ბაბუშერა: ერთი დღე. ორი ამბავი

საბედისწერო შემთხვევა შეიძლება წინასწარ გააზრებულმა ან გაუცნობიერებელმა საფრთხემ კი არა, ადამიანების კეთილმა, პატიოსანმა ქმედებებმაც გამოიწვიოს. 1993 წლის სექტემბერი – ომითა

მეტის წაკითხვა

ღვაწლით შემოსილი

მახსოვს, რომ კარი თვითონვე გაგვიღო და მისალმების შემდეგ მისაღებისკენ გაგვიძღვა, რომელიც მისი სამუშაო ოთახიც იყო. სამსახურის საქმეზე ვიყავით: მის ახალ

მეტის წაკითხვა

ისევ გოსტაშაბიშვილი, ისევ საშობაო მინიატურები

ჩემს მშობლიურ ქალაქში დიდი თოვლი მოვიდა, ფოტოებიდანაც რომ გაოცებს და გიკვირს. მოვიდა და თავისი სუსხი, გუნდები და მთავარ ქუჩაზე გავლებული

მეტის წაკითხვა

ომი და კულტურა

დიდხანს ვფიქრობდი, რა სახელი დამერქმია გრიგოლ რობაქიძის წერილებისა და ესეების კრებულისთვის, რომელსაც თითქმის მთელი წელი ვამზადებდით – ჯერ თბილისში გამომავალი

მეტის წაკითხვა

რატომ მიყვარს მარგალიტა

არც ისე ძველი ამბავია – ბებიაჩემ მარგალიტას მოუწია სამკურნალოდ თბილისში ჩამოსვლა რამდენიმე კვირით. ყოველდღიურად რთული სამედიცინო პროცედურების გადატანა უწევდა, გუნება-განწყობაც

მეტის წაკითხვა

Лапша, я поскользнулся…

პირველი სიტყვები რუსულად, რაც გავიგე და დავიმახსოვრე, სერჯო ლეონეს სახელგანთქმული ფილმიდან იყო, რომელსაც მაშინ ყველა „ადნაჟდი ვ ამერიკე”-ს ეძახდა. მაშინ

მეტის წაკითხვა

დაუდუმებელი ხმა: ფოლკნერიდან ალექსიევიჩამდე

– ასე მგონია, მე კი არა, ჩემს შემოქმედებას აჯილდოებენ-მეთქი – შემოქმედებას, ანუ მთელი ცხოვრების ჯაფასა და მოწამებრივ გარჯას, არა სახელის

მეტის წაკითხვა

ბელგა უკვე ვეღარასოდეს ითამაშებს ჭადრაკს

ბაბუებს მაინც უცნაურად უყვართ შვილიშვილები. მინდოდა მეთქვა, უცნაურად უყვართ და ესმით კიდეც მათი-თქო. თითქოს რა ისეთი აუხსნელი რამეა, კაცს რომ

მეტის წაკითხვა

It’s too much, Mediko!

ის დროა, მედეა ზაალიშვილზე რომ უნდა მოგიყვეთ. ჰო, გეხსომებათ ეს სახელი, ვისაც ჩემსავით მეთერმეტე კლასში (ან უფრო ადრე) ფოლკნერისკენ გაუწია

მეტის წაკითხვა