა, დემოკრატიის განვითარებასთან ერთად, სულ უფრო იკიდებს ფეხს _ როგორც ვიცით, 2003 წელს ჩვენს ქვეყანაშიც მოხდა ხავერდოვანი რევოლუცია, ხოლო ამჟამად ქვეყნის უკეთესი მომავლისათვის უკრაინელი ხალხის შეუპოვარი ბრძოლის მოწმენი ვართ. როგორც ვხედავთ, მშვიდობიანი ბრძოლა სამშობლოსა თუ ერთი პატარა სკვერისათვის, ჩვენ ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილი ხდება და იმედია, რომ ახლო მომავალში მთლიანად ჩაანაცვლებს ძალადობრივ გადატრიალებებს, მაგრამ იმისთვის, რომ ეს ასე მოხდეს, ჩვენი მომავალი თაობა მზად უნდა იყოს, სწორად აღიქვას მშვიდობიანი პროტესტის მთელი პროგრესული ღირებულება.
,,ადამიანი გაზეთის სვეტში” არ არის ნაწარმოები, რომელსაც ერთგვაროვნად მიიღებს და გაიაზრებს მოზარდი; თუ კარგად დავუკვირდებით, იგი უპირისპირდება ერთ საყოველთაოდ გავრცელებულ იდეოლოგიურ დოგმას: რომ ჯარისკაცი, რომელიც ბრმად არ ემორჩილება სარდლის მითითებებს, სამშობლოს მოღალატეა. ჯარისკაცს არჩევანის უფლება არ აქვს _ ის იარაღია სარდლობის ხელში. . . თუ ,,მარცვალია ღმერთის კალთიდან გადმოვარდნილი”…
ადამიანს, ვინაიდან იგი ,,ვერასოდეს ვერ შეათავსებს ბოროტსა და კეთილს” და ვერც ბოროტსა და კეთილზე მაღლა დადგება, არჩევნის გაკეთება უწევს. ძირითადად ეს არჩევანი, შორიდან რომ ასეთი პათეტიკის ელფერი დაჰკრავს, ყველას ცხოვრებაში ჩვეულებრივად დგება და ამ დროს ირკვევა, ადამიანი გაკვალულ გზას დაადგება თუ ფიქრის უფლებას აირჩევს, ,,მზეს აფასებს თუ კუსავით სულ თან დაათრევს ჯავშანს.”
ვაჟა-ფშაველა წერდა:
,,ბალახი ვიყო სათიბი,
არა მწადიან ცელობა.
ცხვრადვე მამყოფე ისევა,
ოღონდ ამშორდეს მგელობა.”
მართლაც ,,ცხვრად ყოფნა” ერთგვარი მორალური ფუფუნებაა: როდესაც ადამიანი მშვიდობიანთა, უარაღოთა, თავდამცველთა რიგებშია, მისთვის გაცილებით იოლია გამოიჩინოს გმირობა, ვინაიდან მისი პოზიცია თავისთავად გულისხმობს თავდადებას, რომელსაც მრავალრიცხვოვანი თანამოაზრეების მხარდაჭერა უმაგრებს ზურგს; გაცილებით უფრო ძნელია, იყო გამარჯვებულთა მხარეს, გეჭიროს ხელში იარაღი და ამ დროს იყენებდე ფიქრის ძვირადღირებულ უფლებას, ამ დროს იყო გმირი. რასაკვირველია, ვერავის შევრისხავთ იმის გამო, რომ ამგვარ შემთხვევაში გმირად ვერ იქცა, არგმირობისთვის ადამიანის გაკიცხვა მეტისმეტია, მაგრამ მით უფრო დასაფასებელნი არიან ისინი, ვინც პირველი ნაბიჯის გადადგმა გაბედეს.
იგივე ვაჟა-ფშაველა ამბობდა, რომ ყველა, ვინც პატრიოტია, ამავდროულად კოსმოპოლიტიც არის, რადგან იცის, რას გრძნობს ის სხვა, რომელსაც საკუთარი სამშობლო ისე უყვარს, როგორც მას _ თავისი და თანაუგრძნობს კიდეც. ყველა პატრიოტმა იცის, რომ:
,,ადამიანი ჰგავს იმ ქვეყანას , რომელსაც მისი სამშობლო ჰქვია,
ხოლო სამშობლო თავს ურჩევნიათ ადამიანებს და არა მონებს.
არა სხეულის, არამედ სულის საჭურისობას ნიშნავს მონობა,
და ვინც სხვას ართმევს თავისუფლებას, მონაა ისიც.”
ანუ გამოდის, სამშობლოს სიყვარული ნიშნავს არა იმას, იარაღი აღმართო მისთვის, არამედ პირიქით, იარაღი დაუშვა იმ ადამიანების წინაშე, ვინც საკუთარ სამშობლოს იცავენ ანდა საკუთარი სამშობლოს უკეთესი მომავლისთვის აწყობენ დემონსტრაციას:
,,არ შეიძლება, რომ მტრები იყვნენ უიარაღო დემოსტრანტები,
არ შეიძლება, რომ უსასრულოდ მხოლოდ ძლიერი იყოს მართალი.
მაგრამ თუ ვინმე არ დაეხმარა, როგორ დაიცავს სიმართლეს სუსტი…”
დაემორჩილო სარდლის ბრძანებას ჯარისკაცისთვის კანონია, რომლის დარღვევაც ძვირად დაუჯდება, მაგრამ არსებობს კიდევ უფრო მაღლა მდგარი კანონი: ,,თავისუფლების და სიყვარულის”. და ვინც ამ კანონს ემორჩილება, სწორედ მისი სხეულია ,,სისხლის გუბეზე ხიდივით გადამხობილი დამსჯელებსა და დასჯილებს შორის”. და ის პირველია, რომელისაც მალე სხვები მიჰყვებიან.
და ეს ასეა, ყოველგვარი პათეტიკის გარეშე…

შოთა ჩანტლაძე და ვუდი ალენი

0

ლექსი
1958 წელს დაიწერა. მოდით, ერთად აღვიდგინოთ ის განწყობა:

 

ღამე,
განათებულ ოთახში სართულებად დაწყობილი წიგნები და ფიქრში გარბენილი დრო. ოდესღაც
გაცნობილი უცნობი სახეები, სიხარულიც და ტირილიც რაღაცის გამო. მძიმე, უცნაური სიყვარული
– უამრავი სიყვარულები. გაქანების წყურვილი და მაინც უძრაობა. სადღაც დაკარგული
ლექსების რვეული და ფიქრი: ლექსებიც ქათმებივით მოამრავლო. მერე სტუდენტობა,
„გარეშე” წიგნების კითხვა, არშესვლა აუდიტორიის კარებში, კიროვის ბაღი და
ზოოპარკი, ვერამოვსებული ვარაზის ხევი. საუბარი, კამათი, ლაპარაკი.

 

და
უცებ:


 

„აღმფრთოვანებელი
ფილმები ჰოლივუდის,

იტალიური
ფილმები,

მათ
ერთ ფილმს ჩვენი ორი უდრის,

მაინც
ჩვენია პირველი”
.

 

მთავარი
წინაა, უფრო სწორად, შემდეგ სტრიქონშივე:

 

„მათი
გმირების გადმოსვლა ეკრანიდან,

პარტერის
პირველ რიგში დასხდომა,

ფილმის
დამთავრება, დავა მეკარესთან,

თბილისის
ქუჩებში გასხლტომა.

და
მერე მათგან თბილისის მოწონება,

აღარ
დაბრუნება ეკრანზე.

თბილისის
ქუჩებში მათი წოწიალი,

ფიქრი:
თბილისში ვერ გავძლებ”.

 

გმირები
კი ბატონო, მაგრამ მეც მასეთი ვარო, – არ მალავს ლექსის ავტორი, – ეკრანის
ერთ-ერთი გმირი ვარ, ეკრანზე საქმოსანი მოვკალი (იგრძნობა, რომ საბჭოთა კავშირში
ცხოვრობს ავტორიც და პერსონაჟიც), მისი ასული მიყვარდა და ვიცი, არ შემრთავდა,
თუმცა კი მასთან საქმროსავით ვიყავიო. მოკლედ, ეს საქმე მკვლელობით დამთავრდა,
დამნაშავე ვიყავი, და მკვლელობისთვის რომ პასუხი არ მეგო, სასწრაფოდ გადმოვედი
ეკრანიდან.

 

დასკვნა
შთამბეჭდავია, – მე ეხლა სასჯელს ვერავინ მომისჯის, ვერავინ გაბედავს რაიმე
დამწამოსო, – და ალბათ მართალიცაა, რადგან პერსონაჟმა ეკრანული, გამოგონილი და
დადგმული სივრცე მიატოვა და რეალურ სივრცეში ითხოვა თავშესაფარი.


„კაიროს მეწამული ვარდიც” (1985 წ.) იმაზეა,
თუ როგორ შეიძლება გადაიკვეთოს რეალური და გამოგონილი სამყარო. ფილმის მთავარი პერსონაჟის
– სესილიას ცხოვრება ერთფეროვანი და მოსაწყენია. მთელ დღეს მიმტანად მუშაობს, რომ
თავიც ირჩინოს და უმუშევარ, სმასა და ბანქოს თამაშს გადაყოლ ქმარსაც ჩაუთვალოს
გროშები. დროდადრო შეურაცხყოფის მოთმენაც უწევს და როცა ერთხელაც, შინ დაბრუნებული,
ქმარს ვიღაც ქალთან ერთად შეუსწრებს, გადაწყვეტს წავიდეს.

 

სესილიას
ერთადერთი შვება და სიხარული კინოსეანსებზე სიარულია. იქ განცდილ შთაბეჭდილებებს
თავის მეგობარს უზიარებს და მერე ისე მოხდება, რომ ამ განცდებისგან აღტაცებული და
დაბნეული, საქმეს თავს ვერ გაართმევს – კლიენტთან შეკვეთა დროულად ვერ მიაქვს,
ჭურჭელი ემტვრევა, და სამსახურსაც კარგავს.

 

ამ
დროს კინოთეატრში ახალ ფილმს – „კაიროს მეწამულ ვარდს” უჩვენებენ. ცხელ გულზე,
გაბრაზებული, დათრგუნული და დამცირებული სესილია მთელ დღეს ეკრანთან გაატარებს. ქალის ემოცია და თავგამოდება შეუმჩნეველი
არ დარჩება მისი კუმირის – ტომ ბაქსტერისთვის, რომელიც გადაწყვეტს სესილიას გამო მიატოვოს
ფილმი და გადმოვიდეს შავ-თეთრი სივრციდან ფერად სამყაროში.

 

„კი
მაგრამ, შენ ხომ იქ უნდა იყო?!”– გაოცებული და აღტაცებულია სესილია. „არა, მეყოფა, ეს მოსაწყენი ფილმი უკვე
2000-ჯერ ვითამაშეო”, – უკან არ იხევს ტომი.

 

შემდეგ
ასე ვითარდება სიუჟეტი: ორივენი გამოიქცევიან კინოთეატრიდან, მიდიან საცეკვაოდ, ტომი
შამპანურზე პატიჟებს, სიყვარულს ეფიცება, თუმცა მისი ყოველი საქციელი, მის მიერ
ნათქვამი ყველა სიტყვა მხოლოდ ფილმის სცენარით საზრდოობს და შორს დგას რეალობისგან
– ომისშემდგომ კრიზისსა და უმუშევრობაში ჩაძირული ნიუ ჯერსის ყოფისგან.

 

ამ
დროს კინოთეატრში პანიკაა – პერსონაჟები უსაქმოდ არიან, მაყურებელი ბილეთებში
გადახდილი ფულის დაბრუნებას მოითხოვს.
კინოთეატრის დირექტორი ფილმის პროდიუსერს თხოვს დახმარებას (ამასობაში, ტომ
ბაქსტერი ჯერ ჩიკაგოს, შემდეგ კი სენტ ლუისის, დენვერისა და დეტროიტის
კინოთეატრების ეკრანებიდან უჩინარდება). საქმეში ბაქსტერის როლის შემსრულებელი გილ
შეპარდიც ერთვება (აქაოდა, ჩემმა პერსონაჟმა რეპუტაცია არ შემილახოსო). ეცდება, სესილიას
დაუახლოვდეს, რათა ტომი ჩამოაშოროს და უკან, ფილმში დააბრუნოს.

 

ბოლოს
ასეც ხდება: ქალი არჩევანს გააკეთებს რეალურ შეპარდსა და გამოგონილ ბაქსტერს შორის
რეალურის სასარგებლოდ იმ
იმედით, რომ მსახიობი მას
ჰოლივუდში წაიყვანს. მაგრამ შინიდან
ჩემოდნით წამოსულს კინოთეატრთან ეტყვიან: როგორც კი გმირი (ბაქსტერი) „კაიროს
მეწამულ ვარდში” შებრუნდა, იმწამსვე ფილმის მთელი სამუშაო ჯგუფი პროდიუსერიან-შეპარდიანად
ჰოლივუდისკენ გაემართაო.  

 
ხომ
ენათესავება ერთმანეთს ეს ორი შესანიშნავი ნაწარმოები – შოთა ჩანტლაძის 1958 წელს
დაწერილი ლექსი და ვუდი ალენის „კაიროს მეწამული ვარდი”, რომელიც ეკრანებზე 1985
წელს გამოვიდა?! შესაძლოა, ეს ნათესაობაზე მეტიც იყოს და საქმეში ჩახედულმა
ადამიანებმა გავლენებსაც დაუწყონ ძებნა, მაგრამ ამის გასაბათილებლად რამდენიმე ობიექტური
მიზეზი არსებობს: ჯერ ერთი – საფუძვლიანი ეჭვი გვაქვს, რომ ამერიკელ რეჟისორს არ ეცოდინებოდა
ქართველი პოეტის შემოქმედება; მეორეც – ლექსის წერის დროს არც შოთა ჩანტლაძისთვის იქნებოდა
ხელმისაწვდომი ვუდი ალენის ფილმები თუნდაც იმის გამო, რომ რეჟისორის პირველი ფილმი
„ჩარლზ ფელდმანი” 1965 წელს გამოვიდა.

 

თუმცა
საქმეში უფრო ღრმად ჩახედულმა ადამიანებმა შეიძლება ამ ორი ნაწარმოების ორი
მეტისმეტად საინტერესო წინაპარი შემახსენონ. ჩვენთვის უცნობია, რა გახდა შოთა
ჩანტლაძისთვის ამ ლექსის შთაგონების წყარო, ვუდი ალენი კი არ მალავს, რომ „კაიროს
მეწამული ვარდი” ლუიჯი პირანდელოს მოდერნისტული კომედიით – „ავტორის მაძიებელი
ექვსი პერსონაჟი” (1921) და ბასტერ კიტონის უხმო კომედიური ფილმით – „შერლოკი
უმცროსითაა” (1924) ინსპირირებული.

 

მაგრამ
მთავარი მაინც ის ძალა, იდუმალი კავშირები და უხილავი ძაფებია, რომელიც სრულიად
განსხვავებულ ორ ხელოვანს ისე ანათესავებს ხოლმე, რომ წარმოდგენაც არა აქვთ
ერთმანეთის შესახებ.

 

„მე
იძულებული ვარ აქ ლექსი დავამთავრო, ჰოლივუდის ფილმზე მაგვიანდებაო”, ამბობს შოთა
ჩანტლაძე ფინალში და ჩვენ ეჭვი გვიპყრობს, ვინც იცის, იქნებ ახლაც დადის  ჰოლივუდური ფილმიდან გადმოსული პერსონაჟი თბილისის
ქუჩებში, ან უახლოეს ხანებში აპირებს ეკრანის დატოვებას.

 

წარმოიდგინეთ,
რა მოხდება, ერთ დღესაც, ვარაზისხევში, „დიდი გეტსბიდან” გადმოსული ლეონარდო
დიკაპრიო რომ გამოჩნდეს!..

ვიდეობლოგი

მასწავლებლის ბიბლიოთეკას ახალი წიგნი შეემატა- სტატიები განათლების საკითხებზე

ჟურნალ „მასწავლებლის“ თითოეული ნომრის მომზადებისას, ცხადია, ვფიქრობთ მასწავლებელზე და იმ საჭიროებებზე,რომელთა წინაშეც ის ახლა დგას. ვფიქრობთ მასწავლებელზე, რომელიც ჩვენგან დამოუკიდებლადაც ფიქრობს, როგორ მოემზადოს გაკვეთილისთვის, რა...