მურიკელა ღრრრ

ახლაც თვალწინ მიდგას: ზაფხულის მცხუნვარე დღეს, სადილის შემდეგ, ყველანი რომ მოსასვენებლად გავიკრიფებოდით ჩვენ-ჩვენს ოთახებში, დედაჩემი ჩანიშნულ ადგილას გადაშლიდა წიგნს, საიდანაც

მეტის წაკითხვა

სიმშვიდისაკენ და სინათლისკენ

– ვისია ეს მიწა, ქართველების თუ აფხაზების? – ჰკითხეს ტაძრის ეზოში შეცვენილმა მეომრებმა მოძღვარს. – ეს უფლის მიწაა. კომანში მოწამებრივად

მეტის წაკითხვა

რევაზ სირაძეს, გულითადობით

მისი სახელი მოულოდნელად გავიგე – მეგობარს ადევნებული სრულიად შემთხვევით აღმოვჩნდი ნესტან ფიფიასთან, ქალაქში კარგად ცნობილ ფილოლოგთან. მაგიდას ჩემიტოლა გოგო-ბიჭები უსხდნენ

მეტის წაკითხვა

მენტალიტეტი

უეინ რუნი არ არის დევიდ ბექჰემი ან რაულ გონსალესი, ყველამ რომ იცოდეს, ფეხბურთის თავგადაკლულმა ქომაგმაც და პასიურმა მაყურებელმაც. მაგრამ უეინ

მეტის წაკითხვა

ფერეიდანი ერბოა წყალში…

დილაადრიან ჩამოდგა სოფლის ავტობუსი. ნასაუზმევს ყველანი ჩავსხედით და გზას დავადექით. წინა დღის ნაწვიმარი და ცოტა მოჟამული დღე იყო. ამას ისიც

მეტის წაკითხვა

„შიშიშ კუბო ბჭკადი!“

ჩვენს კლასში ერთი ბიჭი სწავლობდა, ჩვეულებრივი, სხვებისგან არაფრით გამორჩეული. მგონი, არც თვითონ უცდია ოდესმე ყურადღების მიქცევა და არც იმის საბაბი

მეტის წაკითხვა

ლევან ლეონიძის მწარე ფრაზა

ლიტერატურის მკვლევარებისთვის და მეოცე საუკუნის ქართული პერსონალიით დაინტერესებულ პირთათვის ლევან ლეონიძე დიდი პოეტის – გიორგი ლეონიძის ძმაა, ევროპაში განათლებამიღებული, სპეციალობით

მეტის წაკითხვა

სტასიკით შეუმკრთალი ქვეყანა

როდესაც 9 აპრილი მოდის და ერთხელ კიდევ ვნახულობთ ნამდვილი პროტესტის, შეუპოვრობის, ამ შეუპოვრობის საპასუხოდ გამოფენილი ტანკებისა და ნიჩბიანი ჯარისკაცების კადრებს,

მეტის წაკითხვა

“ნიჩივო”

ამ სიტყვას ალბათ ვერასოდეს ვუღალატებთ, ვერასდროს შეველევით, ისე მკვიდრადაა ჩაშენებული ჩვენს სამეტყველო აპარატში. დრომ გამოსცადა, სამსაუკუნოვან ცვალებადობას გაუძლო და დღესაც

მეტის წაკითხვა

80 წლის ბედნიერი ტანჯული

– თოვს. თვრამეტი მარტია. ზეგ უნდა დავიბადო. ფუნიკულიორის პლატო კედელივითაა ჩამოთეთრებული. იმავე აბზაცში: – უკვე ცხრამეტია. ქარია. ცივა. მაგარი სერიოზული

მეტის წაკითხვა