სტასიკით შეუმკრთალი ქვეყანა

როდესაც 9 აპრილი მოდის და ერთხელ კიდევ ვნახულობთ ნამდვილი პროტესტის, შეუპოვრობის, ამ შეუპოვრობის საპასუხოდ გამოფენილი ტანკებისა და ნიჩბიანი ჯარისკაცების კადრებს,

მეტის წაკითხვა

“ნიჩივო”

ამ სიტყვას ალბათ ვერასოდეს ვუღალატებთ, ვერასდროს შეველევით, ისე მკვიდრადაა ჩაშენებული ჩვენს სამეტყველო აპარატში. დრომ გამოსცადა, სამსაუკუნოვან ცვალებადობას გაუძლო და დღესაც

მეტის წაკითხვა

80 წლის ბედნიერი ტანჯული

– თოვს. თვრამეტი მარტია. ზეგ უნდა დავიბადო. ფუნიკულიორის პლატო კედელივითაა ჩამოთეთრებული. იმავე აბზაცში: – უკვე ცხრამეტია. ქარია. ცივა. მაგარი სერიოზული

მეტის წაკითხვა

მასწავლებლის შვილი

ბაბუაჩემი სოფლის სკოლის დირექტორი იყო და როგორც ძველი თაობის დირექტორებს, სოფლის უფროს-უმცროსობაში სახელიც ჰქონდა და სიტყვაც ეთქმოდა. იქაურობისა ბევრი რამ

მეტის წაკითხვა

ხელოვანები პარლამენტში

„მხატვარი იყო თენგიზ კიტოვანი და კიდეც მოჰხატა რუსთაველის გამზირი” – ეს ფრაზა ოთარ ჩხეიძის ერთ-ერთი რომანიდან ხშირად მახსენდება: მაშინ, როცა

მეტის წაკითხვა

ვარგებული ახალგაზრდა

ეს ბლოგი არ იწერება მხოლოდ იმიტომ, რომ „იუნესკომ” 2013 წელი ექვთიმე თაყაიშვილის წლად გამოაცხადა. მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვანი თარიღი ხშირად

მეტის წაკითხვა

დევნილობის ამბები

ჩემი თაობის საკმაოდ დიდი ნაწილი შვიდი წლისა შეიყვანეს სკოლაში. ეს მაშინ ჩვეულებრივი ამბავი იყო: ქვეყანაში სწავლა-განათლებისთვის არავის ეცალა, სასწავლო პროცესი

მეტის წაკითხვა

პოეზიის რევიზია

ორიოდე წლის წინ რადიოსივრცეში გამოჩნდა ახალი სიმღერა ჯგუფ “მირაჟის” შესრულებით, რომელმაც მალევე მოიპოვა პოპულარობა. “წყაროზე” პირველად ტაქსიში მოვისმინე და მივხვდი,

მეტის წაკითხვა

“ბახტრიონი”, 1995

მე და ჩემი ძმა მესამე კლასში ვიყავით, როცა ზუგდიდში მარჯანიშვილის თეატრის დასი ჩამოვიდა და ჩვენმა ნათესავმა, მსახიობმა კოტე თოლორაიამ, დიდიან-პატარიანად

მეტის წაკითხვა

ყველაზე ძლიერი ქართული NGO

რაც მეტს ვკითხულობ და ვუკვირდები, მით უფრო ცხადი ხდება, რომ წარსულიდან ყველაზე ახლობელი ჩვენთვის მაინც მეცხრამეტე საუკუნეა. ეს ბევრი რამით

მეტის წაკითხვა