კვირა, აპრილი 19, 2026
19 აპრილი, კვირა, 2026

ვასწავლოთ გონებას დასვენება და დამახასოვრება -რჩევები  მასწავლებლებისთვის

0

Digital Promise-მა (რომლის მისიაა, ხელი შეუწყოს ინოვაციებს განათლებაში სწავლების გასაუმჯობესებლად), და გამოყენებითი ნეირომეცნიერების ინსტიტუტმა გამოიკვლია, როგორ მუშაობს მოსწავლის ტვინი სწავლის დროს და შეადგინა რჩევების ჩამონათვალი, რომლებიც მასწავლებლებს გაკვეთილების ეფექტიანობის ამაღლებაში ეხმარება.

ოტივაცია:

  1. მოსწავლეების მოტივაცია ყოველთვის უფრო დიდია, როდესაც ისინი დაინტერესებულნი არიან იმით, რასაც სწავლობენ, ესმით რატომ სწავლობენ და აქვთ არჩევანის თავისუფლება, ასევე, გადაწყვეტილების მიღებისთვის სასურველი გარემო. მნიშვნელოვანია, რომ მოსწავლეებს მიეცეთ საშუალება, აირჩიონ საკითხავი წიგნები ან დავალებების შესრულების ფორმა. თუმცა, გახსოვდეთ, რომ არჩევანის ოფციების ოპტიმალური რაოდენობა სამიდან ხუთამდე უნდა მერყეობდეს.
  2. სწორი მოტივაცია და მათი პროქსიმალური განვითარების ზონაში მუშაობა, ისე როგორც სხვა არაფერი, ამჟღავნებს მოსწავლეების პოტენციალს. შეეცადეთ აუხსნათ მოსწავლეებს, რომ მათი მოვალეობაა დაგეგმვა და დავალებების შესრულება. მიეცით ბავშვებს მეტი უკუკავშირი, ხშირად შეახსენეთ მათივე წარმატებები და დააიმედეთ, რომ შეძლებენ სირთულეების გადალახვას.
  3. შესწავლილი მასალის ღრმა გააზრება ეხმარება მოსწავლეებს კონცენტრირებაში, ინფორმაციის უკეთ დამახსოვრებასა და სწავლის მნიშვნელობის პოვნაში. გამოუყავით დრო თქვენს მოსწავლეებს იმისათვის, რომ ერთმანეთს დაუკავშირონ თქვენ მიერ ნასწავლი მასალა, საკუთარი ცხოვრება და მათ გარშემო არსებულ სამყარო. როდესაც ისინი დაინახავენ, თუ როგორ ეხება ესა თუ ის საგაკვეთილო მასალა მათ ცხოვრებას და ინტერესებს, ცოდნის საჭიროებაზე უფრო საფუძვლიანი წარმოდგენა შეექმნებათ.

ეცადეთ დაუსვათ რთული კითხვები, რომლებიც მოსწავლეებს გამოადგებათ კავშირის დამყარებაში ახალ ცოდნასა და უკვე არსებულ ცოდნას შორის. თუ თქვენი სკოლა პროექტზე დაფუძნებულ სწავლებაშია ჩართული, აირჩიეთ ისეთი პროექტები, სადაც მოსწავლეებს რეალურ მიზნებთან და აუდიტორიასთან მუშაობა დასჭირდებათ. მაგალითად, ისეთი პროექტები, რომლებიც გადაჭრიან რაიმე რეალური პრობლემას თქვენს ქალაქში, რაიონში ან სკოლაში.

საგანმანათლებლო სივრცე:

  1. სწავლის ეფექტურობაზე გავლენას ახდენს ბავშვების ფიზიკური მდგომარეობა, მათ შორის კვება, ძილი და ვარჯიში. ის მოსწავლეები, რომლებიც კარგ ფიზიკურ და ფსიქიკურ ფორმაში არიან, ჩვეულებრივ, უკეთეს საგანმანათლებლო შედეგებს აჩვენებენ. აშკარაა, რომ მასწავლებლებს არ შეუძლიათ მუდმივად აკონტროლონ მოსწავლეების მდგომარეობა, მაგრამ შეუძლიათ უზრუნველყონ მათი საკმარისი ფიზიკური დატვირთვა შესვენების დროს და გაკვეთილის მიმდინარეობისას. ასევე, მაგალითად, არცთუ უსარგებლო იქნება მშობლებს შევახსენოთ ხოლმე ციფრული ეკრანების უარყოფითი გავლენის შესახებ ბავშვების ძილის ხარისხზე და ვურჩიოთ, რომ ისინი დაძინებამდე ერთი საათით ადრე აღარ მოიხმარონ.

 

  1. მთლიან გარემოს – დაწყებული სივრციდან დამთავრებული ტემპერატურის რეჟიმით, შესაძლოა გავლენა ჰქონდეს ინფორმაციის დამახსოვრებისა და ანალიზის უნარზე. მოსწავლეები, რომლებიც თავად ირჩევენ სამუშაო გარემოს, უფრო მეტად იღებენ პასუხისმგებლობას სწავლის შედეგებზე. ავეჯი – საგანმანათლებლო სივრცეში ტრანსფორმერების ან გორგოლაჭებიანი ავეჯის გამოყენებამ დიდი შანსია, რომ ხელი შეუწყოს უფრო ჰარმონიულ სწავლებას.

თუ თქვენს კლასს აქვს ნაკლები ბუნებრივი სინათლე, ვიდრე გსურთ ჰქონდეს, ლურჯი ან სრული სპექტრის ნათურები ხელს შუწყობენ მოსწავლეების კოგნიტური მუშაობის გაუმჯობესებას. კლასში ატმოსფეროს შეცვლა ოთახის მცენარეებსაც კი შეუძლიათ.

ეხსიერება:

  1. კვლევითი საქმიანობა ხელს უწყობს ინფორმაციის ათვისებასა და ცოდნის პრაქტიკაში გამოყენებას. ნათელი ასოციაციები ან „ძლიერი მოგონებები“, რომლებიც ბავშვებში არასტანდარტული დავალებების შესრულებისას ჩნდება, ერთგვარი გასაღებია უკვე გავლილი მასალის უკეთ დასამახსოვრებლად.

ისეთი აქტივობები, როგორიცაა თვითტესტირება (მარტივი ვიქტორინების სახით), დაგეხმარებათ გაიხსენოთ ის, რაც ისწავლეთ. ტესტის კითხვებზე პასუხების ძიებისას, ტვინს სჭირდება ინფორმაციის ამოღება გრძელვადიანი მეხსიერებიდან – ეს დადებითად მოქმედებს სწავლის პროცესზე.

უმჯობესია ტესტები იყოს მარტივი და მოკლე. გახსოვდეთ, რომ მათი მთავარი მიზანია ნასწავლის გამეორება და განმტკიცება და არა ცოდნის შეფასება. გარდა ამისა, თქვენ შეგიძლიათ სთხოვოთ მოსწავლეებს, რომ თავად შეიმუშაონ კითხვები, რომლებიც დაეხმარება მათ მასალის უფრო სრულყოფილად დამუშავებაში.

  1. სწავლის დროს შესვენებები და მრავალფეროვანი მასალის გამოყენება სწავლებას უფრო ეფექტურს ხდის და ეხმარება მოსწავლეებს ყურადღების შენარჩუნებაში. მაგალითად, ბარათები ძალიან სასარგებლო ინსტრუმენტია. თქვენ შეგიძლიათ შესთავაზოთ მოსწავლეებს, რომ შეადგინონ საკუთარი დიზაინის ბარათები, იმ სურათებისა და განმარტებების გამოყენებით, რომლებიც მათთან ახლოა. ბარათების დახმარებით მოსწავლეებს შეეძლებათ საკუთარი თავის ტესტირება და იმის გარკვევა, თუ რაზეა საჭირო მუშაობა.

თანამშრომლობა:

  1. ადამიანები ბევრად უკეთ სწავლობენ, როდესაც თავს უსაფრთხოდ გრძნობენ და კავშირში არიან სასწავლო პროცესის სხვა მონაწილეებთან. ნამდვილი თანამშრომლობა გულისხმობს მოსმენასა და კომპრომისზე წასვლას. მოიწვიეთ მოსწავლეები ჯგუფებში ნათლად განსაზღვრული როლების შესასრულებლად, რათა ყველამ იცოდეს თავისი პასუხისმგებლობის სფეროები.
  2. მასწავლებელთან და კლასელებთან ურთიერთობა ახდენს სწავლების სტიმულირებას, რადგან ააქტიურებს, ე.წ. სოციალური ტვინის მუშაობას. ბავშვები ძალიან მგრძნობიარე არიან სოციალური დინამიკის მიმართ და ამ იმპულსის გამოყენებამ შეიძლება დადებითად იმოქმედოს სწავლის პროცესზე. საერთო მიზნებზე ერთად მუშაობა მოტივაციაა მოსწავლეებისთვის, რათა იმსჯელონ ნასწავლზე, ერთმანეთს გაუზიარონ საკუთარი აზრები და ზოგადად, ისწავლონ აზროვნება.
  3. სხვების სწავლება სოციალური ტვინის გააქტიურების შესანიშნავი გზაა. საგანმანათლებლო პროცესი ხშირად ძალიან სასარგებლოა მათთვის, ვინც ასწავლის. ასე რომ, ყველას უნდა მიეცეს შესაძლებლობა, მოირგოს როგორც მასწავლებლის, ისე მოსწავლის როლი, შემდეგ კი ერთმანეთს გაუზიაროს საკუთარი აზრები, საუკეთესო პრაქტიკა და მასალები.

არჩევნების მოდელირება გაცნობიერებული არჩევანისთვის

0

ზოგადი განათლების სისტემა, მოსწავლეებისთვის კონკრეტული საგნობრივი ცოდნის შეძენის კვალდაკვალ, ორიენტირებულია, ხელი შეუწყოს ახალგაზრდების საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ჩართულობის გაზრდას, მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობის გააზრებას და ა.შ. აქტიურმა სასკოლო ცხოვრებამ ახალგაზრდებში უნდა გააღვივოს შეგრძნება იმისა, რომ მათ სხვადასხვა გზით შეუძლიათ ხელისუფლების ცვლილებაზე ზეგავლენა, განსხვავებული პოლიტიკური ფორმატის დისკუსიებში მონაწილეობა, პარტიული პროგრამების გაცნობა…

საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით ახალგაზრდებს არჩევნებში მონაწილეობის უფლება 18 წლიდან ეძლევათ. მიუხედავად ამისა, მოსწავლეების არჩევნებისადმი დაინტერესება ძალიან დიდია. ინტერესს აორმაგებს მოახლოებული არჩევნები, მედიასაშუალებების მიერ შექმნილი მოლოდინი.

შესაძლებელია თუ არა ამ ინტერესის დაკმაყოფილება სასკოლო სივრცეში?

მასწავლებლები (სამოქალაქო განათლების, ისტორიის, გეოგრაფიის და სხვა…) მოსწავლეებს საგაკვეთილო ფორმატში ვესაუბრებით, არჩევნების მნიშვნელობაზე, პოლიტიკური პარტიების იდეოლოგიაზე, მედიისა და საზოგადოების აქტიურობის აუცილებლობაზე, თუმცა სრულყოფილი სურათის წარმოდგენას ვერ ვახერხებთ, რადგან მხოლოდ თეორიული ასპექტების გაცნობით დასახული მიზნის მიღწევა შეუძლებელია.

სამოქალაქო განათლების საკითხები მოიცავს არჩევნების მოდელირებას, სიმულაციას. სწორედ სიმულაცია და მოდელირება იძლევა მათი ინტერესის დაკმაყოფილების საშუალებას. როლური თამაშის მეშვეობით მოსწავლეები თავს რეალური პროცესის მონაწილედ გრძნობენ, შეუძლიათ რეალურ პროცესებთან დაკავშირება, შედარება და შესაბამისი დასკვნების გაკეთება.

სტატიაში მსურს, გაგიზიაროთ პროექტის „ახალგაზრდა ქართველებს აქვთ საკუთარი ხმა“ ფარგლებში შეძენილი გამოცდილება და რესურსები.

საპარლამენტო არჩევნების მოდელირება

მოდელირებისთვის მოსწავლეების შერჩევის შემდეგ ჩანიშნეთ მოსამზადებელი შეხვედრა. ამ შეხვედრაზე მათ აუხსენით, რომ საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვებულ პარტიას შეუძლია დააკომპლექტოს მთავრობა და შეუდგეს ქვეყნის მართვას.

გააცანით წესები, როგორ გადანაწილდება მანდატები პოლიტიკურ პარტიებს შორის პარლამენტში და რამდენი კანდიდატია საჭირო მთავრობის დასაკომპლექტებლად. ამავე შეხვედრაზე კენჭისყრით გაანაწილეთ როლები შემდეგი ჯგუფებისთვის:

  • პოლიტიკური პარტიები (მათი რაოდენობა დამოკიდებულია თქვენს ხელთ არსებულ რესურსზე);
  • ცენტრალური საარჩევნო კომისია;
  • მედია;
  • ამომრჩევლები.

მონაწილეებს ხაზგასმით აუხსენით, რომ ქართულ პოლიტიკურ ველზე მოქმედი/არსებული პარტიების სახელების/ნომრების გამოყენება აკრძალულია! გაითვალისწინეთ – პარტიებში მოსწავლეთა რაოდენობა უნდა იყოს თანაბარი.

სოციალურ ქსელში შექმენით დახურული ფეისბუქჯგუფი. ჯგუფში დაამატეთ მოდელირებაში ჩართული მოსწავლეები/ფასილიტატორები. განუმარტეთ მათ, რომ ეს საკომუნიკაციო არხი გამოიყენონ მოდელირების პერიოდში მედიის მიერ მომზადებული სიუჟეტების/სტატიების ასატვირთად, პოლიტიკური პარტიების განცხადებების გასაკეთებლად, ცენტრალური საარჩევნო კომისიის რეგულაციების გამოსაყენებლად და სხვა.

ქვეყნის ისტორია

მოიგონეთ ლეგენდა ქვეყანაზე, აღწერეთ მისი გეოგრაფიული მდებარეობა, გამოგონილი მეზობლები, არსებული პრობლემები, გამოწვევები, რესურსები და ა.შ. აქვე გიზიარებთ პროექტის ფარგლებში შეთავაზებული გამოგონილი ქვეყნის ისტორიას.

პოლიტიკური პარტიები

თქვენი მოსწავლეების ადამიანური რესურსების გათვალისწინებით გამოიგონეთ პოლიტიკური პარტიები იდეოლოგიების მიხედვით (მაგალითად, მემარჯვენეები, მემარცხენეები, ცენტრისტები, ლიბერალები და ა.შ.). სასურველია მოსწავლეებს დაუტოვოთ სივრცე, პარტიას სახელი თვითონ დაარქვან. აქ კიდევ ერთხელ განუმარტეთ, რომ თავი შეიკავონ მოქმედი პოლიტიკური პარტიების სახელების გამოყენებისგან. იდეოლოგიების მიხედვით მიეცით აღწერები. გამოკვეთეთ პარტიის ძირითადი მიმართულებები და პროგრამული პრიორიტეტები. პროექტის ფარგლებში შეთავაზებული პოლიტიკური პარტიების აღწერილობები იხილეთ აქ.

პოლიტიკური პარტიის ინსტრუქციები

სიმულაციის მიმდინარეობისას სასურველია პოლიტიკური პარტიები ერთმანეთისგან მოშორებით ისხდნენ. სხვადასხვა სივრცეში განლაგებულ პარტიებს დაურიგეთ ინსტრუქციები, რომელშიც მკაფიოდ არის გაწერილი, რისი გაკეთება მოუწევთ მოდელირების ფარგლებში. პროექტის ფარგლებში შეთავაზებული პოლიტიკური პარტიების ინსტრუქციები იხილეთ აქ.

ცენტრალური საარჩევნო კომისია

არჩევნების ორგანიზებასა და ჩატარებას უზრუნველყოფს ცესკო. ერთად მოუყარეთ თავი იმ ჯგუფს, რომელსაც შემთხვევითი პრინციპით ცესკოს წევრის როლი შეხვდა. ამ ჯგუფის ძირითადი დოკუმენტია სამოქმედო ინსტრუქცია, სადაც გაწერილია ის აქტივობები, რომელთა შესრულებაც მოუწევთ მოდელირების პროცესში. პროექტის ფარგლებში შეთავაზებული ცესკოს სამოქმედო ინსტრუქცია იხილეთ აქ.

ცესკოს ძირითადი ფუნქციებია: პოლიტიკური პარტიების რეგისტრაციაში გატარება, ამომრჩეველთა ერთიანი სიის შედგენა, წინასაარჩევნო პროცესის მონიტორინგი, არჩევნებისთვის მომზადება, ჩატარება, შედეგების გამოცხადება და ა.შ.

მედია

თანამედროვე სამყაროში მედიას უდიდესი როლი აკისრია საარჩევნო პროცესების გაშუქების თვალსაზრისით. თქვენ უკვე ჩამოაყალიბეთ მედიის ჯგუფი. მედია აშუქებს პარტიების წინასაარჩევნო შეხვედრებს, ბრიფინგებს, ამზადებს სიუჟეტებს, ეთერს უთმობს პოლიტიკურ პარტიებს პროგრამების პრეზენტაციებისთვის და ატარებს დებატებს ლიდერებს შორის, აცხადებს არჩევნების შედეგებს და ა.შ. მოდელირების პროცესში მედიაინსტრუქციების მიხედვით საქმიანობს. მედიის ჯგუფის მოსწავლეები შეგიძლიათ დაყოთ ქვემიმართულებებად: ონლაინმედია, ბეჭდური მედია, სატელევიზიო მედია და ა.შ.  პროექტის ფარგლებში შეთავაზებული მედიის ისნტრუქცია იხილეთ აქ.

ამომრჩეველი

ცესკო ერთიან საარჩევნო სიაში არეგისტრირებს მოდელირების პროცესში მონაწილე ყველა მოსწავლეს/მასწავლებელს. ასევე თქვენ შეგიძლიათ შექმნათ დამატებითი ჯგუფი, რომლებშიც გააერთიანებთ ამომრჩეველს (მათი რაოდენობა დამოკიდებულია თქვენს ხელთ არსებულ რესურსზე). ამომრჩეველთა დამატებითი ჯგუფის შექმნა რეკომენდებულია გამოცდილების მიხედვით, რადგან პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ პოლიტიკური პარტიები საკუთარ პარტიას აძლევენ ხმას, რადგან მათ მოდელირების პროცესში უჩნდებათ მიკუთვნებულობის განცდა. ამიტომ მნიშვნელოვანია, გყავდეთ დამატებითი ჯგუფი ამომრჩევლებისთვის. გაითვალისწინეთ, რომ ცესკოსა და მედიის წარმომადგენლებიც თავისთავად ამომრჩევლებად მოიაზრებიან.

მასალები მომზადებულია პროექტის „ახალგაზრდა ქართველებს აქვთ საკუთარი ხმა“ ფარგლებში, რომელიც დაფინანსებულია პოლონური ასარამთავრობო ორგანიზაციის RITA-ის მიერ. მას ახორციელებს მეგობრობის ხიდი „ქართლოსი“.

პროექტის ფარგლებში შემუშავებული რესურსები არ წარმოადგენს აუცილებლად შესასრულებელ დავალებას, თქვენ შეგიძლიათ შეცვალოთ, დაამატოთ ან შეიმუშაოთ სრულად ახალი ინსტრუქცია.

პოლ ოსტერი და ჩემი კინო

0

ძალიან მაღიზიანებს, როდესაც ვაი-ავტორები და ვუი-მკითხველები ახლად წაკითხულ წიგნზე იწყებენ ხოლმე მსჯელობას და თან ავტორის მიერ წარმოჩენილ მარტივ თემებს ცისას და მიწისას აბამენ, აბევრებენ. ახლა მეც იგივე უნდა ვთქვა, ვქმნა. იმედია, ეს ის არაა, ის არ გამოვა… იმედია, უბრალოდ თემამ შთამაგონა და არა ამპარტავნებამ. მოკლედ, საქმე ისაა, რომ დასასვენებლად ვარ, ვნებივრობ, წიგნს ვკითხულობ, კერძოდ კი პოლ ოსტერის „ილუზიების წიგნს”, სადაც სიუჟეტის მიხედვით ერთი ძველი მსახიობის ამბავი ვითარდება, იხლართება. მსახიობისა, რომელიც მუნჯურ ფილმებში თამაშობდა და შემდეგ თავადაც იღებდა, ხოლო მერე უეცრად გაქრა. ამასობაში კი, სანამ მე ჰამაკში ვიწექი და თავს ვირთობდი, ჩემი პატარა გოგო, ჩემი ძმისშვილი და ერთიც მათი მეგობარი, თურმე ფილმს იღებდნენ. ეს არავინ ვიცოდით. არავის მიუქცევია ყურადღება მათი ხმაურისთვის, რადგან ისინი ხომ მხოლოდ ბავშვები იყვნენ, არიან. მერე კი, საღამოს, მოირბინეს და მობილური ტელეფონი მომაწოდეს, აბა, ერთი ნახე და შეაფასე, რა მაგარი ფილმი გადავიღეთო. მე კიდევ მაგ დროს იმ ჩემს რომანში ვიყავი ბოლომდის ჩათრეული, სადაც მთავარი გმირი, ერთი შეხედვით, სწორედ ასეთ მარტივ ფილმებს იღებდა და მერე კი მალავდა, წვავდა… 8-წუთიანი ფილმი გამოდგა. კი გავიფიქრე, ახლა ამ 8 წუთს რა უყურებს და რა გაუძლებს ამათ ტაკიმასხარაობას-მეთქი, თუმცა არაფერი მითქვამს. წიგნი გადავდე, ჰამაკში წამოვჯექი და ტელეფონი მოვიმარჯვე.

 

– დღე მეორე… – ამ ფრაზას მოჰყვა მცირედი ქირქილი და ტელეფონის კამერიდან ხელის მოშორება, რაც ძალიან ჰგავდა თეატრში ფარდის გადაწევას, გახსნას. შემდეგ უკვე მოქმედება დაიწყო. იმ კუთხიდან ჩვენი აივანი ასე ნათლად, ხატოვნად არასდროს დამინახავს. ამან მართლაც გამაოცა, რადგან „კუთხე” ისე ოსტატურად იყო შერჩეულ-დაჭერილი და განათებაც „ობიექტივს” ისე რბილად, მოზომილად უტყამდა, რომ მეტად სახასიათო გარემოც კი იქმნებოდა. გოგოებიც დიდი ენთუზიაზმით განასახიერებდნენ შეყვარებულ წყვილსაც და გაანჩხლებულ ბებოსაც, რომელიც ამ შეყვარებულებს ყოველმხრივ ხელს უშლიდა და გამუდმებით ეჩხუბებოდა. ჰო, რაღაც შექსპირული მართლაც შეინიშნებოდა მათ სცენარში, თუმცა ტრაგედია არა, უფრო კომედიისკენ იხრებოდნენ, რადგან ანჩხლ ბებოს დიდ ყურადღებას არავინ აქცევდა და წყვილიც ძალიანაც მოურიდებლად ეხვეოდა ერთმანეთს. მერე ისევ დაბნელდა და ხელისგულიც კვლავ აეფარა კამერას. შემდეგ ისევ საიდანღაც, სიბნელიდან გაისმა ხმა, რომელმაც გვამცნო – ერთი წლის წინო – და ხელიც კამერას მოშორდა. გამოჩნდა მაშო (ასე ერქვა მთავარ ქალ გმირს, რომელსაც ყველა რიგრიგობით განასახიერებდა), რომელიც ხმამაღლა ყვიროდა – ვაი მუცელი, ვაი მუცელიო… ფრაზამ – ერთი წლის წინო – ცოტა დამაბნია, რადგან აშკარად ერთი წლის შემდეგ უნდა ყოფილიყო, აი, შეძახილმა – ვაი მუცელი, მუცელიო – საბოლოოდ გამაბითურა… არც კი ვიცი, რა ჰქვია იმ განცდას, როდესაც გააცნობიერებ, რომ შენი მაშო მშობიარობს… ძალიან ბევრი ვიცინე.

 

– გავიდა კიდევ 19 წელი. – 8-წუთიანი ფილმის კვალობაზე დრო მართლაც სწრაფად გავიდა. ამასობაში, მომსწრე გავხდი კიდევ ერთი „მშობიარობისა“ და „ინსტიტუტში” ბიოლოგიურზე ჩაბარებისა. ის მეორე მშობიარობა სიუჟეტის ძირითად ხაზს ვერ დავუკავშირე და ვერც ის გავარკვიე, ეს მეორე ბავშვი იმ პირველის დედმამიშვილი იყო თუ შვილიშვილი, თუმცა არა უშავს, ეს არაა მთავარი. აი, „ინსტიტუტში” ბიოლოგიურზე ჩაბარებამ კი მართლაც სულ სხვა მსვლელობა მისცა თითქოსდა ბანალურ მელოდრამას. მართლაც კარგი პასაჟი გამოდგა. მით უმეტეს, მერე ისიც გაირკვა, იმან ვინც ბიოლოგიურზე ჩაბაარა, „ინსტიტუტი” მალევე კიდეც დაამთავრა და ძალიან სევდიანი ხმით ისიც გაგვანდო – ახლა სამსახურს ვერ ვშოულობო. საიდან მოიყარა თავი ამ თითისტოლა ბავშვებში ამდენმა შიშველმა რეალიზმმა, წარმოდგენა არა მაქვს. თან ეს შემთხვევითი სულაც არ იყო, რადგან მწარე სიმართლე კიდევ სხვა ფრაგმენტშიც გამოჩნდა, გაიპარა, როდესაც მაშომ თავის შვილს უსაყვედურა, ჩემი დაბადების დღე რამ დაგავიწყა, რა მამაშენი გიორგივით (მამაკაცის მთავარ როლსაც ასევე ყველანი რიგრიგობით თამაშობდნენ) გულმავიწყი გახდიო. იმედია, აქ მე არ მიგულისხმეს. მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ფილმის ყურებისას კიდეც ვიცინე და ალაგ-ალაგ კიდეც მოვიწყინე, დავნაღვლიანდი, რადგან არსებული რეალობა ბევრად უფრო სატირული გამოდგა, ვიდრე მეგონა, ვფიქრობდი. თურმე 7 წლის გოგონების თავშიც დიდი ამბები ხდება, ტრიალებს და ჩვენი, უფროსების ყოველ სიტყვას, ქმედებასაც სულ სხვა ფასი აქვს, რადგან მათ სათუთ ცნობიერებაში ფენა-ფენა ილექება და შემდეგ ასეთ გასაოცარ ფილმებში ამოდის, ნათდება… ყოველივე ეს არახალია და არც მე გამოვდგები ბავშვთა ფსიგოლოგად, რათა ახლა ის ყველაფერი ავხსნა და განვმარტო, რაც ვნახე, განვიცადე მეც და იმათაც, თუმცა ფილმის ფინალმა და კულმინაციამ მართლაც ჩამაფიქრა, რამდენად სწორად ცხოვრობთ, ვიღვწით?!

 

– მაშო და გიორგი გარდაიცვალნენ. ახლა მშობლები აღარ მყავს და მეც შემიძლია, თმები წითლად შევიღებო და შაურმა ვჭამო. – ოპააა… ვაიმეეე… უნამუსო ვიყო, აქაურმა ფინალმა პოლ ოსტერის „ილუზიების წიგნის” ფინალს თუ არ გადაუჯოკრა, აჯობა და თუ სიტყვაზე არ მენდობით, მაშინ, ადექით და… თმები წითლად შეიღებეთ და ჭამეთ შაურმა…

 

პ.ს. გოგოები შემპირდნენ, რომ გაგრძელებას აუცილებლად გადაიღებენ. ველი მოუთმენლად. ერმალო მაღრაძესაც, როგორც იქნა, ღირსეული მიმდევრები და თანამზრახველები გამოუჩნდნენ. მიხარია. ისე, სხვათა შორის, არც „ილუზიების წიგნია” ურიგო.

 

რამდენიმე გზა კითხვის სწავლებისთვის

0

წერა-კითხვა ის ფუნდამენტური უნარებია, რომელთა განვითარებასაც დაწყებით საფეხურზე განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა. მიზეზი მარტივია – მათ გარეშე შეუძლებელია განათლების მიღება. არაერთხელ მომიკრავს ყური მოსაზრებისთვის, რომ მშობლიური ენის სწავლა-სწავლება ძალიან მარტივია, რადგან ეს ენა დაბადებიდან გვესმის და კომუნიკაციის დროს თავისუფლად ვიყენებთ. თუმცა ასე მარტივადაც არაა საქმე. კითხვის პროცესი რამდენიმე კომპონენტს (ფონოლოგიური უნარ-ჩვევა, ანბანის ცოდნა, ლექსიკური მარაგი, გაწაფული კითხვა, წაკითხულის გაგება-გააზრება) მოიცავს და თითოეული მათგანის დაუფლებას საკმაო ძალისხმევა სჭირდება (კომპლექსური უნარების ერთობლიობას წარმოადგენს წერის პროცესიც). ზემოაღნიშნული კომპონენტები ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული და თუ რომელიმე მათგანი სათანადოდ არ განვავითარეთ, კითხვასთან დაკავშირებული სირთულეები მალევე იჩენს თავს.

და მაინც, რის ცოდნას/შეძლებას გულისხმობს გაწაფული კითხვის უნარი?! პირველ რიგში, ბგერის (რაც გესმის, რასაც წარმოთქვამ) ასო-ნიშანთან დაკავშირებას. ანბანის შესწავლასთან ერთად, მოსწავლეს სიტყვის, წინადადების, ტექსტის სტრუქტურის აღქმაც უნდა შეეძლოს, რასაც ფონეტიკური უნარების (სიტყვის ასო-ბგერებად/მარცვლებად დაშლა-გამთლიანება და ა.შ.) განვითარება და მცირედი გრამატიკული ინფორმაციის (რა არის სიტყვა, წინადადება, სასვენი ნიშანი და სხვ.) გააზრებაც სჭირდება. კითხვის პროცესის ტექნიკურად გამართვის (ასოების/მარცვლების – სიტყვებად, სიტყვების წინადადებად გამთლიანება, კითხვის ტემპი, ინტონაცია…) გარდა, წაკითხული მასალის შინაარსიც უნდა გვესმოდეს. მიუხედავად იმისა, რომ მშობლიურ ენას ვსწავლობთ, ლექსიკური მარაგის შევსება მაინც გვჭირდება, რადგან კომუნიკაციის დროს  სამწერლობო ლექსიკას იშვიათად ვიყენებთ. ყველა ზემოაღნიშნული კომპონენტის დაუფლება გვაძლევს იმის შესაძლებლობას, რომ წაკითხული მასალა სიღრმისეულად გავიაზროთ და სწორი დასკვნები გამოვიტანოთ.

საუკუნეების განმავლობაში წერა-კითხვის სწავლებასთან დაკავშირებით საკმაო გამოცდილება დაგროვდა, თუმცა დღემდე ვერ თანხმდებიან, რომელი გზაა უფრო ეფექტური. ამ საკითხთან დაკავშირებული აზრთა სხვადასხვაობა თანამედროვე სახელმძღვანელოებშიც შეიმჩნევა. ზოგიერთი მათგანი ეფუძნება სინთეზურ (ნაწილების შეერთება, გამთლიანება) მეთოდს, რაც გულისხმობს ნაწილიდან მთელისკენ, ანუ ასო-ბგერიდან – მარცვლისკენ, შემდეგ კი სიტყვისკენ სვლას. აღნიშნული მეთოდის თანახმად, მოსწავლე ჯერ დაასახელებს შესასწავლ ასო-ბგერას და წაიკითხავს ასოებად დაშლილ სიტყვას, რომელიც, ახალთან ერთად, ნაცნობი ასო-ბგერებისგან შედგება. შემდეგ ამავე სიტყვის ამოკითხვას დამარცვლით შეეცდება, ბოლოს კი გაამთლიანებს.

მასწავლებელთა ნაწილი კი მიიჩნევს, რომ გაცილებით ეფექტურია მთლიანიდან დეტალებისკენ მიმავალი გზის გამოყენება, მაგალითად – მოსწავლეს ჯერ აჩვენებ/უკითხავ წინადადებას და მასაც ამეორებინებ. ამის შემდეგ იწყებ სიტყვებზე დაკვირვებას – მიუთითებ კონკრეტულ სიტყვაზე, წაიკითხავ და მასაც ათქმევინებ. შემდეგ კი ამ სიტყვის დეტალებზე დაკვირვების პროცესი იწყება. მოსწავლეს ეკითხები, რომელ ასო-ბგერაზე იწყება მის მიერ დასახელებული სიტყვა, რამდენი ასო-ბგერისგან შედგება და ა.შ. აღნიშნულ მეთოდს ანალიზურსაც უწოდებენ.

კითხვის სწავლების ორივე გზას –  სინთეზურ (აღმავალ) და ანალიზურ (დაღმავალ) მეთოდებს თავიანთი მომხრეები და მოწინააღმდეგეები ჰყავთ. თუმცა დღემდე ორივე მათგანი აქტიურად გამოიყენება წერა-კითხვის სწავლების პროცესში. სინთეზური მეთოდის გასაკრიტიკებელ ელემენტად დღემდე რჩება დაშლილი სიტყვების გამთლიანებასთან დაკავშირებული სირთულეები (ბავშვების გარკვეულ ნაწილს მთლიანი სიტყვის ხატის ცნობა და დასახელება უფრო ეადვილება, ვიდრე ასოებად/მარცვლებად ამოკითხული სიტყვის გამთლიანება). გარდა ამისა, უინტერესო, ერთმანეთთან აზრობრივად დაუკავშირებელი ფრაზების ამოკითხვა მოსწავლეთა კითხვის მოტივაციას მნიშვნელოვნად აქვეითებს.  ანალიზური მეთოდი სწორედ ამ სირთულეების აღმოფხვრას ცდილობს. მისი მამოძრავებელი ძალა ენის მთლიანობაა. ასაკის შესაბამისი ლექსიკისა და შინაარსის მქონე პატარა ტექსტების მოსმენით, ფრაზების/წინადადებების მრავალჯერ გამეორებით, ინტუიციისა და ანალოგიის პოვნის თანდაყოლილი უნარების დახმარებით, მოსწავლეები ახერხებენ ფონოლოგიური უნარების განვითარებას და სიტყვის/ტექსტის სტრუქტურის გააზრებას. კითხვის მოტივაციაც იზრდება, რადგან საკითხავი მასალა ბავშვებისთვის საინტერესო საკითხებს მოიცავს და მოსწავლეებს დამოუკიდებელი აზროვნების ასპექტების გამოვლენის საშუალებასაც აძლევს. თუმცა აღნიშნული მეთოდით სწავლებისასაც შეიძლება წააწყდეთ გარკვეულ სირთულეებს. მათგან ყველაზე ხშირია ნაცნობ ტექსტს მოცილებული ცალკეული სიტყვების ამოკითხვის/ცნობის პრობლემა.

კითხვის სწავლების ორივე გზის დაბალანსებისა და მათი საუკეთესო დეტალების გაერთიანების შედეგია ანალიზურ-სინთეზური მეთოდი (მაგ., იაკობ გოგებაშვილის ,,დედა ენა“). მეოცე საუკუნის ბოლოს კი კითხვის სწავლების კიდევ ერთი გზა გაიკვალა.  კომბინირებული მეთოდების მიმდევრები ბავშვის განვითარების თავისებურებების გათვალისწინებით ცდილობენ ეფექტური მიდგომების შერჩევას და დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ ისეთი სფეროების განვითარებას, როგორიცაა ფონემური ცოდნა, გაწაფული კითხვა, ლექსიკური მარაგის გამდიდრება, ტექსტის მახასიათებლების ცოდნა და წაკითხულის გააზრება.

წერა და კითხვა თითქმის თანადროული პროცესია, თუმცა განათლების სფეროს წარმომადგენელთა აზრი ამ მიმართულებითაც არაერთგვაროვანია. ზოგიერთი მათგანი მიიჩნევს, რომ წერა-კითხვა სინქრონულად უნდა ისწავლებოდეს, რადგან ორივე მათგანი მიმართულია საერთო უნარ-ჩვევების განვითარებაზე. ზოგჯერ კი მათ აცალკევებენ და კითხვის სფეროში გარკვეული ცოდნის დაგროვების შემდეგ იწყებენ წერის მიმართულებით მუშაობას (აზრთა სხვადასხვაობას სახელმძღვანელოების მაგალითზეც კარგად დაინახავთ), რადგან ანბანის ცოდნის, ფონეტიკური უნარების თუ სხვა ზემოთ ჩამოთვლილი ელემენტების გარდა, წერის პროცესი სივრცის აღქმას, საწერ ბადეში ორიენტირებას, წერის მიმართულების გააზრებას/დაცვას, ასოთა სწორად მოხაზვას და სხვა ტექნიკური კომპონენტების დაუფლებასაც გულისხმობს.

საკუთარი გამოცდილებით თუ ვიმსჯელებ, ვფიქრობ, უმჯობესია, კითხვის სწავლების პროცესი წერისთვის მომზადების ეტაპად გამოვიყენოთ. პირველკლასელთა უმრავლესობას, როგორც წესი, დასახვეწი აქვს წვრილი მოტორიკა. აქედან გამომდინარე, სჯობს, მოსწავლეებს ამ უნარის გასაუმჯობესებელი სავარჯიშოები მივაწოდოთ. აღნიშნული საქმიანობა თავისუფლად შეგვიძლია დავუკავშიროთ შესასწავლ ასო-ბგერას, მაგალითად – ასო ,,ს“-სთან დაკავშირებული ტექსტის კითხვისას, მოსწავლეებს წერტილებით აწყობილი სპილოს კონტური გავამთლიანებინოთ და გავაფერადებინოთ, ან ასო-ბგერების კონტურების გამთლიანება-გაფერადების გზით ანბანის წიგნაკები შევაქმნევინოთ; ბავშვებს ასევე ძალიან მოსწონთ ასო-ბგერების, სიტყვების, წინადადებების გამოძერწვა, ქვიშაში წერა, ასოების ჰაერში მოხაზვა და ,,ასოების მასაჟი“. მსგავსი თამაშების დახმარებით ახალბედა მოსწავლეები ასოების მოხაზულობასაც გაეცნობიან და რვეულის ბადეში მათი გადატანის დროს უფრო თავისუფლად იგრძნობენ თავს.

ქართულ რეალობაში უმეტესად ისევ წერა-კითხვის სწავლების იაკობ გოგებაშვილისეულ მეთოდს ეყრდნობიან, სახელმძღვანელოთა უმრავლესობასაც თამამად შეგვიძლია ვუწოდოთ გათანამედროვებული „დედა ენა“. თუმცა სიტყვა „თანამედროვე“ ნაკლებად შეეფერება საანბანო პერიოდის ტექსტებს. რას ვიზამთ, რაც არ უნდა მოვინდომოთ, ვერაფრით გავამდიდრებთ საანბანო ტექსტების („აი თითა, აი თათი, აი ათი თითი“ და სხვ.) შინაარსს. ამიტომ, კითხვის მოტივაციის ამაღლების და ანბან-ქალაქთან გაშინაურების მიზნით, ხშირად ვიყენებ, ე.წ. საანბანო წიგნებს. ამას გარდა, ასო-ბგერათა ზოგიერთ თავგადასავალს თავადაც ვიგონებ. მე დასაწყისების მწერალი ვარ, მოსწავლეები კი ჩემს მონათხრობს სხვადასხვა დასასრულს უსადაგებენ. სახელდახელო ამბებს ფონეტიკური სავარჯიშოებიც უხდება. ამ წერილსაც ერთ-ერთი ასო-ბგერის შესახებ მოთხრობილი პატარა ისტორიით და ფონეტიკური თამაშით დავასრულებ:

ანბანის სახლში, მეორე სართულზე, ანის და ინის მეზობლად ერთი ახალი ასო-ბგერა – თანი დასახლდა. თანი ოროთახიან ბინაში ცხოვრობდა და თავისი ახალი საცხოვრებელი ადგილი ძალიან მოსწონდა. იგი ძალიან მხიარული ვინმე იყო, სულ თამაშისკენ მიუწევდა გული. განსაკუთრებით კი სიტყვობანას თამაში მოსწონდა და ვიდრე ქალაქში სხვა ასო-ბგერები დასახლდებოდნენ, ანის და ინის დახმარებით რამდენიმე სიტყვა ააწყო. მოდი, ჩვენც ვითამაშოთ სიტყვობანა…

შენიშვნა: თამაშისთვის საჭიროა მოძრავი/მაგნიტური ანბანი.

ინსტრუქცია: მოსწავლეებს ვუხსნით, რომ მოცემული ასო-ბგერების (ა, ი, თ) სიტყვაში საჭიროებისამებრ განმეორებით გამოყენების უფლება აქვთ.

სავარაუდო სიტყვების ჩამონათვალი:  ათი, თათი, თითა, თითი, თათია, თათა, თაია…

მარცვლებად დაშლილი სიტყვების აწყობა: თამაშის ეს ვარიაცია ეფექტურია საკითხავი მასალის დამუშავების პროცესში. დაფაზე არეული თანმიმდევრობით ვაკრავთ წებოვან ქაღალდებზე დაწერილ მარცვლებს და ვყვებით, როგორ დაუბერა ანბანის ქალაქში ძლიერმა ქარმა და სიტყვებს მარცვლები სულ აუწეწა. შემდეგ კი მოსწავლეებს ვთხოვთ, მარცვლებს ერთმანეთის პოვნასა და სიტყვებად გამთლიანებაში დაეხმარონ.

წინაპირობა        

0

წარმოიდგინეთ ბედნიერი შემთხვევა, როდესაც ტელევიზორს რთავთ და საინფორმაციო გადაცემა იწყება იმით, რომ PIZA-ს და PIRLS-ის მსოფლიო კვლევებით საქართველომ წიგნიერების უმაღლესი დონე აჩვენა და, როგორც იქნა, ფინეთს, კანადას და შვედეთს გაუსწრო, ეს კი შედეგია იმისა, რომ ქვეყანა მთელი გულით და სულით ცდილობს, გააძლიეროს განათლება და ეკონომიკა.

ჩემი რეალობა ისაა, რომ უკვე მეორე წელია, რაც სახლში ტელევიზორი გაგვიფუჭდა და ნეგატიური ამბებისგან თავდაცვის მიზნით არც კი მოგვიწადინებია მისი შეკეთება, მით უფრო – ახლის შეძენა, რადგან ძალიან მომრავლდა ტელემედიით გადაცემების საწყისშივე აქცენტები მხოლოდ ნეგატიურ ინფორმაციაზე, დანაშაულზე, კრიმინალზე და ეს ძალიან უსიამოვნოა. ჩვენს სკოლებსა და საზოგადოებაში გახშირდა შემთხვევები, როდესაც ამა თუ იმ ქცევის არც ისე სახარბიელო შედეგი გვაქვს სახეზე და აქცენტებიც მხოლოდ შედეგზე დაისმის. წინაპირობა ყველგან უგულებელყოფილია! არადა, წინაპირობა ძალიან მნიშვნელოვანი რამაა. ის რომ არა, არც ნეგატიური ქცევა იარსებებდა და არც უარესი შედეგი.

სპეციალურ ლიტერატურაში წინაპირობა განიმარტება როგორც ნებისმიერი მოვლენა, გარემოება, რომელიც წინ უსწრებს ქცევას. ეს მოვლენები შეიძლება პრობლემური ქცევის უშუალო განმაპირობებელი/ტრიგერი იყოს ან უბრალოდ, კორელირებდეს მასთან, უკავშირდებოდეს მას.

შესაბამისად, თუ გვინდა, რომ ქცევა შეიცვალოს, აუცილებლად უნდა ამოვიცნოთ წინაპირობა და განვსაზღვროთ იგი.

ქცევის წინაპირობა შეიძლება იყოს:

  • გარემო;
  • სხვა ადამიანის ქცევა;
  • დღის კონკრეტული მონაკვეთი;
  • რაიმე აქტივობა.

არსებობს კითხვები, რომელთა დასმაც დაგვეხმარება ქცევის წინაპირობის განსაზღვრის პროცესში. ესენია:

  • როდის აღმოცენდება ქცევა?
  • სად აღმოცენდება ქცევა?
  • ვინ იმყოფება იქ ქცევის აღმოცენების დროს?
  • რა მოვლენა უსწრებდა წინ ქცევის აღმოცენებას?
  • რა მოხდა ქცევის აღმოცენებამდე?
  • რას ამბობენ ადამიანები კონკრეტული ქცევის აღმოცენებამდე?
  • რას აკეთებენ ადამიანები უშუალოდ ქცევის აღმოცენებამდე?
  • როგორია ქცევის სამიზნე გარემო?
  • რაგვარი ქცევა უძღოდა წინ რთულ ქცევას?
  • როდის, სად, ვისთან და რა გარემოშია აღნიშნული არასასურველი ქცევის აღმოცენების ყველაზე ნაკლები ალბათობა?

 

დღეს ჩვენს საზოგადოებას საოცრად არასტაბილურ და მოწყვლად გარემოში უხდება ცხოვრება. გახშირდა დარღვევები და სინდრომები, რომლებსაც თან ახლავს ქცევითი აშლილობებიც. უკვე ქუჩაშიც საკმაოდ ხშირად ვაწყდები სასკოლო ასაკის ბავშვის ტანტრუმს. ბავშვს თან ახლავს მხოლოდ ბებია, მხოლოდ მამა ან დედა და ბებია ერთად და მათ არ იციან, როგორ მოიქცნენ. ზოგი მათგანი გაღიზიანებულ ბავშვს ერთი კარგად წაუთაქებს ხოლმე, მაგრამ მის ადგილიდან დაძვრასაც ვერ ახერხებს. გასაუბრებისას კი ირკვევა, რომ ბავშვი ფსიქოლოგის მომსახურების სერვისით არ სარგებლობს და არც სახსრები აქვს ოჯახს საამისოდ.

ამგვარ ქცევას შეიძლება არაერთი წინაპირობა ჰქონდეს. რამდენიმე მათგანის გავლენას მწვავე დიაბეტური ფორმაც ამძაფრებს, ასევე – სენსორული შიმშილი, უდედობა (როცა დედა საზღვარგარეთაა), უმამობა (მამა საზღვარგარეთაა), აგრესია უფროსებისგან, შეურაცხმყოფელი დამოკიდებულება ბავშვისადმი, სიღარიბე, დაბალი სოციალური სტატუსი და სხვ.

 

ქცევა ინდივიდის აქტი ან ქმედებაა, რომლის დეტალური, ინტერპრეტირების აღწერა მნიშვნელოვანია. მას წინ უძღვის ან არაცვლადი წინაპირობა, როგორიცაა, მაგალითად, ბუნებრივი მოვლენები: წვიმა, ჭექა-ქუხილი, – ან უმეტესად ცვლადი წინაპირობა. ქცევის წინაპირობის ანალიზის საფუძველზე უნდა განისაზღვროს, როგორ შეიძლება შევცვალოთ წინაპირობა უკეთესობისკენ.

თუ შევქმნით უკეთეს წინაპირობას, რთული ქცევაც უკეთესი ქცევით და შედეგებით შეიცვლება.

თუ ვერ შევცლით მთელ სამყაროს, ცალკეულ პიროვნებას, იმის შეცვლა მაინც ნამდვილად შეიძლება, რომ შევცვალოთ მათი ქცევა – ამისთვის ხომ წინაპირობის შეცვლაც საკმარისია.

 

 

 

ნახატი – ასოციაციები

0

ჰენრი მატისი (Henri Matisse; 31 დეკემბერი1869 – 3 ნოემბერი1954)

ფრანგი მხატვარი და მოქანდაკეა. საოცარია მისი ფერისა და ფორმის შერწყმით ნახატში ასახული ემოცია. მაროკოზე გატარებულმა ორმა ზამთარმა მისი შემოქმედება აღმოსავლური მოტივებით გაამდიდრა, ხოლო მზიან სანაპიროზე ცხოვრებამ მის ნახატებს კაშკაშა პალიტრა შეჰმატა. მის ნახატებს (ქალის ფიგურები, ნატურმორტები, პეიზაჟები) ხშირად ,,ბავშვურს” უწოდებდნენ, რაც  ბუნებრივი ფორმებისა და მათი თამამი გამარტივების ხანგრძლივი შესწავლის შედეგია. მატისი ფორმებს მოცულობითის ნაცვლად სიბრტყობრივად გამოსახავდა, ძირითად აქცენტს კი კაშკაშა ფერების გამომსახველობაზე აკეთებდა.

ამ ნახატზე კი უცნაურად იდუმალი განცდაა სილამაზისა. მატისის ყურებისას მიჩნდება ხოლმე შეგრძნება, რომ ოდესღაც ვიყავი მიუსაფარი, დროისა და სივრცის იმ შემოსაზღვრულ მონაკვეთში, რომელიც ნახატზეა, ნაწილი ამ მტკივნეული მელანქოლიისა…

 

ედუარდ მანე (Édouard Manet; დ. 23 იანვარი1832პარიზი — გ. 30 აპრილი1883, იქვე) – ფრანგი მხატვარი-უნივერსალისტი. მისმა ნამუშევრებმა, რომლებმაც აზრთა სხვადასხვაობა და დიდი კამათი გამოიწვია, დასაბამი მისცა იმპრესიონიზმს. მისი ნამუშევრები, რომლებშიც პირველადაა ასახული თანამედროვე ცხოვრების ობიექტები, რეალიზმისა და იმპრესიონიზმის დამაკავშირებლადაა მიჩნეული.

„საუზმე მდელოზე” (1883) სწორედ ამ „ყბადაღებულ” ნახატთაგანია. სხეულის მშვენიერების ანტიკური აღქმა და განსაკუთრებული განწყობა. ამ ადამიანებს თითქოს გაჰქრობიათ მიწიერი ვნებები და საზრუნავი, რაღაც უცხო სამყაროში დაქრის მათი გონება…

 

 

 

სალვადორ დალი  (11 მაისი1904ფიგერასიკატალონია ― გ. 23 იანვარი1989, ფიგერასი) — ესპანელი მხატვარიფერმწერი, გრაფიკოსი და სკულპტორი, სიურრეალიზმის წარმომადგენელი. თითქოს მისი ცხოვრებისეული უჩვეულობები და სკანდალები მის ნახატებში გადასახლდა. ეს უკანასკნელი კი თითქოს ქვეცნობიერიდან წამოსული ხილვით, ყოფიერების, სამყაროს სიღმეების ასახვასა და აზრში ჩაწვდომის მცდელობაა.

,,მადონა პორტ-ლიგატას (ფრაგმენტის)” ასოციაცია – ლაღები მიყვარს, რისკიანები, რომ არ ჩაიხვევენ გულში რაღაცას და მერე მთელი ცხოვრება არ იბოღმებიან, რთულის გამარტივებას რომ ცდილობენ და არა პირიქით. სიცოცხლე რომ უყვართ ისეთი, როგორიც არის და ბევრს არ მოითხოვენ მისგან. თავიც უყვართ, მაგრამ მასზე უფრო ბევრი სხვა რამ: ღმერთი, მოყვასი, სამშობლო. ქცევის და ურთიერთობების უბრალოება რომ უყვართ და ყველაფერში ქვეტექსტებს არ ეძებენ. თანადგომა და თავგანწირვა რომ შეუძლიათ და ამის არდაყვედრება. მადლის ქვაზე დადება რომ იციან და აღმა-დაღმა ხეტიალი თავგადასავლების საძიებლად. თვალებში ბავშვური სიღრმე რომ აქვთ და არა მარტო სამყაროს ანარეკლი. გული გონიერი სიკეთით. უბრალოები, მაგრამ ამაყები, არავის არაფრისთვის რომ არ წაელაქუცებიან. ღმერთთან სიმართლეს რომ ყოველთვის ორიენტირად თვლიან თავისი თუ სხვისი შეფასებისას. სამაგიეროს გადახდა რომ არ იციან და გულისტკივილს წამსვე პატიობენ, ერთი ღიმილის ფასად. რომ არ გიღალატებენ და წაქცეულს ზურგს არ გაქცევენ… ასეთების სულის ერთი აღმასვლა გადაწონის მრავალ ჩავარდნას, ისეთია. ხან უჩვეულოდ ძლიერები, ხან ადამიანურად სუსტები. წიგნიც რომ იციან და ცხოვრებაც. პირობითობებისგან გათავისუფლება რომ შეუძლიათ. რომ წაიქცევიან, მაგრამ არ დაიჩოქებენ. რომ კვდებიან, მაგრამ იმარჯვებენ… მინდოდა, ასეთი ვყოფილიყავი, ნამდვილი ა დ ა მ ი ა ნ ი.

 

დანიელ გერბერი (1880 -1958) – ამერიკელი ფერმწერი
ლამაზი, მაგრამ წარმავალი მატერია – ჩვენი სხეული რომ გამჭვირვალე იყოს, დავინახავდით ღვთაებრივ ყვავილს – სულს. თუმცა სულიც ხრწნადობისკენაა მიდრეკილი, როცა სხეულშია. ამიტომ ისწრაფის მისგან განსაშორებლად. არის, როგორც ,,ჩიტი გალიაში, როგორც მუჭში პეპელა…”. სულის სილამაზე კი სწორედ მის თავისუფლებაშია. იქნებ ჩვენი ცხოვრებაც არც არაფერია, სულის სხეულის ჩარჩოებისგან თავდაღწევის შეუმჩნეველი სწრაფვის გარდა?

 

 

 

 

მეტაკოგნიტური სავარჯიშოები  აღქმის, ფაქტის, მოვლენისა და ცნებების გააზრებისათვის

0

ახალი ეროვნული სასწავლო გეგმით, საბაზო საფეხურზე ისტორიის სწავლა-სწავლების ერთ-ერთი მიზანია, დაეხმაროს მოსწავლეს ისტორიული ეპოქების აღქმასა და მათი მახასიათებლების გააზრებაში, ერთმანეთთან/თანამედროვეობასთან შედარებაში და თანამედროვეობასა და წარსულს შორის მჭიდრო კავშირის დანახვაში.

 

საბაზო საფეხურის საგნობრივი პროგრამა სტანდარტის შედეგების მისაღწევ გზად ძირითად ცნებებზე ორიენტირებულ სწავლებას გვთავაზობს. ისტორიის საგნის შესწავლაც  რამდენიმე ძირითად  ცნებაზეა ორიენტირებული. მოცემულ შემთხვევაშიც კონკრეტული  მიზანი:  ისტორიული ეპოქების აღქმა და მათი მახასიათებლების გააზრება, ერთმანეთთან/თანამედროვეობასთან შედარება და თანამედროვეობასა და წარსულს შორის მჭიდრო კავშირის დანახვა – კონკრეტული ცნებების დამუშავების გზით უნდა განხორციელდეს.

 

თავისთავად, ისტორიული ეპოქის აღქმა გულისხმობს წარმოდგენების ჩამოყალიბებას წარსულზე  (მატერიალური, სოციალურ-ეკონომიკური, კულტურული  ცხოვრების დეტალებზე და ა.შ.), ისტორიულ დროზე (ისტორიული მოვლენებისა და ფაქტების დროში ხანგრძლივობა და თანმიმდევრულობა), ისტორიულ სივრცეზე (მოვლენის დაკავშირება კონკრეტულ ადგილმდებარეობასთან, სივრცესთან), ან კიდევ უფრო მეტიისტორიაზე მსჯელობის დროს უმთავრესი, რაც მოსწავლეს ახსენდება, რასთანაც ის ასოცირებას ახდენს, ესაა ისტორიული ფაქტი და მოვლენა.

 

და  მაშინ, რატომ ცნებები?

ისტორიის მეთოდოლოგიაში ფაქტი ნიშნავს იმას, რაც მოხდა, რაც გაკეთდა, შესრულდა. მას ვერ დააკვირდები და ვერ მოახდენ მის „კვლავ განმეორებას“. ესაა ისტორიული ფაქტის სპეციფიკა. ფაქტები აუცილებელია ისტორიული კავშირურთიერთობების დასადგენად და  შესადარებლად,   მათი განზოგადებისა და განსაზღვრისათვის.  მოვლენები –  ცალკეული ფაქტებია, „შედარებით მცირე ერთეულებია“  (მაგალითად, „დიდი გამყინვარება“, „სამამულო ომი“, „სამოქალაქო ომი საქართველოში“ და ა.შ.).  ცალკეული ფაქტების შესწავლა, რომლებიც განუმეორებელია თავიანთი ხასიათითა და შინაარსით, ეხმარება მოსწავლეს, გაიგოს და შეითვისოს ტიპური მოვლენები – საზოგადო ცნებები (მაგალითად, რევოლუცია, აჯანყება…), რომლებიც არაა დაკავშირებული კონკრეტულ ფაქტებთან, სადაც არაა მითითებული ადგილი, დრო და  მონაწილეები, მაგრამ „მრავალჯერადია“ (მაგალითად, „ფეოდალური  სასამართლო სისტემა“, „შუა საუკუნეების ბაზარი“ და ა.შ.). მათი დადგენისა და გააზრების საფუძველზე მოსწავლე შეიმეცნებს ისტორიულ პროცესებს (ისტორიული მდგომარეობის ცვლილებებს – მიმართულს განვითარებისკენ ან პირიქით). ანუ ესაა მთელი ჯაჭვი დროში ურთიერთდაკავშირებული ფაქტებისა, როდესაც არსებობს დამაკავშირებელი მიზეზები და შესაბამისი შედეგები (მაგალითად, მანუფაქტურების წარმოშობა შუა საკუნეებში, რომელსაც თან ახლდა  შუა საუკუნეების ქალაქების წარმოშობა და ა.შ.).

 

 

რაც შეეხება ისტორიულ ფაქტებს –  სწავლების დროს, ცნების შინაარსში წვდომის თვალსაზრისით, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ  ისტორიული ფაქტები იყოფა ორ ჯგუფად: მთავარი და არამთავარი. მთავარი ისტორიული ფაქტებია ისინი, რომლებზეც აგებულია გაკვეთილის თემის ძირითადი შინაარსი, ანუ ისინი ქმნიან შესასწავლი მოვლენის სურათს და მოვლენას ხსნიან მისი არსებითი, მეტნაკლებად მნიშვნელოვანი მხარეების წინ წამოწევით. მთავარი ფაქტის განმსაზღვრელი, დამახასიათებელი  ნიშანი ისაა, რომ ის განაპირობებს მნიშვნელოვან თეორიულ დასკვნებს, რომლებიც აუცილებელია ისტორიული ცნებების, მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებებისათვის.

მთავარი ფაქტებისთვის არსებითია:

  • გარმომცველი სამყარო;
  • მატერიალური საგნები;
  • ადამიანები – ისტორიული მოვლენების მონაწილეები;
  • დროსა და სივრცეში ლოკალიზებული ფაქტები;
  • დროსა და სივრცეში ლოკალიზებული სტატისტიკური ფაქტები.

 

არამთავარ (მეორეხარისხოვან) ფაქტებს მიეკუთვნება ნაკლებად ინფორმაციული ფაქტები, რომლებიც „ხელს უწყობენ“ მთავარი ფაქტის გახსნას:

  • მეორეხარისხოვანი დინამიკური ფაქტები, მათი დროითი და სივრცობრივი კავშირები;
  • მეორეხარისხოვანი სტატისტიკური ფაქტები, მათი დროითი და სივრცითი ურთიერთობები;
  • ისტორიულ-სტატისტიკური, ქრონოლოგიური და კარტოგრაფიული მასალები.

 

მასწავლებელს უნდა ახსოვდეს, რომ ფაქტების ანალიზი, მთავარისა და მეორეხარისხოვანის გამოყოფა, მათი კავშირურთიერთობების დადგენა საშუალებას მისცემს მოსწავლეს, ჩამოუყალიბდეს:

  • დასკვნების გაკეთების, გაანალიზების, შედარების, კანონზომიერების დადგენის და ა.შ. უნარები, რომლებიც მას ცნებების გახსნაში, გააზრებასა და ათვისებაში დაეხმარება.

 

ზოგადად, ისტორიული ეპოქის აღქმისა და ისტორიული წარმოსახვის განვითარებისათვის  ყველაზე ხელსაყრელ საშუალებად ითვლება თვალსაჩინოებების გამოყენება: სურათები, ფილმები, სამეცნიერო-პოპულარული და მხატვრული ლიტერატურა, ისტორიული შინაარსის ტექსტები, საისტორიო წყაროები, დოკუმენტები, ისტორიული და გეოგრაფიული რუკები, ასევე სქემატური და თემატური რუკები, აპლიკაციები, მათი  სიმუალციები, მოდელირებული სტრატეგიები და ა.შ.,  რომელთა სწორად შერჩევა და შესაფერისი მეთოდური მიდგომების გამოყენება დაეხმარება მოსწავლეს სტანდარტით განსაზღვრული ისტორიული ცნებების დაუფლებაში და მასთან დაკავშირებული თეორიული მასალის ათვისებაში.

 

მთავარია გვახსოვდეს, რომ ისტორიული წარმოსახვა,  როგორც ისტორიული აღქმის შემადგენელი ნაწილი, ისტორიული ცოდნის  „პირველი საფეხურია“, რომელზე ასვლის გარეშეც მოსწავლე ვერ გაიგებს ისტორიული პროცესის არსს და ვერ  შეძლებს ცნებების ფორმირებასა და სიღრმისეულ გააზრებას.

 

მაგრამ რამდენადაც ისტორიის შესწავლასა და ისტორიული წარმოსახვის განვითარებაში, წარსულსა და თანამედროვეობას შორის კავშირურთიერთობების დადგენაში უმნიშვნელოვანეს როლს ასრულებს ისტორიული წყაროები,  ისტორიული დოკუმენტები, შეიძლება ითქვას, რომ მათზე მუშაობა (რომელზეც ბუნებრივადაა მიბმული  კანონებისა და თეორიების ცოდნაც) ცნებებზე ორიენტირებული სწავლების საყრდენი  წერტილია.

 

როდესაც გვინდა, მოსწავლემ შეძლოს ისტორიული ეპოქის აღქმა და წარმოსახვის განვითარება, წარსულსა და თანამედროვეობას შორის უწყვეტი კავშირის დანახვა და ამ მიზნით საჭიროა ისტორიული წყაროებისა და დოკუმენტების მოშველიება,   სტანდარტის შედეგების მიღწევა უნდა შევძლოთ მასალისთვის შესაფერისი ეფექტური დავალებების შერჩევით.

 

ამ მიმართულებით საბაზო საფეხურის ისტორიის სწავლების მეთოდიკური ორიენტირები გვთავაზობს მეტაკოგნიციაზე აქცენტირებულ  დავალებებს, როგორც წარმატების მიღწევის ერთგვარ გარანტს.

 

მაგალითიმეტაკოგნიციაზე აქცენტირებული  ზოგადი ხასიათის იმ დავალებების – სავარჯიშოების/ შეკითხვების ტიპოლოგია, რომლებიც საგნობრივი აპარატის, ისტორიული ცნებების, ისტორიული ფაქტების, მოვლენებისა და  პროცესების გააზრებაში დაეხმარება მოსწავლეებს (მკვიდრ წარმოდგენასთან დაკავშირებულ საკვანძო შეკითხვებთან ერთად, რომლებიც თან ახლავს საგნობრივ პროგრამას) და ხელს შეუწყობს სწავლა-სწავლების პროცესს:

 

  • კითხვები, რომლებიც მოითხოვს ლაკონურ პასუხებს (ტერმინებს, ცნებებს, თარიღებს, დასკვნებს);
  • არგუმენტირებული მსჯელობა: მოსწავლის მიერ საკუთარი აზრის გამოხატვა და მტკიცებულებების მოყვანა;
  • ძირითადი ცნებების განსაზღვრა;
  • რუკაზე მუშაობა (ტექსტში დასახელებული ისტორიულ-გეოგრაფიული ობიექტების მითითება);
  • ქრონოლოგიური ცხრილების შედგენა;
  • ტექსტის ძირითადი იდეის განსაზღვრა და დასკვნების გამოტანა;
  • შედარებისა და კლასიფიკაციის სქემების შედგენა;
  • ციფრული ინფორმაციის გადაყვანა გრაფიკულ ნახაზებში, სტატისტიკური ცხრილებისა და დიაგრამების აგება;
  • ისტორიული ამბის თანამედროვის თვალით გადმოცემა;
  • ავტორისეული ტექსტის შედგენა;
  • ტექსტის დასათაურება;
  • სიმულაციური თამაშები

და ა.შ.

 

წყაროს ტექსტებზე, დოკუმენტებზე  მუშაობა  სპეციფიკურ მიდგომებს მოითხოვს.  ცნებებზე ორიენტირებული  სწავლების პირობებშიც  ეს თავისებურებები გათვალისწინებული უნდა იყოს.  ყველაზე მთავარი აქ ორი  საკითხის გადაწყვეტაა:

  1. ისტორიული დოკუმენტის ტიპის დადგენა და
  2. დოკუმენტის შესაბამისი შეკითხვების ტიპოლოგია/შესაბამისი  დავალებების შერჩევა.

მაგალითი  – სტანდარტის შედეგების გათვალისწინებით, გთავაზობთ  ისტორიული დოკუმენტების ტიპებს და მეტაკოგნიტური შეკითხვების ტიპოლოგიას/დავალებების ნიმუშებს, რომლებიც დაეხმარება საბაზო საფეხურის მასწავლებელს (სტანდარტის მოთხოვნათა რეალიზების შესაძლო გზებთან ერთად, რომელიც ასევე ახლავს საგნობრივ პროგრამებს)  ისტორიულ დოკუმენტებთან   მუშაობისას ძირითადი ცნებების ათვისებაში (დრო, სივრცე, საზოგადოება, ძალაუფლება; ისტორიული მოვლენა-პროცესი; წყარო, ისტორიული ინტერპრეტაცია და კვლევა) და ისტორიულ წარმოსახვას, ფაქტსა და მოვლენას შორის,  წარსულსა და თანამედროვეობას შორის კავშირურთიერთობების დადგენაში:

 

 

 

დოკუმენტის ტიპი შეკითხვების ტიპოლოგია  / დავალებები
სამართლებრივი ხასიათის დოკუმენტები; სიგელები, ბრძანებები, კანონები, სახელმწიფო მოხელეთა სიტყვები, ოქმები და ა.შ.

 

სად, როდის და რატომ წარმოიშვა ეს დოკუმენტი? (აღწერეთ ამ დოკუმენტის შექმნის პირობები);

–  ვინ ითვლება დოკუმენტის ავტორად? რა ვიცით ამ ადამიანის შესახებ, მისი საქმიანობისა და მოღვაწეობის შესახებ?

1.         – განსაზღვრეთ ძირითადი/ახალი ცნებები, რომლებიც დასახელებულა ტექსტში;

2.         – რომელი ფენების, საზოგადოებრივი ჯგუფების ინტერესები იკვეთება დოკუმენტში?

–       რით განსხვავდება ეს დოკუმენტი ან მისი ცალკეული ნაწილი მსგავი, მაგრამ ადრე შექმნილი  დოკუმენტისგან?

–       რა სახის ცვლილებები მოიტანა ან შეეძლო მოეტანა სახელმწიფოში ამ დოკუმენტს?

–       მოიფიქრეთ ისტორია, რომელიც გახსნის დოკუმენტის ძირითად იდეას  (იმიტირებული სასამართლო პროცესი,  ოპოზიციის ქმედება,   სამეფო აუდიენცია, სახალხო მღელვარება და სხვ.)

–        ა.შ.

საერთაშორისო ხასიათის დოკუმენტები: ხელშეკრულებები, შეთანხმებები; აქტები; საქმიანი მიმოწერები და ა.შ. –      მიუთითეთ რუკაზე სახელმწიფო, რომელმაც შეადგინა ეს დოკუმენტი;

–      დაახასიათეთ მისი შექმნის ისტორიული პირობები;

–      აღწერეთ დოკუმენტი, გამოყავით მისი შემადგენელი ნაწილები;  შეაფასეთ მისი მნიშვნელობა (დადებითი მხარე, ზარალი…) როგორც ადგილობრივი, ისე გლობალური მნიშვნელობით;

–      ახსენით, რატომ და როგორ შეიქმნა ეს დოკუმენტი ასეთ პირობებში (ერთი მხარის სასარგებლოდ და სხვათა საზიანოდ, ან  თანაბარ, პარიტეტულ საფუძველზე…);

–      როგორი პოლიტიკური, ეკონომიკური, ტერიტორიული ცვლილებები წარმოიშვა (ან მოსალოდნელი იყო) ამ დოკუმენტის საფუძველზე?

–      რა ხასიათს  – ღია თუ ფარულ მიზნებს – ატარებდა მოცემული დოკუმენტი  და რატომ?

–      შეაფასეთ დოკუემენტი;

–      მოიფიქრეთ, როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს დოკუმენტი პოლიტიკურ ძალთა სხვაგვარი გადანაწილების პირობებში;

–      და ა.შ.

დოკუმენტები, რომლებიც დაკავშირებულია პოლიტიკურ ბრძოლასთან; პროგრაგმები; მოწოდებები; პლაკატები; დეკლარაციები და ა.შ. –      ვინ არის დოკუმენტის ავტორი? როგორია მისი პოლიტიკური შეხედულებები?

–      სად და როგორ პირობებში შეიქმნა  დოკუმენტი?

–      რას შეეხება დოკუმენტი? რას მოგვითხრობს ის?

–      საზოგადოების რომელი ფენის ინტერესებს გამოხატავს დოკუმენტი?

–      რომელ პოლიტიკურ დაჯგუფებას უნდა მიეკუთვნებოდეს ავტორი? რომელი ფენის ჭეშმარიტ დამცველად გვევლინება იგი?

–      რა წინაპირობა არსებობდა/ რა შეიძლება მოჰყოლოდა დოკუმენტის შექმნას?

–      შეაფასეთ დოკუმენტი ისტორიკოსის პოზიციიდან.

ისტორიული ხასიათის დოკუმენტები; ანალები; ქრონიკები; მატიანეები; ისტორიული თხზულებები

 

–  რომელი ისტორიული ფაქტია ასახული დოკუმენტში?

– მიუთითეთ ადგილი რუკაზე, სადაც მოხდა დოკუმენტში ასახული ამბავი;

– განსაზღვრეთ დრო, როდესაც მოხდა აღწერილი ამბავი, თუ ის არ არის მითითებული დოკუმენტში (წელთაღრიცხვის სისტემის გათვალისწინებით);

–      როგორ ხსნის ავტორი მიზეზებს, რომლებიც განსაზღვრავს დოკუმენტის მნიშვნელობას?

–      როგორია ავტორის დამოკიდებულება  აღწერილ მოვლენასთან? როგორი უნდა იყოს მისი დამოკიდებულება აღწერილი ამბის მიმართ?

–      რაში  ემთხვევა/ არ ემთხვევა/  ავტორის პოზიცია თანამედროვე შეხედულებებს იმავე /მსგავს საკითხებზე?

–      შეაფასეთ ამ დოკუმენტის მნიშვნელობა  ანალოგიური პერიოდის ისტორიულ თხზულებებთან მიმართებაში.

პირადი ხასიათის დოკუმენტები მემუარები, დღიურები, წერილები, თვითმხილველთა ჩანაწერები

 

 

–      ვინ არის  დოკუმენტის ავტორი? როგორია მისი  სოციალური მდგომარეობა? საქმიანობა? რა კავშირშია აღწერილ მოვლენებთან?

–      რას მოგვითხრობს დოკუმენტის ავტორი? როგორია მისი დამოკიდებულება მოცემულ მოვლენებთან? მოიყვანეთ საკუთარი მოსაზრებების დამდასტურებელი არგუმენტები.

–      რით ახსნით ავტორის ამგვარ დამოკიდებულებას  აღწერილ  მოვლენებთან?

–      რითი ჰგავს/განსხვავდება ეს პოზიცია სხვა ავტორთა პოზიციებისგან, რომლებიც იმავე  ფაქტს აღწერენ?

–      რამდენად სანდოდ მიგაჩნიათ ავტორის მონათხრობი?

–      იზიარებთ თუ არა ავტორის შეხედულებებს, შეფასებებს, შედეგებს?

ლიტერატურული დოკუმენტები, როგორც ეპოქის ისტორიული ძეგლები: პროზა, პოეზია, დრამა,  ეპიტაფიები, სიმღერები, მითები,  სატირა და სხვ.

 

–      მოძებნეთ რუკაზე ადგილმდებარეობა, სადაც ხდება მოქმედება დასახელებულ ნარატივში;

–      ყოფა-ცხოვრების დეტალების მიხედვით: ტანსაცმელი, ქცევა და ა.შ.  მიახლოებით  განსაზღვრეთ ნაწარმოების/ტექსტის შექმნის დრო. იპოვეთ მინიშნება, რომ მოცემული ნაწარმოები შეიქმნა ამა და ამ ეპოქაში.

–      იპოვეთ ადგილი რუკაზე,  სადაც ხდება აღწერილი მოქმედება;

–      ისტორიული გმირების, მოვლენების როგორი სახე შექმნა ავტორმა? რა შეიძლება იყოს მასში გადამეტებული, გამოგონილი და ა.შ.

–      როგორ ფიქრობთ, რა მიზნით გააკეთა ეს ავტორმა? რისი თქმა სურდა ამით?

–      როგორ ახსნით ისტორიული გმირების საქციელს? ეთანხმებით თუ არა მის არგუმენტებს?

–      რომელ საზოგადოებრივ ფენას მიეკუთვნება ავტორი? რამდენად ობიექტური და მიუკერძოებელია ის?

–      რომელ ლიტერატურულ ნაწარმოებში შეხვედრიხართ მსგავს სიუჟეტს? რით უნდა აიხსნას მისი პოპულარობა?

 

მსგავსი ტიპის საგაკვეთილო აქტივობებითა და პრაქტიკული  სავარჯიშოებით მოსწავლე შეძლებს სტანდარტით განსაზღვრული შედეგების მიღწევას, ისტორიული წარმოდგენების ფორმირებას, წარსულსა და თანამედროვეობას შორის კავშირურთიერთობის დანახვას, ცნებების ათვისებას და მიღებული ცოდნის პრაქტიკაში გამოყენებას.

 

 

 

რატომ არის მნიშვნელოვანი ხმამაღლა კითხვა

0

კითხვა შეიძლება მეტროში ტელეფონზე, ფარნით საბნის ქვეშ, დამარცვლით კლასში. ყველაზე შედეგიანი – ხმამაღლა კითხვა. მისგან მომენტალური სარგებელი ნაკლებად თვალსაჩინოა, მით უფრო, თუ ბავშვი ოცდამეათედ გვთხოვთ ხმამაღლა გაიმეოროთ მისთვის საყვარელი ფრაზა, თუმცა მეცნიერები გვანუგეშებენ. მათი აზრით, რომ ეს ნამდვილად ღირებულია პატარა ადამიანის შემდგომი გონებრივი, სოციალური თუ ემოციური განვითარებისათვის.

ძველი თაობის ბავშვებისთვის წიგნი სამყაროსკენ მიმართული ერთადერთი ღია სარკმელი იყო. აქ ელოდა მას ეგზოტიკური ქვეყანა და შორეული გალაქტიკა, ზღაპარი და რეალობა. ამ გაგებით დღევანდელ ბავშვებს უამრავი მსგავსი ფანჯარა აქვთ, ნებისმიერ წიგნს კი უამრავი იაფფასიანი კონკურენტი ჰყავს – ინფორმაციის მიღების სწრაფი გზით, რომელიც მხოლოდ კომპიუტერის ჩართვას საჭიროებს. და მაინც, რატომ ღირს ვაკეთოთ ის, რასაც ადამიანები ცუკერბერგის ეპოქამდე და  გუტენბერგის ეპოქაში აკეთებდნენ, ვგულისხმობ ხმამაღლა კითხვას.

დიახ, ყველა იმ საქმიანობას შორის, რაც შეგვიძლია ბავშვის გულის გასახარად ვაკეთოთ, საუკეთესო კითხვაა. ის გაგიტაცებს, გამოგზაურებს დროსა და სივრცეში, საშუალებას გაძლევს შეჩერდე და იურთიერთობო, იცინო და მოიწყინო, დადგე ყირამალა. ნებისმიერი მასწავლებელი დაუყოვნებლივ ამოიცნობს ბავშვს, რომელსაც უკითხავენ. ასეთ ბავშვს უკეთ ესმის წაკითხულის მნიშვნელობა, სწორად აყალიბებს აზრებს, ლოგიკურია, უკეთ ამახსოვრდება საგაკვეთილო მასალა.

ამის გარდა, კითხვა ავითარებს კოგნიტურ შესაძლებლობებს. თქვენი შვილი გაცილებით გონებაგახსნილი იქნება, თუ წიგნებს პატარაობიდანვე წაუკითხავთ. იმის გასაგებად, თუ როგორ მუშაობს ეს, შეგიძლიათ ვერბალური უნარებიდან დაიწყოთ. უპირველეს ყოვლისა, ბავშვებს, რომლებსაც უკითხავენ, რთული ლექსიკური ერთეულების მოსმენა უწევთ.

ოჰაიოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბოლოდროინდელი კვლევის თანახმად, უკვე ხუთი წლის ასაკში ბავშვები მკითხველი და არამკითხველი ოჯახებიდან სიტყვების მარაგით საგრძნობლად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. მეცნიერები ამბობენ, რომ ენობრივ ერთეულთა მაჩვენებელთა სხვაობა მილიონ-ნახევარს უახლოვდება. ისინი ერთმანეთს ადარებენ ბავშვებს, რომლებსაც საერთოდ არ უკითხავენ და ბავშვებს, რომლებსაც დღეში ხუთ წიგნს უკითხავენ.

მეცნიერები ამტკიცებენ, რომ ბავშვთა ლექსიკაში სიტყვების რაოდენობა უშუალო კავშირშია ინტელექტის დონესთან. ასობით ათასი სიტყვა, რომელსაც გულმოდგინედ აწვდიდით თქვენს შვილს, გავლენას ახდენს მის აკადემიურ მოსწრებაზე. მოსმენის უნარები, წერისა და მეტყველების უნარი, ფონეტიკური სმენა, მასწავლებლის საუბრის გააზრება – ეს ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, ისმენდა თუ არა ბავშვი ოჯახში რთულ წინადადებებს. თუ მშობელი ბავშვს პირველ კლასამდე ენის მოჩლექით და მხოლოდ მარტივი წინადადებებით ელაპარაკება, მას უჭირს მასწავლებლის მეტყველების გაგება.

წიგნების ხიბლი არა მხოლოდ ინტელექტუალურ განცდებშია, არამედ ემოციურშიც. კითხვა ეხმარება თქვენს შვილს, შეიძინოს განსაკუთებული გამოცდილება. იმის მოსმენა, რომ გველეშაპი, რომელთანაც უიარაღოდ მივიდნენ, მშიერია, ხოლო წმინდა გრაალი კი თვალსა და ხელს შუა აგწაპნეს,  წარმოუდგენლად გამდიდრებს მის ლექსიკურ მარაგს. როცა შვილს ღარიბ ბიჭუნაზე მოთხრობას უკითხავთ, ის ახერხებს სხვის როლში ყოფნას, სწავლობს ემპათიას.

ამ თვალსაზრისითაც საკმარისი კვლევები არსებობს, მაგალითად, კემბრიჯში დაადგინეს, რომ მხატვრული ლიტერატურა სწორედ ის საშუალებაა, რომელიც ახალგაზრდებს ეხმარება საიდუმლო „კუნთის“ გავარჯიშებაში – თანაგრძნობასა და გაზიარების უნარის გამომუშავებაში.

ჰოლანდიელმა მეცნიერებმა კი გამოაქვეყნეს ნაშრომი, რომელიც ადასტურებდა, რომ წიგნებში ჯადოსნური სამყაროს მოყვარულები სხვებთან შედარებით გაცილებით მგრძნობიარე და ტოლერანტული არიან. ჰარი პოტერის წაკითხვის შემდეგ, დაწყებითი და საშუალო სკოლის მოსწავლეებმა შეძლეს ცრურწმენების განადგურება.

ამერიკელმა მკვლევრებმა MRI სკანირების საშუალებით ბავშვების ტვინი შეისწავლეს, ისინი უსმენდნენ მოთხრობების ჩანაწერებს და ფონურ ხმებს. აღმოჩნდა, რომ ეფექტი სხვადასხვა იყო. კითხვის დროს ტვინის ის ნაწილები აქტიურდება, რომლებიც ეხება თხრობის გაგებას და ვიზუალურ გამოსახულების აღქმას უწყობს ხელს.

საინტერესოა, რომ რაც უფრო მასტიმულირებელ გარემოს უქმნიან ბავშვებს სახლში (ან, მარტივად რომ ვთქვათ, რაც უფრო მეტს უკითხავენ), მით უფრო აქტიურად რეაგირებდა მათი ტვინი ამბებზე. კვლევა ჩატარდა მცირეწლოვან ბავშვებზე – სამიდან ხუთ წლამდე.

მოკლედ, თუ ვლაპარაკობთ ავტოფარეხის სახურავზე მოცეკვავე მარტორქაზე, ადამიანი  რთავს წარმოსახვას: ჯერ წარმოიდგენს ავტოფარეხს, მის სახურავს, გონებაში დახატავს მარტორქას და შექმნის მისი ცეკვის სურათი. ამ დროს ტვინს ნამდვილად უწევს გარჯა. გარჯას კი ხმამაღალი კითხვა აიძულებს.

ფანტაზია და წარმოსახვა – ახალი იდეებისა და არასტანდარტული გადაწყვეტილებების გენერატორია. არცერთ მულტფილმს არ შეუძლია განავითაროს ფანტაზია ისე, როგორც წიგნს. როდესაც ბავშვი ზღაპარს უსმენს, ის გონებრივად ხატავს სურათს, წარმოიდგენს როგორ გამოიყურებიან პერსონაჟები და დეკორაციები. ეს არის ერთგვარი სამუშაო, სრულიად დამოუკიდებელი. როცა ბავშვებს მულტფილმს სთავაზობენ, ასეთ დროს ისინი ვეღარ ახერხებენ პროცესში აქტიურ მონაწილეობას, რადგან მათთვის ყველა მოქმედება უკვე მზა სახითაა მოცემული და მათ შეუძლიათ მხოლოდ პასიური მაყურებლები იყვნენ.

დღეს ბევრი მშობელი და სპეციალისტი გვიყვება, როგორ შეიცვალნენ ბავშვები, უჩივიან მათ ჰიპერაქტიურობას, კლიპურ აზროვნებას. ნერვიულობის ნაცვლად, ჩვენ შეგვიძლია წიგნის ხელში აღება და მათთვის ხმამაღლა კითხვა. არსებობს სამეცნიერო მტკიცებულება იმისა, რომ მშობლების კითხვა სასიკეთოდ მოქმედებს ბავშვების ქცევაზე. ხმამაღლა კითხვა ამცირებს ჰიპერაქტიურობის პრობლემების განვითარების რისკს.

ექსპერტების ვარაუდით, კითხვა ყველას „აბედნიერებს“ და ბავშვებს ნაკლებად სჭირდებათ ცუდი ქცევა იმისათვის, რომ მოზრდილის ყურადღება მიიქციონ. კიდევ ერთი ვერსიით, ბავშვები უკეთესად ავითარებენ თავიანთ სოციალურ და ემოციურ სფეროს, რადგან ისინი იღებენ ქცევის გარკვეულ მოდელებს რთულ სიტუაციებში; ინსტრუმენტებს, თუნდაც ახალი ლექსიკის სახით, მათი პრობლემების გადასაჭრელად. თუ წიგნში ამოუკითხავთ ფაქტი, რომ სხვა ბავშვებსაც უჭირთ, ვთქვათ, ოპერაში წყნარად ჯდომა და მოსაწყენი არიების მოსმენა, ეს დაეხმარება ბავშვს აკონტროლოს თავისი ქცევა ოპერაში.

ის რომ წიგნების კითხვა მეხსიერებას აუმჯობესებს, ალბათ გსმენიათ, მაგრამ, ამის გარდა, ის სტრესსაც ხსნის. ბრიტანელი ნეიროფსიქოლოგები ამბობენ, რომ წიგნის ხმამაღლა წაკითხვის დროს, ექვსი წუთის შემდეგ მსმენელს უნელდება აჩქარებული გულის რიტმი, იკლებს კუნთების დაძაბულობა. კითხვა უფრო ეფექტიანად განტვირთავს ადამიანს, ვიდრე სუფთა ჰაერზე სეირნობა ან საყვარელი კომპოზიციის მოსმენა.

როგორ წავუკითხოთ ბავშვებს? ეს უნდა გაკეთდეს გააზრებულად. კითხვა არ უნდა იყოს ფორმალური. მთელი გულით ჩაერთეთ კითხვის პროცესში. წაიკითხეთ სხვადასხვა ხმითა და ინტონაციით. ხაზგასმით აღნიშნეთ ძირითადი მომენტები, შეანელეთ და ააჩქარეთ კითხვა, ზოგჯერ იჩურჩულეთ, ზოგჯერ შეგნებულად დააპაუზეთ, ყურადღება გადაიტანეთ სხვა რამეზე და შემდეგ სთხოვეთ ბავშვს, შეგახსენოთ, სად შეჩერდით. ხაზი გაუსვით იმ ბგერებს, რომელთა გამოთქმაც მას უჭირს.

შეეცადეთ, იმსჯელოთ წიგნის ილუსტრაციებზე და აუცილებლად ისაუბრეთ წაკითხულის შესახებ. ჰკითხეთ ბავშვს აზრი გმირების, წიგნში განვითარებული საკვანძო მოქმედებების შესახებ, რას გააკეთებდა ის ამავე სიტუაციაში. აქციეთ ხმამაღლა კითხვა თქვენი ყოველდღიური ცხოვრების რიტუალად.

ნოემბრის ქალი

0

ზოგადად ლიტერატურაში და, კონკრეტულად პოეზიაში, წარმატებამდე მიმავალი გზა, როგორც წესი, რთული, ხანგრძლივი, წინააღმდეგობებით და იმედგაცრუებებით სავსეა. ვინც მიზანსწრაფულია და ამ ყველაფერს უძლებს, ის იმარჯვებს, ვინც ხელს ჩაიქნევს, ანუ ვისი მოწოდებაც პოეზია არაა, ის სხვა, მეტწილად პრაგმატულ სფეროში იმკვიდრებს თავს და სამუდამოდ ივიწყებს თავის პოეტურ წარსულს. ჩემს თაობაში არაერთი, საკმაოდ ნიჭიერი, დამწყები პოეტი მახსოვს, ვინც წერას თავი მიანება, დღეს სხვა საქმიანობით არის დაკავებული და ბიურგერული ცხოვრების კიბეზე მაღლა და მაღლა მიიწევს, ყოველ შემთხვევაში, ჩემსავით იმაზე მაინც არ ფიქრობს, თვიდან თვემდე თავი როგორ გაიტანოს. ასეთ ადამიანებს პატივს ვცემ და ცოტა მშურს კიდეც მათი, რადგან მე ეს ვერ მოვახერხე.
როგორც აღვნიშნეთ, წარმატებისკენ მიმავალი გზა რთულია, მაგრამ არის გამონაკლისები, როცა პოეტები გამოჩენისთანავე იქცევენ ხოლმე მკითხველის და, რაც მთავარია, პროფესიონალი ლიტერატორების ყურადღებას, როცა მათ ლიტერატურულ ჟურნალებში თავიანთი ინიციატივითაც კი არ უწევთ ტექსტების გადაგზავნა – რედაქტორები თვითონვე ეხმიანებიან, კომპეტენტური ხალხი საჯარო თუ პირად საუბრებში საქებარ სიტყვებს არ იშურებს. ასეთ შემთხვევებში, როგორც წესი, ავტორები თვითტკბობის რეჟიმში გადადიან, რაც პროფესიულ განვითარებას გამორიცხავს და, შესაბამისად, პირველი კრებულის შემდეგ ვერაფერ ხეირიანს ვეღარ წერენ ხოლმე. თუმცა, არსებობენ ავტორები, რომლებმაც თავს დამტყდარი წარმატება მედგრად გადაიტანეს და ღირსეულად გააგრძელეს შემოქმედებითი გზა. ჩვენთვის საინტერესო, ამჯერად, ეს უკანასკნელნი არიან. როცა ასეთ პოეტებზე ვსაუბრობთ, პირველ რიგში ანა კალანდაძე გვახსენდება, რომელიც ორმოციანი წლების შუა ხანებში გამოჩნდა და იმთავითვე არნახული პოპულარობა მოიპოვა – კრიტიკოსები ხოტბას ასხამდნენ, მისი ლექსები, ხელნაწერების სახით, ხელიდან ხელში გადადიოდა.

 

სწორედ ასეთივე წარმატებულ დებიუტთან გვქონდა საქმე ტარიელ ხარხელაურის შემთხვევაში, მისი პირველი კრებული – „წყალი საკალმახე” – საუკეთესოა მის შემოქმედებაში და ერთ-ერთი საუკეთესო ქართულ პოეზიაში.

 

უახლოეს წლებში ასეთივე აჟიოტაჟი გამოიწვია ნინი ელიაშვილის გამოჩენამ. იგივე შეიძლება ითქვას პროზაში მოსულ დათია ბადალაშვილზე.

 

მათ რიცხვს განეკუთვნება ირინა ტაბაღუაც, რომლის ლექსები ბოლო რამდენიმე თვეა პერმანენტულად იბეჭდება ლიტერატურულ პერიოდიკაში. გასაკვირია, მაგრამ ფაქტია, რომ ის სულ რაღაც ორი წელია წერს. პირველ წელიწადს კლასიკური ლექსის წინაშე ვალის მოხდის შემდეგ, ვერლიბრზე გადავიდა. ვისაც მისი კონვენციური ლექსები წაუკითხავს, დამეთანხმება, რომ ირინა იქაც საინტერესო იყო, მაგრამ საკუთარი თავი სწორედ თავისუფალ ლექსში იპოვა და სწორედ ამ ლექსებით მიიქცია საყოველთაო ყურადღება. ვიცი, რომ რამდენიმე ავტორიტეტული ლიტერატორი უკვე მუშაობს წერილზე, სადაც მისი შემოქმედება იქნება მიმოხილული. ესეც უცნაურია, რადგან ირინას ჯერ სადებიუტო კრებულიც არ აქვს გამოცემული, თუმცა ამაზეც მიდის მუშაობა და მალე გამოვა მისი წიგნი ცნობილი პოეტის და მწერლის რედაქტორობით.

 

რამ განაპირობა მისი ლექსების ასეთი უეცარი პოპულარობა? მთავარი მიზეზი გულწრფელობაა, რომელსაც ზოგიერთი სითამამეს უწოდებს. ჩვენ ყველას გვინდა ვიყოთ გულწრფელნი და ღიად ვისაუბროთ იმაზე, რაზეც გვსურს საუბარი, მაგრამ საამისოდ გამბედაობა არ გვყოფნის. ირინას ლექსები აბსოლუტურად გულწრფელია, ამ ლექსებში ერთ ყალბ ნოტსაც ვერ იპოვი. კი ბატონო, ვუწოდოთ ამას სითამამე. ეს სითამამე არასოდეს გადადის ვულგარულობაში, არასოდეს ღალატობს ზომიერების გრძნობა, შემოიფარგლება მხოლოდ იმ „თამამი” ლექსიკური ერთეულების გამოყენებით, რომლებიც კონკრეტული ემოციისა და განცდის გულწრფელად გამოსახატად სჭირდება. ქალი პოეტის მხრიდან ასეთი გულწრფელობა, რომელიც მსოფლიომ კარგა ხნის წინ მოიტოვა უკან, ჩვენში ჯერ კიდევ გაკვირვებას იწვევს. დარწმუნებული ვარ, ბევრია ისეთი პოეტი ქალი, ვინც ირინას ლექსებში ისეთ სათქმელს პოულობს, რომლის თქმასაც თვითონ მხოლოდ გულში ბედავს. ეს არ არის ყურადღების მისაქცევად და იაფფასიანი ეპატაჟისთვის საჭირო სითამამე. ლექსებიდან ჩანს, რომ ავტორი უბრალოდ იმას წერს, რაც ეწერება და არაფრად დაგიდევთ საზოგადოებასა და ლიტერატურაში მიღებულ ნორმებსა და სტანდარტებს. როცა მის ლექსებს ეცნობი, აბსოლუტურ თვითმყოფადობასთან ერთად, იმასაც აცნობიერებ, რომ ამ პოეტს ქართულ ლიტერატურაში არ ჰყავს წინაპარი. მისი ლექსები შეუდარებიათ ნინო თარიშვილის ლექსებისთვის და პაოლოს „დარიანულებისთვის”, მაგრამ ეს არ მგონია მთლად სწორი ლიტერატურულ-გენეალოგიური ხაზის გავლება. თუ მაინცდამაინც ძირების ძიება გვინდა, ალბათ უფრო ანგლო-ამერიკელ რამდენიმე პოეტს ენათესავება, თუმცა ესეც შემთხვევითი გადაძახილები უფროა. როგორც უკვე ვთქვი, ირინა წერს იმას, რაც ეწერება, პარალელების გავლება კი ლიტერატორების და მკითხველების საქმეა.

 

კომპოზიციური თვალსაზრისით ირინას ლექსები ორ ნაწილად შეიძლება დავყოთ: ერთ ნაწილში მედიტაციურ-სენსუალური გაელვებები მოზაიკურადაა განლაგებული, საერთო განწყობა კი ფრაგმენტებს მტკიცედ კრავს და ეს დეტალები ერთიან ლექსად წარმოგვიდგება. მეორე ნაწილში ნარატიულ-ლირიკული პასაჟები ენაცვლება ერთმანეთს. ორივე კომპოზიციური ქარგა დილეტანტი მკითხველის დაბნეულობას იწვევს, პირველ შემთხვევაში მისთვის ზოგიერთს ზედმეტი დაქსაქსულობა დაუბრალებია, მეორე შემთხვევაში კი – პროზაული ტექსტის პოეზიად გასაღება. თუმცა ეს რა გასაკვირია, როცა მკითხველთა ნაწილს, სამწუხაროდ, მსოფლიო პოეტური გამოცდილების ზედაპირული ცოდნაც კი არა აქვს და ვერლიბრი დღემდე „ლიბერასტული ევროპის“ კულტურული დივერსია ჰგონია.

 

ირინა არ თამაშობს ლექსებში, ყველა ლექსის ლირიკული გმირი თვითონაა: ქმარს გაცილებული და, ერთგვარად, ემანსიპირებული ქალი; არც ისე კარგი დედა; ზარმაცი, მშობლების კმაყოფაზე მყოფი შვილი; შეყვარებული ქალი, რომელსაც, ღამით, თავისი ინდუსტრიული ქალაქის ქუჩებში ხეტიალი უყვარს. ღიად წერს თავის ქალურ პრობლემებზე, დედობრივ გამოცდილებაზე. სხვაგან ვერსად შეხვდებით საკეისრო კვეთის შემდეგ დარჩენილი ნაიარევის ასეთ ესთეტიზაციას:

 

„მაშინ ბავშვები არ მყავდა,

არც ნაიარევი მუცელი მქონდა.

მარინისტულ პეიზაჟს ჰგავს მუცელი,

ნაიარევი – ზღვის ჰორიზონტია,

ჭიპი – მზეა.

მოკლედ, მე ჩემი დაისი მაქვს“.

 

მე გულწრფელად მჯერა, რომ ეს საყოველთაო ყურადღება ხელს არ შეუშლის ირინას სამომავლოდ თავისი შემოქმედებითი პოტენციალის მაქსიმალურად გამოვლენაში. ბლოგს კი ენ სექსტონისადმი მიძღვნილი მისი პატარა ლექსით დავამთავრებ, რომელსაც „ნოემბრის ქალები“ ჰქვია (ავტორიც და ადრესატიც ნოემბერში არიან დაბადებულნი):

 

„მან პულიცერის პრემია მიიღო,

მე – რუსთაველის.

მეექვსე ჭიქაში

ფეხებზე გვეკიდა ნობელი.

საშინლად ვხარხარებდით.

ვამჩნევდით,

თუ როგორ წყდებოდა ფრთხილად

ჯაჭვი არაყში.

ყველა ხედავდა ჩვენს გარყვნილებას,

მოგვწონდა ჩვენც ეს,

„ნოემბრის ქალებს”.

 

თემა – ადამიანი და ბუნება

0

„როგორ უნდა შევაყვაროთ ბავშვებს ცხოველი?“

„როგორ ჩავუნერგოთ შვილებს ბუნებისა და ცოცხალი არსებების პატივისცემა?“

„რა უნდა გავაკეთოთ სკოლებში, რომ ბავშვებს ცოცხალი არსებების მიმართ ფრთხილი და მზრუნველი, უსაფრთხო მიმართებები ჩამოუყალიბდეთ?“

 

ეს კითხვები მშობლებსა და მასწავლებლებს უჩნდებათ. პასუხისმგებლობაც თანაბრადაა გასანაწილებელი. წერილში საბაზო საფეხურის მოსწავლეებისთვის მომზადებული გაკვეთილის გეგმა მინდა გაგიზიაროთ. მხატვრული ლიტერატურა ხომ ღირებულებების, განწყობა-დამოკიდებულებების ჩამოყალიბების პროცესში შეუცვლელი რესურსია.

 

ქართული ენისა და ლიტერატურის საგნობრივ პროგრამაში არაერთი ისეთი ტექსტია შეტანილი, რომლებიც თემას „ადამიანი და ბუნება“ ეხება. ახალი სკოლის მოდელი ითვალისწინებს თემატური საკვანძო შეკითხვების და შესაბამისი ლიტერატურული ტექსტების მეშვეობით ისეთი საკითხების დამუშავებას, როგორიცაა ადამიანისა და ბუნების ურთიერთობა.

 

მასწავლებელს გაკვეთილის გამოწვევის ფაზაზე შეუძლია დასვას ისეთი კითხვები, რომელთა მეშვეობითაც მოცემულ თემაზე მოსწავლეებში ცოდნას, განცდებს, შთაბეჭდილებებს გაააქტიურებს. დაეხმარება მათ გაიხსენონ, რა იციან, რა სმენიათ, რა გამოცდილება აქვთ.

 

სოფლად ან ქალაქში მცხოვრებთ ცხოველებთან ურთიერთობის ყოველდღიური გამოცდილება აქვთ. შინაური ცხოველი, შეიძლება, ყველას არ ჰყავდეს, მაგრამ, მაგალითად, მიუსაფარ, უპატრონო ძაღლებსა და კატებს ყველანი ვხვდებით.

რას ვგრძნობთ მათი ხილვისას? შიშს? სიბრალულს? ზიზღს? შინ წაყვანის და მოვლის სურვილი გვეძალება თუ ქვის მოხელთებას და ამ მოუვლელი არსების რაც შეიძლება შორს განდევნას ვცდილობთ?

რას გვასწავლის ადამიანისა და ბუნების ურთიერთობაზე შექმნილი ტექსტები? რამდენად და როგორ დაგვეხმარება მათი გაცნობა ყოველდღიურ ცხოვრებაში?

 

საკითხის გასაშლელად ორ ტექსტს გთავაზობთ. ერთი – პოეტურია, მეორე -პროზაული.

ერთი – მეცხრამეტე საუკუნის ფრანგ პოეტს, შარლ ბოდლერს ეკუთვნის, მეორე – მეოცე საუკუნის ქართველ მწერალს, რეზო ინანიშვილს.

 

გამოწვევის ფაზის შემდეგ მოსწავლეები ბოდლერის ლექსს, „ალბატროსს“, გაეცნობიან.

ქართველი პოეტისა და მთარგმნელის, გივი გეგეჭკორის, მიერ ფრანგულიდან ბრწყინვალედ თარგმნილი ეს ლექსი საოცრად შთამბეჭდავია და მოსწავლეებს დაეხმარება, „გადაბარგდნენ“ საკლასო ოთახებიდან ზღვის უკიდეგანო სივრცეში მცურავი გემის გემბანზე.

შარლ ბოდლერი – ალბატროსი

აბორგებული სტიქიონის მკერდზე მატროსებს,

როცა შეიპყრობს ნაღველი და გართობა უნდათ,

იჭერენ ხოლმე ზღვის ფრინველებს, დიდ ალბატროსებს,

რომელნიც ხომალდს მოწყენილნი მისდევენ გუნდად.

 

მსხვერპლი უხეშად დაგდებული აწყდება გემბანს,

ლაჟვარდის მეფე, მოწყვეტილი ცას და სინათლეს,

მოუქნელი და შერცხვენილი უმწეოდ კვდება

და ფრთებს ვეება ნიჩბებივით ძლივსღა მიათრევს.

 

ახლახან ცაში ადიოდა ჩვეულ სისხარტით,

ახლა უმზერენ უსიცოცხლოს, ტლანქს და საძაგელს,

ხარხარით სჩრიან აბოლებულ ჩიბუხს ნისკარტში

და ხტუნვა-ხტუნვით დაკოჭლებულ ფრთოსანს ბაძავენ.

* მოცემულია ლექსის პირველი სამი სტროფი

 

დავეხმაროთ მოზარდებს, წარმოსახვაში გააცოცხლონ ეს სურათი.

რას ვხედავთ?

აბორგებულ, აზვირთებულ ზღვას – სტიქიონს რომ უწოდებს პოეტი.

გემბანზე მატროსები, მეზღვაურები შეკრებილან. მოცალეობის ჟამი აქვთ, როგორც ჩანს.

საქმე არ აქვთ.

ეს პირქუში, მუდამ შრომასა და ჯაფაში, ფიზიკურ შრომაში დაქანცული კაცები მოწყენილობის გაქარვებას ცდილობენ და…

ზღვის ულამაზეს ფრინველს, ალბატროსს იჭერენ.

„მსხვერპლი უხეშად დაგდებული აწყდება გემბანს“ –

 

წარმოიდგინეთ, თავისუფალ ფრენას, ნარნარს, ზღვასა და უკიდეგანო სივრცეს მიჩვეული ცოცხალი არსების განცდები, როდესაც მას იჭერენ და უხეშად ახეთქებენ გემბანს.

პოეტი ამ ფრინველს ლაჟვარდის მეფეს უწოდებს. გასაოცარი ეპითეტია. ლაჟვარდი – აქ ლურჯ ცას ნიშნავს. ალბატროსი – ლურჯი ცის მეფეა.

და ის მოსწყვიტეს ცას და სინათლეს.

როგორ გრძნობს თავს?

 

„შერცხვენილი უმწეოდ კვდება და ფრთებს ვეება ნიჩბებივით ძლივსღა მიათრევს“ –

როგორი ზუსტი და თვალსაჩინოა ეს შედარება.

მკითხველი ხედავს მშვენიერ არსებას, წუთის წინ ლაღად რომ ფრენდა, ახლა კი ფრთები ნიჩბებივით დამძიმებია, ძლივს მიათრევს სველ გემბანზე.

 

როგორ იქცევიან ადამიანები ამ დროს? „ხარხარით სჩრიან აბოლებულ ჩიბუხს ნისკარტში და ხორხოცით ბაძავენ დაკოჭლებულ ფრთოსანს, ხტუნვა-ხტუნვით.

საზარელი სანახაობაა – ადამიანები გემზე მოწყენილობისგან თავის დასაღწევად საზარელ რამეს იკადრებენ.

რა ფიქრები აღძრა ლექსმა?

ამ შთამბეჭდავი, საოცრად სურათხატოვანი მხატვრული ტექსტით რა „დახატა“ პოეტმა?

 

კარგი იქნება, თუ მოსწავლეებს ვთხოვთ, განცდილი სხვადასხვა სახით, სხვადასხვა ხერხით გამოხატონ. მაგალითად, დახატონ ილუსტრაცია მოსმენილი ლექსის მიხედვით.

ინსტრუქცია:

აარჩიე რომელიმე მონაკვეთი (რამდენი  კადრია ლექსში, რომელიც „ცხოვლად სულს დააჩნდება“…) – მაგალითად, როგორ მისდევენ ფრენა-ფრენით ალბატროსები გემს, როგორ მოიხელთებენ ერთ-ერთს მატროსები ან ნებისმიერი, შენთვის ყველაზე შთამბეჭდავი და დახატე.

თუ ფიქრობ, რომ ხატვა არ გამოგდის, სიტყვიერი ილუსტრაცია შექმენი. სიტყვიერად აღწერე, რას და როგორ დახატავდი, როგორ გაანაწილებდი ფურცელზე, რა ფერებს გამოიყენებდი, რამდენი მოქმედი პირი იქნებოდა შენს ნახატზე, რა ფერებს გამოიყენებდი, რა განწყობის შექმნას შეეცდებოდი ილუსტრაციით.

 

მასწავლებლის შეხედულებისამებრ, შესაძლებელია სხვა ტიპის კომპლექსური დავალების პირობის შეთავაზებაც – მაგალითად, ალბატროსის ხედვის კუთხის წარმოდგენა პირველ პირში – რას გრძნობს ის? რას განიცდის? რაზე ფიქრობს? ამგვარი შემოქმედებითი გარდასახვა ემპათიის გრძნობასაც გაააქტიურებს.

 

ამ სამუშაოს შემდეგ ( რომელსაც შეიძლება ორი ან მეტი გაკვეთილიც კი დაეთმოს. ლექსში არაერთი საინტერესო მხატვრული ხერხი და სახეა, რომლებზე მსჯელობაც საკვანძო ცნებების დამუშავების შესაძლებლობასაც აძლევს მასწავლებელს…) პროზაული ტექსტი შევთავაზოთ მოსწავლეებს.

რეზო ინანიშვილის მოთხრობა „თეთრი ყანჩა“ .

თავიდანვე გააფრთხილეთ მოსწავლეები, რომ მოთხრობის მხოლოდ ნაწილს გააცნობთ. კარგი იქნება, თუ მათ სურვილი გაუჩნდებათ და დავალებების შესრულების შემდეგ თავად მოიძიებენ მოთხრობას, ბოლომდე გაეცნობიან.

 

თეთრი ყანჩა

გოგი, მეექვსეკლასელი ფერმკრთალი, მაღალი ბიჭი, ბაღში შევიდა. ბაღი დათოვლილი იყო, თანაც ისევ თოვდა: მშრალი, მსუბუქი ფიფქები უწესრიგოდ ბორიალობდნენ ბურუსიან ჰაერში. გაზონებს შორის ჯერ არავის გაევლო.

გოგის ხელები პალტოს ჯიბეებში ჩაეყო. ნიკაპზე ლურჯი ფუმფულა კაშნე შემოეხვია, მაღალყელიან შავ ფეხსაცმელებს ფრთხილად ადგამდა თოვლზე და კაკლის მურაბასავით პრიალა თვალებით აქეთ-იქით იყურებოდა… თოვლი მხოლოდ წიწვოვანი ხეების ქვეშ არ იდო, იქ მიგრეხილმოგრეხილი ხმელი ფოთლები და ნემსებივით წამახული წიწვები ეყარა. ყველაფერს მოწყენილობის იერი დაჰკრავდა, ქუჩიდან შემოსული ავტომობილების ხმაურსაც კი.

უცებ გოგი შედგა და თავი წინ წასწია, რაღაცას დააკვირდა. ხელები ჯიბიდან ამოიღო, რამდენიმე ნაბიჯი კიდევ უფრო ფრთხილად გადადგა, ისევ გაჩერდა, ისევ რაღაცას დააკვირდა და სახე თანდათან გაუნათდა. ერთი გაბარდღული შავი ფიჭვის ძირში, მრგვალად მოხაზულ შავ მიწაზე, მაღალფეხება თეთრი ყანჩა იდგა, თავი ბეჭებზე დაედო, ვარდისფერი ნისკარტი წინ წამოეშვირა და სთვლემდა. გოგიმ ქვას დაუწყო ძებნა. იპოვა გაზონების პირას გაყოლებული ტუიების ძირში, ერთი არ იკმარა, მეორე და მესამეც მოძებნა, ფრთხილად, ფეხისწვერებზე სიარულით ყანჩას გვერდიდან წამოუარა და, ათიოდე ნაბიჯზე რომ მიუახლოვდა, ქვა მთელი ძალით ესროლა. ქვა ჯერ ფუნჯივით დაშვებულ წიწვებს მოხვდა, მერე ფიჭვის ძირს და, უკან გადმოვარდნილი, ხტუნვა-ხტუნვით შეგორდა თოვლში. ყანჩა წინ წავარდა, კისერი დაიგრძელა, ფრთები მიწაზე წაათრია, რამდენიმე ნაბიჯი გაირბინა და ისევ შეჩერდა, წვრილ, უსაშველოდ აწოწილ ფეხებზე უმწეოდ ქანაობდა. გოგიმაც რამდენიმე ნაბიჯი წადგა წინ და ახლა მეორე ქვა ესროლა. მეორეს მესამეც მიაყოლა, მაგრამ ვერც ერთი ვერ მოარტყა. ყანჩა აფლატუნდა, თოვლი ააფორიაქა და ტუიების ღობეში შეიყუჟა. გოგი მიხვდა, ყანჩა ვერ ფრინავდა. კვალში გადახტა. ხელები ფეხბურთელთა მეკარესავით ასწია მკერდთან, უკანასკნელი ნაბიჯები სულ ფრთხილად, ფრთხილად წადგა და, როცა დარწმუნდა, უკვე მისწვდებოდა, უცებ წავარდა თოვლში. ყანჩა აფათქუნდა, გოგიმ ხელებში მისი ცივი, სველი ბუმბული იგრძნო, იმასაც მიხვდა, ყანჩამ ნისკარტი რამდენჯერმე დაჰკრა მაჯაზე, მაგრამ ხელები აღარ გაუშვა. ასევე, თოვლში მწოლიარემ მოიქცია ყანჩის ორივე ფეხი და ერთი ფრთა მარცხენა ხელში, წამოდგა და ახლა აფათქუნებულ მეორე ფრთაში წასწვდა. ყანჩა ნისკარტს სცემდა, მაგრამ იმდენად უნიათოდ, რომ სულ არ სტკიოდა. მეორე ფრთაც რომ დაუჭირა, გახარებული გაიქცა შინისაკენ. ყანჩა ძალიან მსუბუქი აღმოჩნდა თავის ტანთან შედარებით. გოგი შეჩერდა და ბეჭები მოუსინჯა: ხელში მხოლოდ ტყავგადაკრული წვრილი ძვლები მოხვდა, გული ეტკინა, მაგრამ მაშინვე გადაწყვიტა, რომ კარგად აჭმევდა და მალე მოაღონიერებდა.

 

ტექსტის დამუშავება – სანიმუშო ინსტრუქციები

საკუთარი თავი წარმოიდგინე გოგის ადგილზე.

მიდიხარ შენთვის და უცბად – მაღალფეხება თეთრ ყანჩას დაინახავ.

ვარდისფერი ნისკარტი აქვს.

თვლემს.

ბუნების შვილი, ლამაზი ყანჩა – ქალაქის შუაგულში.

როგორ მოიქცევი?

გადაგხდენია თუ არა თავს მსგავსი რამ?

როგორ მოიქცეოდი, შენ რომ დაგენახა უსუსური არსება?

იფიქრე და ივარაუდე…

როგორ ფიქრობ, რას გააკეთებს გოგი შინ მისვლისთანავე?

როგორ გაგრძელდება ამბავი? რას ფიქრობ გოგიზე? რას ურჩევდი გოგის, მასთან გასაუბრება რომ შეგძლებოდა?

წერითი სამუშაო

ეს ფიქრები წერილობით მოაწესრიგე და რვეულში ჩაწერე.

 

დააკვირდი  ტექსტის ენას

იმისთვის, რომ მწერალმა „იქ ყოფნის განცდა“ შეგიქმნას, ის იყენებს აღწერას, აღწერაში კი ეპითეტებს განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა.

ძალიან ზუსტი წარმოდგენა გვექმნება – როგორია გარემო?

მიგრეხილმოგრეხილი ხმელი ფოთლები და ნემსებივით წამახული წიწვები ეყარა იმ ბაღში.

ყანჩა კი გაბარდღული შავი ფიჭვის ძირში თვლემდა.

როგორი სიტყვაა – გაბარდღული…როგორ ფიქრობ, რას უნდა ნიშავდეს? როგორი წარმოიდგინე ეს ფიჭვი?

საინტერესო იქნება ამ ორი ტექსტის შედარებაც. როგორაა წარმოჩენილი თემა – ადამიანი და ბუნების შვილი – ორი განსხვავებული ჟანრის ტექსტში? რა მიმართებები იკვეთება?..

 

მრავალფეროვანი დავალებები, შთამბეჭდავი და საინტერესო აქტივობები, ტექსტები დაეხმარება მოსწავლეს, გამოავლინოს და განივითაროს შემოქმედებითი უნარები. მოცემულ ნიმუშებზე დაყრდნობით მასწავლებლებს შეუძლიათ თავადვე შექმნან კომლექსური დავალებების ანალოგიები კლასის ინტერესებისა და შესაძლებლობების გათვალისწინებით.

 

 

 

 

 

 

ვიდეობლოგი

მასწავლებლის ბიბლიოთეკას ახალი წიგნი შეემატა- სტატიები განათლების საკითხებზე

ჟურნალ „მასწავლებლის“ თითოეული ნომრის მომზადებისას, ცხადია, ვფიქრობთ მასწავლებელზე და იმ საჭიროებებზე,რომელთა წინაშეც ის ახლა დგას. ვფიქრობთ მასწავლებელზე, რომელიც ჩვენგან დამოუკიდებლადაც ფიქრობს, როგორ მოემზადოს გაკვეთილისთვის, რა...