ერთი საქველმოქმედო პროექტი, ანუ როგორ დაეხმარნენ ცნობილი მხატვრები პანკისელ ბავშვებს და როგორ შეუგროვეს სურათებიანი წიგნები

რამდენიმე წლის წინ პანკისი ხეობის სოფელ ქორეთში მომიხდა გავლა, სადაც დაწყებითი სკოლა და მისი მოსწავლეები მოვინახულე. სკოლის შენობის მოუწესრიგებლობაზე და უბადრუკობაზე აქ აღარ შევჩერდები, უბრალოდ ასეთ შენობაში არა მხოლოდ გაკვეთილების ჩატარებაა შეუძლებელი, საერთოდ ბავშვების ყოფნაა მათი სიცოხცლისთვის სახიფათო და წარმოუდგენელი. თუმცა, კიდევ უფრო გავოცდი, როდესაც მეოთხე კლასელმა ბიჭებმა და გოგოებმა მითხრეს, რომ ილუსტრირებული, სურათებიანი წიგნები არასდროს უნახავთ და ოცნებოდნენ ასეთ წიგნებზე.

გვიანი შემოდგომა იყო, მეოთხე კლასს ვასწავლიდი და საახალწლოდ გვინოდოდა რაიმე გრანდიოზული და საინტერესო დაგვედგა. თბილისში რომ ჩავედი, ჩემს მოსწავლეებს ამ ბავშვების ამბავი მოვუყევი, ვიდეოებიც ვაჩვენე და ვკითხე რას ფიქრობდნენ. ერთხმად შეთანხმდნენ რომ უნდა დავხმარებოდით. ამ დროს დიდ მხატვრებს გავდიოდით, ძალიან მოსწონდათ და ჩართულები იყვნენ.  ეს თემატიკა, საახალწლო სპექტაკლი და ქორელი ბავშვების ოცნებები შეიკრა და ერთ დიდ იდეად იქცა. იდეად, რომლის განხორციელებას მაშინვე შევუდექით. ბავშვებს სპექტაკლში  უნდა ეთამაშათ ცნობილი მხატვრები და საკუთარი ნამუშევრები აუქციონზე გამოეტანათ.  სტუმრად დაპატიჟებულ მშობლებსა და მაყურებლებს კი შეეძლოთ ეს ნამუშევრები შეეძინათ, ოღონდ საფასური წიგნები იყო, აუცილებლად ახლები და სურათებიანები. ღონისძიებისთვის მზადება, ხატვა, როლების მორგება, თავად ღონისძება და შემდეგ წიგნების პანკისში ჩატანა ერთი დიდი ჯადოსნობა იყო. აი, ისეთი შობას და ახალ წელს რომ უხდება, სიკეთით, კისკისითა და წიგნებით სავსე.

აქ შემოგთავაზებთ ჩვენ მიერ დაწერილ სცენარს, რომელიც შეგიძლიათ გადააკეთოთ და მოარგოთ თქვენს ბავშვებს. ასევე იმ შაბლონებს რომლების მიხედვითაც შევქმენით ცნობილი მხატვრების ნამუშევრები. კარგი იქნება თუ ხელოვნების მასწავლებლებიც ჩაერთვებიან.

 ცნობილი მხატვრები ბავშვებისათვი

მთხრობელი:  ერთ უცნაურ დღეს, როდესაც ცა იმდენად გამჭვირვალე იყო, რომ თვალი ყველაზე შორეულ პლანეტებსაც კი მისწვდებოდა, ჩვენს სამყაროს, სრულიად მოულოდნელად კოსმოსიდან მთელი სისწრაფით წამოსული უცნაური, რუხი სხეული შეეჯახა. სხეულს წონა საერთოდ არ გააჩნდა, ამიტომ დედამიწის ვერც ერთმა მკვიდრმა  ვერაფერი ვერ იგრძნო (ჩემს გარდა რა თქმა უნდა), თუმცა ამ გაურკვეველი სხეულის შემოჭრამ შედეგი მაინც გამოიღო: პარალელური სამყაროები გახსნა და დააზიანა. ჰოდა, ერთ-ერთი მივიწყებულ, ძალზედ იდუმალ სამყაროდან სხვადასხვა დროის   რამდენიმე მხატვარი ერთ უცნაურ ოთახში აღმოჩნდა. ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ თავდაპირველად ვერავინ ვერაფერს მიხვდა. და აჰა, ამ ადამიანებმა ერთმანეთი იცნეს და უკვე საუბარიც გააბეს.

მანე:    ჩვენ იმ  ბავშვების დასახმარებლად შევიკრიბეთ, სურათებიან წიგნებზე რომ ოცნებობენ.

რენუარი:   ეს ჩემზე უკეთ არავის მოეხსენება, მე მრავალშვილიან ოჯახში გავიზარდე.

ვან გოგი:   მეც.

სეზანი:  რამე მოვიფიქროთ, რადგან ფიქრი ყველას შეგვიძლია.

მატისი:  ჩვენი ნახატების აუქციონი მოვაწყოთ და წიგნებზე გავყიდოთ.

ტულუზ-ლოტრეკი:  შემოსული წიგნები კი ბავშვებს გადავცეთ.

ვან გოგი:  კარგი აზრია. თან გავყიდოთ, თან ჩვენს შესახებ მოვუყვეთ.

სალვადორ დალი: შესანიშნავია. მართალია, ავანტიურა არ არის, მაგრამ მე თანახმა ვარ.

ლადო გუდიაშვილი:  დიდი მადლობა, ძმებო, იმისათვის, რომ აუქციონის ჩატარება

საქართველოში გადაწყვიტეთ.

ელენე ახვლედიანი:  ჩვენთვის ეს უდიდესი პატივია.

ნიკალა:  მე ვიცი გაჭირვების ფასი. რამდენ ბავშვს დავეხმარებით!

ტულუზ-ლოტრეკი:  მაშ, ნუღარ ვაყოვნებთ, დავიწყოთ აუქციონი.

გოგენი:  რა ეგზოტიკური ქვეყანაა საქართველო. აუქციონის მერე აქ უნდა დავრჩე. აღარ მინდა ტაიტიზე.

მონე:  რა შთამბეჭდავია თქვენი საქციელი.

რენუარი:  შენიც, კლოდ, შენიც.

სეზანი:  ბატონებო, თქვენით ვამაყობ.

გამოდის წამყვანი სააუქციონო ჩაქუჩით და ტრიბუნასთან მიდის.

წამყვანი:  ვიწყებთ აუქციონს იმ  ბავშვთა დასახმარებლად, წიგნებზე რომ ოცნებობენ.

ლოტი #1

ყველა ბავშვი თავის გამოსვლას იწყებს საკუთარი პერსონაჟის წარდგენით. მაგ.: მე, ლადო გუდიაშვილი და ა.შ.

მხატვართა ტანსაცმელში გამოწყობილ ბავშვებს სცენაზე მხატვრების მიერ

გამოცხადებული ნამუშევრები გამოაქვთ.

გამოდის მანე:  ჩემზეც მოვყვე?

ვან გოგი:  აუცილებლად, ედუარდ.

მანე: მე პარიზში, ბონაპარტეს ქუჩაზე დავიბადე. მამაჩემი იუსტიციის სამინისტროს

დიდმოხელე იყო. დედაჩემი დიპლომატის შვილი და შვედეთის მეფის კარლოს XIII-ის

ნათლულ. სკოლაში ძალიან ცუდად ვსწავლობდი. კლასში 58 მოსწავლე ვიყავით, მე

აკადემიური მოსწრებით 56-ე ვიყავი. არაფერი მაინტერესებდა, მაგრამ როცა პირველად

ვნახე ლუვრი, ყველაფერი შეიცვალა – იმ დღეს მივხვდი, რომ მხატვარი გავხდებოდი. მამაჩემი

წინააღმდეგი იყო, მაგრამ ჩემი გავიტანე. მერე კი იმპრესიონისტების წინამორბედიც კი

დამარქვეს. მაშ ასე, გამომაქვს ტილო „საუზმე ბალახზე“. ამ ტილომ დიდი პრობლემები და

არანაკლებ დიდი სახელი მომიტანა (აუქციონი იწყება).

ლოტი #2

გამოდის დეგა:  მე არისტოკრატულ ოჯახში დავიბადე. დედა ცამეტი წლისას

გარდამეცვალა, მამაჩემი ცნობილი ბანკირი იყო და ძალიან უნდოდა, რომ იურისტი

გავმხდარიყავი, მაგრამ მე მხატვრობა ვარჩიე. ძალიან მიყვარდა ბალერინების ხატვა, მათი

მეშვეობით მე მოძრაობის დაჭერა შევძელი. ამიტომაც გასაყიდად „ცისფერი მოცეკვავე ქალები“ გამომაქვს (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #3

გამოდის მონე:   მამაჩემს ხორცის ბიზნესი ჰქონდა. უნდოდა, მის საქმეს გავყოლოდი,

მაგრამ მხატვრობა ისე მსურდა, რომ არ დავთანხმდი. დრო გადიოდა და როცა

`შთაბეჭდილება. მზის ამოსვლა „დავხატე, ყველაფერი მაშინ დაიწყო. ჩემს ნახატს

დასცინოდნენ, ისევე როგორც ჩემს მეგობრებს. ასე, სიცილ-სიცილით იმპრესიონისტები

დაგვარქვეს. „იმპრესსიონ“ – ფრანგულ ენაზე შთაბეჭდილებას ნიშნავს. მერე კი, ყველამ იცით, რაც მოხდა და როგორც მოხდა. ჩვენ გვაღიარეს. გასაყიდად სწორედ ეს ტილო გამომაქვს. შეიძინეთ, ბატონებო, შეიძინეთ, რადგან ყველა ბავშვისთვის შთამბეჭდავად უნდა ამოვიდეს მზე (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #4

გამოდის რენუარი:  მე არცთუ ისე, მდიდარი მკერავის მეექვსე შვილი ვიყავი.

პატარაობიდანვე ეკლესიის გუნდში ვმღეროდი, რომელსაც თვით დიდი შარლ გუნო

ხელმძღვანელობდა. მას ჩემი მომღერლობა უნდოდა, მაგრამ მე მხატვრობა ავირჩიე.

შემდეგ კი ისეთი ცნობილი გავხდი, რომ საპატიო ლეგიონის ორდენიც მომანიჭეს. ისე, მინდა იცოდეთ, ხელოვნებაში არავინ არაფერი იცის, მათ შორის მეც. თუმცა, რაღაცის გაგება მაინც დავიწყე. ახლა კი, გასაყიდად გამომაქვს ჩემი საყვარელი ტილო, „მულენ დე ლა გალეტი“, რომელმაც დიდი აღიარება მომიტანა (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #5

გამოდის სეზანი:    მე მდიდარი ბურჟუას ოჯახში დავიბადე. ვსწავლობდი სამართალს ექსის უნივერსიტეტში, მაგრამ სწავლას თავი დავანებე და მიუხედავად მამაჩემის უკმაყოფილებისა, მხატვარი გავხდი. ისე, იცოდეთ, ჩვენს დროში ერთადერთი მხატვარი  –  ეს მე ვარ. ეს, ალბათ არავის ეწყინება. აბა, ყურადღებით, გასაყიდად გამომაქვს „პიერო და არლეკინი“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #6

გამოდის გოგენი:    მამაჩემი პარიზელი ჟურნალისტი იყო, დედაჩემი პერუს – უმდიდრესი ოჯახისშვილი. შვიდ წლამდე პერუში ვიზრდებოდი. იქაურმა ეგზოტიკურმა ბუნებამ ჩემზე დიდი გავლენა მოახდინა. მერე ბირჟაზე ვმუშაობდი ბროკერად, გავმდიდრდი და სურათების კოლექციის შეგროვებას მივყავი ხელი. ნელ-ნელა ხატვა დავიწყე, ეს ისე მომეწონა, რომ ყველაფერს თავი დავანებე და საცხოვრებლად შორეულ ტაიტიზე წავედი. მე გასაყიდად გამომაქვს ტილო სახელწოდებით „ქალი ყვავილით“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #7

გამოდის ვან გოგი:   დავიბადე ჰოლანდიაში, ქალაქ ბრედასთან ახლოს, სოფელში.

მამაჩემი პროტესტანტი პასტორი იყო. მყავდა ორი ძმა და სამი და, მაგრამ განსაკუთრებით ვმეგობრობდი თეოსთან, რომელთანაც ერთად მთელი ცხოვრება გავატარე. ძალიან ჭირვეული ბავშვი ვიყავი და ამის გამო ხშირად მსჯიდნენ. ფრანგული, ინგლისური და გერმანული ენები კარგად შევისწავლე. ვმუშაობდი სამხატვრო – სავაჭრო ფირმაში დილერად. სწორედ აქ შემიყვარდა მხატვრობა, მერე პასტორის თანაშემწეც ვიყავი და უფლის სიტყვასაც ვქადაგებდი. მე გასაყიდად გამომაქვს ჩემი „მზესუმზირები“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #7

გამოდის ტულუზ-ლოტრეკი:   დავიბადე ისეთ არისტოკრატულ ოჯახში, რომელიც

საფრანგეთისა და ინგლისის მეფეებს ენათესავებოდა. თოთხმეტი წლისამ ორივე ფეხი მოვიტეხე და ამის შემდეგ მეტად აღარ გავზრდილვარ. ამიტომ, გადავწყვიტე, მხატვარი გავმხდარიყავი, რადგან მხატვრებს ბევრი მოძრაობა არ სჭირდებათ. გასაყიდად გამომაქვს „ლუი პასკალის პორტრეტი“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #8

გამოდის მატისი:    მე თითქმის შემდგარი იურისტი ვიყავი, მაგრამ ბრმა ნაწლავი

ამტკივდა და ოპერაცია გამიკეთეს. საავადმყოფოდან ორი თვე ვერ გამოვედი. დედაჩემს შევეცოდე და ფუნჯი და საღებავები მიყიდა. ხატვა ისე მომეწონა, რომ იურისტობას თავი დავანებე და მხატვარი გავხდი. როგორ არ უნდოდა მამაჩემს! მაგრამ მაინც ჩემი გავიტანე. მე გასაყიდად გამომაქვს ტილო, რომელსაც სახელად „ცეკვა“ ჰქვია (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #9

გამოდის ჟორჟ სიორა:  სწორედ მე მოვიგონე წერტილებით ხატვა, მერე ვიღაცამ

პუანტილიზმი უწოდა. როგორ ვხატავდი, იცით? სხვადასხვა ფერის წერტილებით ვქმნიდი პეიზაჟებსა და პორტრეტებს. ჩემამდე ეს არავის გაუკეთებია. დაე, ყველაფერი სუნთქავდეს

წყნარად და სულიერი სიმშვიდით. გასაყიდად გამომაქვს „კვირა დღე კუნძულ გრანდ -ჟატზე“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #9

გამოდის სალვადორ დალი: _ მამაჩემი მდიდარი ნოტარიუსი იყო. მისი საქმიანობა

სულაც არ მიზიდავდა. ვმეგობრობდი რეჟისორ ლუის ბუნუელთან და პოეტ ფედერიკო გარსია ლორკასთან. თუ გაინტერესებთ, რა არის სიურეალიზმი, გეტყვით, რომ ეს მე ვარ. გასაყიდად გამომაქვს ჩემი ტილო „ადამიანის დაბადების მომზირალი გეოპოლიტიკოსი“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #10

გამოდის ლადო გუდიაშვილი:  მამაჩემი რკინიგზაზე მუშაობდა. ვმეგობრობდი

ცისფერყანწელებთან, ძალიან მიყვარდა დიდი ნიკო ფოროსმანი, ვმეგობრობდი

პაბლოსთან და ამადეოსთან. კარგი დრო იყო არა, ბატონებო? პარიზში დაუვიწყარი ექვსი წელი გავატარე. ძალიან მიყვარდა პარიზი, მაგრამ ჩემი თბილისი საკუთარ თავს მირჩევნია. ამიტომაც დავბრუნდი აქ. გასაყიდად გამომაქვს „ნიკალას პორტრეტი“ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #11

გამოდის ნიკალა: გავწითლდი, ლადო, ჩემი პორტრეტი რამ მოგატანინა?! ჩემი

ყველა სურათი საქართველოსია, ქართველებისაა და განსაკუთრებით იმ ბავშვებისა, რომლებსაც ბევრი რამ ენატრებათ. დღეს გასაყიდად მათსავით ლამაზი „შვლის ნუკრი“ გამომაქვს.

ყველანი ძალიან მიყვარხართ. რომ მოვრჩებით, ყველა ერთად დიდ სამოვარს შემოვუსხდეთ, ჩაი დავლიოთ, ხელოვნებასა და ბავშვებზე ვისაუბროთ (აუქციონი გრძელდება).

ლოტი #12

გამოდის ელენე ახვლედიანი:    დავიბადე თელავში, ექიმების ოჯახში. მშობლებს

უნდოდათ, რომ მუსიკოსი გავმხდარიყავი, მაგრამ მე მხატვრობა გადავწყვიტე და არც

წამიგია. ბედნიერი ქალი ვიყავი. საქართველო ისე ძალიან მიყვარდა, რომ პარიზში

ცხოვრების დროსაც ჩემი ქვეყნის პეიზაჟებს ვხატავდი. მე თეატრის მხატვარიც ვიყავი, რა დამავიწყებს იმ დროს, როცა დიდმა კოტე მარჯანიშვილმა თეატრში სამუშაოდ მიმიწვია.

გასაყიდად გამომაქვს ჩემი „ძველი თბილისი“. დიდი მადლობა ყველას!

ლოტი #13

ანა მერი რობერთსონ მოზესივირჯინიის შტატის ერთ–ერთ სოფელში ვცხოვრობდი.     ზოგი  “დედა მოზესს” მეძახდა.

ქსოვა და ქარგვა მიტაცებდა და საკუთარი პატარა მაღაზიაც კი მქონდა,  სადაც ჩემი ნაქსოვი ნივთებითა და ტანსაცმლით ვვაჭრობდა. 80 წლისა ვიყავი,  როდესაც ართრიტის დაავადების გამო საყვარელი საქმიანობას თავი დავანებე.

გადავწყვიტე სხვა საქმით დავკავებულიყავი და აღმოვაჩინე, რომ პატარა ფუნჯი ბევრად უფრო იოლი სახმარი იყო, ვიდრე საქსოვი ჩხირები და ხატვა დავიწყე. ვცდილობდი სოფლის პეიზაჟები მეხატა და ვირჯინიის სილამაზე მეჩვენებინა. ერთ დღეს ჩემი ნამუშევრები სოფლის მაღაზიაში, ხელოვნების მოყვარულმა აღმოაჩინა და მაშინვე ნანახით აღფრთოვანებულმა ხელის კანკალით გადაიხადა ნახატის საფასური და სასწრაფოდ ნიუ იორკში გადააგზავნა იგი. ამის შემდეგ გახდა ჩემი ნახატები პოპულარული, რომელთა უმრავლესობა მაშინ შევასრულე როდესაც 100 წელს გადავცდი…

ლოტი #14

ხუან მირო ჩემი ნამუშევრები სიურეალიზმს მიეკუთვნება, მიმდინარეობას რომელშიც იმაზე მეტი იგულისხმება ვიდრე ჩანს. ის რეალობაზე და სინამდვილეზე  ბევრად მეტია.  არ ვხატავდი ტრადიციული მეთოდებით, უპირატესობას თანამედროვე და ბავშვურ, გულუბრყვილო სტილს ვანიჭებდი.  ჩემი ნამუშევარი „ფერმა“ შეიძინა ჰემინგუემ, რომლის საყვარელი სურათიც გახდა.   დღემდე სათუთად ინახავს მისი შვილიშვილი. ერთ რამეს გეტყვით: „იმისთვის, რომ მაღლა ცაში აფრინდე, ჯერ ორივე ფეხით მაგრად უნდა იდგე მიწაზე“…

რა თქმა უნდა შესაძლებელია სხვადასხვა მხატვრების დამატება, შეცვლა, ისე როგორც თავად გადაწყვეტთ. კონკრეტული ეს ვერსია ჩემი კლასის ინტერესებს მოვარგე.

 იქვე დგას დიდი ყუთი, სადაც სურათებში „გადახდილ“ წიგნებს აგროვებენ.

ბოლოს ყველა გამოდის ერთად მაყურებლებს მადლობას უხდიან და ემშვიდობებიან. ამ დროს კარგი იქნება თუ შეასრულებენ რაიმე სიმღერას სიკეთეზე, ან იტყვიან სიკეთეზე ფრაზებს.

აქ შესაძლებელია, მხატვრების ნამუშევრების შაბლონების მოძებნა, რაც ბავშვებს დაეხმარებათ თავადაც შექმნან.

https://www.pinterest.com/search/pins/?rs=ac&len=2&q=famous%20paintings%20template&eq=famous%20paintings%20tem&etslf=7526&term_meta[]=famous%7Cautocomplete%7C0&term_meta[]=paintings%7Cautocomplete%7C0&term_meta[]=template%7Cautocomplete%7C0

 

კომენტარები

comments