ორი ამბავი

  ოქტაი ოქტაი ქაზუმი ჩემი მეგობარია. ძველ, კეთილ დროს უნივერსიტეტში ერთად ვსწავლობდით. ის ჩემი პირველი მუსლიმი მეგობარია – ძველ, კეთილ

მეტის წაკითხვა

სიცოცხლის შესახებ

თუ ოდესმე სოფელს ან სოფლისმაგვარ ქალაქს ნოემბერში შემორჩენილხართ, ზამთრის პროლოგი ასეთია – ხის სახლის კელდები დაზეპირებულ მზის სუნს ისე იმეორებენ,

მეტის წაკითხვა

თვარაძის მონტებულსუ

ასეა: ხშირად ეგრე ხდება, შენს დროში გარდაცვლილ ახალგაზრდა მწერალზე წერა გიჭირს. მიზეზი ბევრია, მაგრამ გასაჭირის მთავარი ბიძგი ის არის, რომ

მეტის წაკითხვა

მწერალი ხანჯლის ქვეშ

არც ისე ძველი დროის ამბავს გიყვებით: “სტალინი არის ის ადამიანი, რომელიც დაჯიდლოვებულია მეტად დიდი ნიჭით. იგი მე გაცილებით ნიჭიერ კაცად

მეტის წაკითხვა

სანამ სიცოცხლე დაიწყება ანუ სიკვდილი და ეროტიკა გურიაში

ზენა ქარი ქრის. შიშის და ცრურწმენების ქარი. სკვინჩა რომ სტვენს და შესძახებენ: „სკვინჩა, შენს პირს შაქარი“ ან ძაღლი ყმუის. „საით

მეტის წაკითხვა

არდადეგები

ჩვენ სხვანაირი ბავშვობა გვქონდა. სხვისას არ ჰგავდა. არც გამხმარ პურს ვჭამდით და არც შოკოლადისკარაქიანს. ეს არ ყოფილა უკიდურესი სიღარიბე და

მეტის წაკითხვა

გურული მატარებლის ამბავი

ილო მოსაშვილის მაჯამური შეთამაშება ხომ გახსოვთ: „სადმე სადგურია, სად მე, სად გურია?’’ არადა გურია და მატარებელი რამ გაყო? მის სამი

მეტის წაკითხვა

სოფელი. წასვლა. სოფელი.

ამას წინათ დამპატიჟეს საღამოს დისკუსიაში თემაზე „ჩამოსულები”. არ და ვერ მივდივარ. ჯერ ერთი: ამგვარ ტელედებატებს სულ ვერიდები და მეორეც –

მეტის წაკითხვა